Bonjour vanuit het Franstalige Benin! Cotonou om precies te zijn, de overdrukke hoofdstad van het land. Vanuit Malawi, the warm hearth of Africa (ja, wij doen ons blogtitel eer aan!) veilig naar West Afrika gevlogen. We zitten nu aan de golf van Guinea en onze buurlanden aan beide zijden zijn Nigeria en Togo. Donderdagavond hier aangekomen. We logeren in een hostel tegenover restaurant Le Cordon Bleu, ja echt waar! Vrijdag de stad verkend en oa op zoek gegaan naar een Frans woordenboek, want dat spreken wij beide een petit peux... Een hele missie door een stad als deze.. Allereerst een zem gepakt, dit zijn de brommertaxi's (mannen met gele hesjes, soms getooid met een mondkapje) die spotgoedkoop door de stad scheuren: er zijn er zo'n 80.000, aldus de Lonely planet! En dat geloven wij graag! Een hele belevenis, eenmaal achter op zo'n brommer en je bevindt je midden in het hectische labyrinth van Cotonou. Wat ons direkt opvalt is de grijze mistige lucht die hier hangt. Nee, het is geen smok, maar het schijnt de wind te zijn die vanuit de Sahara komt overwaaien. Ook de mensen zijn anders dan in Malawi. Ze staren ons niet meer zo aan en de kinderen groeperen zich niet meer rondom ons. Ze roepen nog wel eens yovo (blanke), maar dat is dan ook alles. Dat is wel fijn! Maar oef, wat een stad! Je struikelt zowat over de mensen, marktkraampjes, taxi's en brommers. Het doet Marieke aan India denken, maar dan zonder ezels en koeien, die daar ook nog eens meedoen in het verkeer.. Er is echt van alles te zien en te koop. De vouwen lopen rond met ananassen, guaves, broodjes, waspoeder, bananen, eieren en wat al niet meer? En dat allemaal op hun hoofd. De mannen verkopen ook dingen, maar hier betreft het vooral sim-kaarten, riemen, tassen, broeken etc; werkelijk alles is te koop. En alles past ook op de brommertjes. Je kunt hier ook zo met je potten en pannen op straat gaan staan en je gekookte kost verkopen. Men is veelal kleurig gekleed, in fleurige printen. De mannen in pak; katoenen gekleurde broek met bijpassende blouse. De vrouwen in gekleurde jurk of rok, vaak ook een doek om hun hoofd en soms een kind achterop de rug - ook weer in een doek. Benin heeft ook veel Franse aspecten, zo vind je hier de Champion en de boulangerie met al hun Franse producten. Ook de peugeot 505, de uitzonderlijk grote auto waar de fam Scheepsma net in paste, rijdt hier veelvuldig rond.
De volgende dag vroeg uit de veren en een 10urige bustocht naar het noorden gemaakt. Hier is het wat rustiger en bovendien is hier een mooi natuurreservaat met wilde dieren. Waar we uiteindelijk niet zijn geweest, doen we in Ghana wel! Wel hebben we spontaan een swingende kerkdienst meegemaakt met hoofdzakelijk vrouwen. We werden van harte welkom geheten, 'le visiters from Les Pays Bas'. 's Middags met 2 jongens achter op de brommer naar de somba huizen gecrossed. Een soort van kleiachtige kasteeltjes waar men nog steeds in woont. Echt het oude hand made Afrika bezocht dus. Ook de brommertocht was weer een hele belevenis, het stof zat ons overal! Foto's komen nog... Tegen deze jongens maar gezegd dat we getrouwd zijn, want anders hadden ze ons daar gehouden... Nee, de mannen zitten hier niet gauw om een praatje verlegen en willen dagelijks wel even un promenade met ons maken..:)Vandaag weer terug in de hoofdstad en morgen naar een naburig dorpje waar vroeger veel slavenhandel is geweest. Goed, ik moet afsluiten, de tijd is bijna op en het is hier zweten achter een Frans toetsenbord... Volgende keer meer zullen we maar zeggen!
Au revoir! Mariek en Hil
dinsdag 18 januari 2011
woensdag 12 januari 2011
Addis Ababa
Aaahhh... bah, zitten wij toch even bepaald niet belabberd vast in Addis Ababa?! Ik schrijf nu dit stukje blogbericht voor jullie vanuit het 5-sterren Continental Hotel in hartje centrum.
Wij zijn vanmiddag vertrokken vanuit Malawi en zijn onderweg naar Benin, maar maken een stop in Ethiopie en Togo. We hadden ons voorbereid op een overnachting, hangend op een paar stoeltjes onder de gezellige TL-verlichting op het vliegveld.....
Maar DIT heeft al onze verwachtingen overtroffen! Lang leve Ethiopie Airlines! We hebben net al even de uitstekende vering van onze bedden uitgeprobeerd, al springend..:) Een enorm diner stond voor ons klaar en als we morgen nog wat langer de tijd hadden gehad, konden we hier nog even een rondje sauna, fitness en wellness doen... Maar dat zit er helaas niet in. Om half 7 weer richting Airport.
Een minder leuk berichtje: Marieke is haar mobiele telefoon (incl. SIM-kaart) kwijtgeraakt op het vliegveld in Malawi. Ze is nu al haar telefoonnummers kwijt. Dus een oproep vanaf hier voor jullie: kun je haar je telefoonnummer even mailen, als je het idee hebt dat je tot haar contactpersonen behoort? Wij zullen in Benin laten weten onder welk nummer we bereikbaar zijn.
Welterusten! (al 23.45u, het is hier 2 uur later dan in NL..)
Wij zijn vanmiddag vertrokken vanuit Malawi en zijn onderweg naar Benin, maar maken een stop in Ethiopie en Togo. We hadden ons voorbereid op een overnachting, hangend op een paar stoeltjes onder de gezellige TL-verlichting op het vliegveld.....
Maar DIT heeft al onze verwachtingen overtroffen! Lang leve Ethiopie Airlines! We hebben net al even de uitstekende vering van onze bedden uitgeprobeerd, al springend..:) Een enorm diner stond voor ons klaar en als we morgen nog wat langer de tijd hadden gehad, konden we hier nog even een rondje sauna, fitness en wellness doen... Maar dat zit er helaas niet in. Om half 7 weer richting Airport.
Een minder leuk berichtje: Marieke is haar mobiele telefoon (incl. SIM-kaart) kwijtgeraakt op het vliegveld in Malawi. Ze is nu al haar telefoonnummers kwijt. Dus een oproep vanaf hier voor jullie: kun je haar je telefoonnummer even mailen, als je het idee hebt dat je tot haar contactpersonen behoort? Wij zullen in Benin laten weten onder welk nummer we bereikbaar zijn.
Welterusten! (al 23.45u, het is hier 2 uur later dan in NL..)
maandag 10 januari 2011
malawi avonturen deel 2
Hey allemaal,
Nog ff op de valreep de laatste update van ons. Nu zijn we nog bij Thea die een goede internetverbinding heeft, dus vandaar...
Zoals ik schreef zijn we naar Nkata Bay gegaan. Dit was echt een succes. Een klein paradijsje hier in Malawi. Helder blauw water, goed snorkelen met mooie visjes, heerlijk eten in het hostel, kanoen in een uitgeholde boomstam, zonnen op een vlot midden in het mega grote Lake Malawi... Wat wil je nog meer?!
Vandaag zijn we met Thea naar het ziekenhuis geweest waar zij vrijwilligerswerk doet en naar de blindenschool/tehuis. Een ziekenhuis in Malawi is natuurlijk wel andere koek als een ziekenhuis in Nederland. Maar met de weinig dingen die ze hebben, lijken de mensen goed werk te doen. Het thuis voor de blinden was echt heel triest. Wat een armoedig gebeuren daar, de tranen schieten in je ogen. Er zijn oa veel albino's, die door de zon allerlei huidproblemen hebben. Slaapzalen stinken en de kids moeten met meerderen in 1 bed slapen. Echt even schrikken.
Morgen nemen we afscheid van Thea. We laten haar in alle vertrouwen achter want die lijkt hier heel goed op haar plek te zijn. Wij reizen naar Lilongwe om woensdag het vliegtuig te pakken naar Benin. We komen pas donderdagavond aan in Cotonou vanwege alle overstaps enzo. Dan moeten we over op het Frans. Nog maar eens even onze taalcursus beluisteren op de MP3 speler :)
Voor degenen die bang zijn dat we langs enge gebieden zoals de Ivoorkust gaan, zal ik even ons reisplan uit de doeken doen. Het plan is om ongeveer 1 week in Benin te zijn, 1 week in Togo, 2 weken in Ghana, 2 weken in Mali, paar dagen Dakar, 2 weken in Capo Verde.
Zal zo ook ff proberen weer wat nieuwe foto's te uploaden.
Voor nu allemaal een lekkere winteravond. Wij zweten hier een eind weg ;)
Gnè.
Nog ff op de valreep de laatste update van ons. Nu zijn we nog bij Thea die een goede internetverbinding heeft, dus vandaar...
Zoals ik schreef zijn we naar Nkata Bay gegaan. Dit was echt een succes. Een klein paradijsje hier in Malawi. Helder blauw water, goed snorkelen met mooie visjes, heerlijk eten in het hostel, kanoen in een uitgeholde boomstam, zonnen op een vlot midden in het mega grote Lake Malawi... Wat wil je nog meer?!
Vandaag zijn we met Thea naar het ziekenhuis geweest waar zij vrijwilligerswerk doet en naar de blindenschool/tehuis. Een ziekenhuis in Malawi is natuurlijk wel andere koek als een ziekenhuis in Nederland. Maar met de weinig dingen die ze hebben, lijken de mensen goed werk te doen. Het thuis voor de blinden was echt heel triest. Wat een armoedig gebeuren daar, de tranen schieten in je ogen. Er zijn oa veel albino's, die door de zon allerlei huidproblemen hebben. Slaapzalen stinken en de kids moeten met meerderen in 1 bed slapen. Echt even schrikken.
Morgen nemen we afscheid van Thea. We laten haar in alle vertrouwen achter want die lijkt hier heel goed op haar plek te zijn. Wij reizen naar Lilongwe om woensdag het vliegtuig te pakken naar Benin. We komen pas donderdagavond aan in Cotonou vanwege alle overstaps enzo. Dan moeten we over op het Frans. Nog maar eens even onze taalcursus beluisteren op de MP3 speler :)
Voor degenen die bang zijn dat we langs enge gebieden zoals de Ivoorkust gaan, zal ik even ons reisplan uit de doeken doen. Het plan is om ongeveer 1 week in Benin te zijn, 1 week in Togo, 2 weken in Ghana, 2 weken in Mali, paar dagen Dakar, 2 weken in Capo Verde.
Zal zo ook ff proberen weer wat nieuwe foto's te uploaden.
Voor nu allemaal een lekkere winteravond. Wij zweten hier een eind weg ;)
Gnè.
zaterdag 8 januari 2011
malawi avonturen
Hallo allemaal!
Mollo bwanjie (zoiets klinkt het tenminste, betekent 'hoe is ie?')
Hier even wat bericht over onze avonturen in Malawi.
Waar zullen we beginnen?
Het begon allemaal met het weerzien van Thea en Wieke in Lilongwe. Wij zouden eigenlijk pas om 22u savonds aankomen waar Thea en Wieke ons op zouden halen. We waren er echter al eerder (tot onze grote verbazing, wij dachten, we zijn nu in afrika dus we zullen waarschijnlijk later aankomen) en hebben toen een taxi genomen naar het hostel waar wij Thea en Wieke konden verrassen met onze aankomst. Echt heel raar maar heel leuk om elkaar zo ver weg tegen te komen.
We hebben de afgelopen 1,5 week met elkaar gereisd. Wieke zit nu weer in het vliegtuig terug naar Nederland, helaas. Wij zijn nu bij Thea in Ekwendeni. Thea woont in een leuk huis en we hebben al een paar van haar kennissen hier ontmoet. Erg leuk om nu beeld te hebben bij de verhalen van Thea. Hillie en ik gaan zo naar Nkata Bay, strand, snorkelen, etc. Lijkt me erg lekker! De spierpijn zit nog steeds in onze benen van het beklimmen van Mount Mulanje. We werden hier herinnert aan het feit dat het regenseizoen is: de eerste dag de hele tijd keiharde regen, zeik nat! Volgende dag gelukkig droog maar eerste helft van de dag nog wel erg glad door de natheid. Ook veel waterstromen, dus gelopen met natte schoenen en voeten oftewel, met veel blaren. Maar goed, we did it en het was zeker de moeite waard. We hebben theeplantages gezien, bananenbomen, aapjes, prachtige uitzichten, mooie paden door kruinhoog gras. Echt heel leuk. We hadden een gids en dat was nodig ook, alleen al om een hand te geven om rivieren te doorkruisen maar ook om de weg te wijzen. sAvonds kwamen we helemaal verzopen aan bij een geweldige hut in the middle of nowhere waar dan in een keer 3 afrikanen zijn die meteen het vuur opstoken. Hillie ging terug naar de zoete herinnering van het kleine huis op de prairie...hmmm heerlijk geslapen natuurlijk.
Verder hebben we ook in Lilongwe rond gekeken op de markt (dit is op zich al een avontuur), zijn we naar Blantyre geweest en hebben we oud&nieuw gevierd bij het Lake mét vuurwerk. Was een leuk feestje daar aan het strand bij het hostel waar wij sliepen. Voor mij ultiem hoogtepunt was het ontmoeten van Andrew, mijn Training in Mission-brother. Jemig, wat was dat geweldig! Het close gevoel was meteen weer terug. Ik heb gelogeerd bij Andrew. Herinneringen ophalen, foto's kijken, lachen, samen bidden... het was echt heel bijzonder. Wel erg jammer om te ontdekken dat Andrew geen kansen heeft gekregen om de TIMtraining in praktijk te brengen zoals hij zou willen, en hij nu in een supermarkt werkt. Wat zonde van zoveel talent. Typisch het verhaal van heel veel jeugd hier. Het is hier belangrijker dat je de juiste mensen kent dan dat je vaardig/bestudeerd bent. Tenminste, zo lijkt het voor mij. Weer zeer pijnlijk om afscheid te nemen van Andrew, maar goed, had na 2006 gedacht hem nooit meer te ontmoeten, dus dit was al heel bijzonder.
Last but not least zijn we ook nog naar |Liwonde National Park geweest. Hier hebben we vooral nijlpaarden gezien. Je kunt je niet voorstellen hoe hard het geluid is wat zij maken. Soort varkens-achtig geluid wat we snachts ook bij de tent hoorden... :) Uhoh. sOchtends hebben we het park verkent in een kano. Echt heel grappig. Je komt gelukkig niet op armlengte van de beesten hoor. Daar waren we eerst een beetje bang voor, dat er in een keer een krokodil naast je kano zwemt. Maar men blijft op veilige afstand. Eind van de middag met een jeep door het park gecrossed. Toen was de vangst qua dieren niet zo groot, maar wel mooi om het park te zien.
Nog even wat andere dingentjes:
Jullie het beste allemaal nu alle feesten weer voorbij zijn...
Ik hoop veel schaatsplezier!
Mollo bwanjie (zoiets klinkt het tenminste, betekent 'hoe is ie?')
Hier even wat bericht over onze avonturen in Malawi.
Waar zullen we beginnen?
Het begon allemaal met het weerzien van Thea en Wieke in Lilongwe. Wij zouden eigenlijk pas om 22u savonds aankomen waar Thea en Wieke ons op zouden halen. We waren er echter al eerder (tot onze grote verbazing, wij dachten, we zijn nu in afrika dus we zullen waarschijnlijk later aankomen) en hebben toen een taxi genomen naar het hostel waar wij Thea en Wieke konden verrassen met onze aankomst. Echt heel raar maar heel leuk om elkaar zo ver weg tegen te komen.
We hebben de afgelopen 1,5 week met elkaar gereisd. Wieke zit nu weer in het vliegtuig terug naar Nederland, helaas. Wij zijn nu bij Thea in Ekwendeni. Thea woont in een leuk huis en we hebben al een paar van haar kennissen hier ontmoet. Erg leuk om nu beeld te hebben bij de verhalen van Thea. Hillie en ik gaan zo naar Nkata Bay, strand, snorkelen, etc. Lijkt me erg lekker! De spierpijn zit nog steeds in onze benen van het beklimmen van Mount Mulanje. We werden hier herinnert aan het feit dat het regenseizoen is: de eerste dag de hele tijd keiharde regen, zeik nat! Volgende dag gelukkig droog maar eerste helft van de dag nog wel erg glad door de natheid. Ook veel waterstromen, dus gelopen met natte schoenen en voeten oftewel, met veel blaren. Maar goed, we did it en het was zeker de moeite waard. We hebben theeplantages gezien, bananenbomen, aapjes, prachtige uitzichten, mooie paden door kruinhoog gras. Echt heel leuk. We hadden een gids en dat was nodig ook, alleen al om een hand te geven om rivieren te doorkruisen maar ook om de weg te wijzen. sAvonds kwamen we helemaal verzopen aan bij een geweldige hut in the middle of nowhere waar dan in een keer 3 afrikanen zijn die meteen het vuur opstoken. Hillie ging terug naar de zoete herinnering van het kleine huis op de prairie...hmmm heerlijk geslapen natuurlijk.
Verder hebben we ook in Lilongwe rond gekeken op de markt (dit is op zich al een avontuur), zijn we naar Blantyre geweest en hebben we oud&nieuw gevierd bij het Lake mét vuurwerk. Was een leuk feestje daar aan het strand bij het hostel waar wij sliepen. Voor mij ultiem hoogtepunt was het ontmoeten van Andrew, mijn Training in Mission-brother. Jemig, wat was dat geweldig! Het close gevoel was meteen weer terug. Ik heb gelogeerd bij Andrew. Herinneringen ophalen, foto's kijken, lachen, samen bidden... het was echt heel bijzonder. Wel erg jammer om te ontdekken dat Andrew geen kansen heeft gekregen om de TIMtraining in praktijk te brengen zoals hij zou willen, en hij nu in een supermarkt werkt. Wat zonde van zoveel talent. Typisch het verhaal van heel veel jeugd hier. Het is hier belangrijker dat je de juiste mensen kent dan dat je vaardig/bestudeerd bent. Tenminste, zo lijkt het voor mij. Weer zeer pijnlijk om afscheid te nemen van Andrew, maar goed, had na 2006 gedacht hem nooit meer te ontmoeten, dus dit was al heel bijzonder.
Last but not least zijn we ook nog naar |Liwonde National Park geweest. Hier hebben we vooral nijlpaarden gezien. Je kunt je niet voorstellen hoe hard het geluid is wat zij maken. Soort varkens-achtig geluid wat we snachts ook bij de tent hoorden... :) Uhoh. sOchtends hebben we het park verkent in een kano. Echt heel grappig. Je komt gelukkig niet op armlengte van de beesten hoor. Daar waren we eerst een beetje bang voor, dat er in een keer een krokodil naast je kano zwemt. Maar men blijft op veilige afstand. Eind van de middag met een jeep door het park gecrossed. Toen was de vangst qua dieren niet zo groot, maar wel mooi om het park te zien.
Nog even wat andere dingentjes:
- Het is hier SUPER groen, overal. Je denkt misschien Afrika = droogte, maar niet in het regenseizoen.
- Malawi voelt veel meer als het 'echte afrika' dan Zuid Afrika.
- Wij zijn nu echt heel wit... De afstand tussen wit en zwart is veel groter dan in Zuid Afrika. Als witte ben je een outsider.
- Het rijden met een gewone auto is een avontuur: veel zandpaden met gaten enzo. Je moet dus ook echt niet teveel regen krijgen, want dan kom je vast te zitten in deze wegen. Ook twee keer de auto naar de garage moeten brengen...
Jullie het beste allemaal nu alle feesten weer voorbij zijn...
Ik hoop veel schaatsplezier!
vrijdag 31 december 2010
veilig aangekomen
Hey allemaal!
YES! We made it! We zijn veilig aangekomen in Lilongwe, Malawi. De busrit was lang, maar viel op zich mee. Mede dankzij opa De Jong, heerlijk de slaappillen! Beiden knock-out de hele nacht doorgeslapen :)
Onze telefoonnummers doen het niet. Zowel het ZAfrikaanse als het Nederlandse. We gaan een nieuwe simkaart kopen. Het nummer van Thea kun je ook gebruiken: 00265991442402
Het is super leuk om Thea hier te zien met haar vriendin Wieke. Echt grappig om zo het hostel in te lopen en elkaar te ontmoeten.
Jullie op naar de oliebollen. Wij naar de zon, zee, strand aan het Malawi-Lake.
Geniet ervan!
Liefs,
Marieke en Hillie
YES! We made it! We zijn veilig aangekomen in Lilongwe, Malawi. De busrit was lang, maar viel op zich mee. Mede dankzij opa De Jong, heerlijk de slaappillen! Beiden knock-out de hele nacht doorgeslapen :)
Onze telefoonnummers doen het niet. Zowel het ZAfrikaanse als het Nederlandse. We gaan een nieuwe simkaart kopen. Het nummer van Thea kun je ook gebruiken: 00265991442402
Het is super leuk om Thea hier te zien met haar vriendin Wieke. Echt grappig om zo het hostel in te lopen en elkaar te ontmoeten.
Jullie op naar de oliebollen. Wij naar de zon, zee, strand aan het Malawi-Lake.
Geniet ervan!
Liefs,
Marieke en Hillie
vrijdag 24 december 2010
Naderend afscheid Zuid-Afrika
Lieve mensen,
Nog een laatste blogbericht…..voor we het mooie Zuid-Afrika verlaten! De eerste 3 maanden zijn al verstreken. Dat betekent dat wij het continent Afrika verder gaan verkennen. Dinsdag nemen we afscheid van Christo, Natalie en Larochelle en vliegen we naar Johannesburg. Daar zullen we Reggi nog een keer ontmoeten. De volgende dag, woensdag de 29e brengt een 36 uur-durende busreis ons naar de hoofdstad van Malawi – Lilongwe. Hier zullen we als het goed is, om 22.00u ‘s avonds aankomen. Wij treffen hier vriendin Thea en haar reisgenoot Wieke en zullen dan met elkaar oud & nieuw vieren. Dit zal vast op een exotische plek aan het grote meer in Malawi plaatsvinden. Waarna we nog wat dagen met elkaar door Malawi zullen rijden, met een gehuurde auto. Malawi staat te boek, als Afrika voor beginners, omdat je logistiek gezien goed van A naar B kunt komen, het relatief veilig is en de locale bevolking opvallend vriendelijk is (zonder addertjes onder het gras!). Marieke en ik hopen dus langzaam te kunnen wennen aan minder luxe en ons geleidelijk voor te kunnen bereiden op het echte Afrika ‘into your face’.
Deze laatste week in Zuid-Afrika, genieten wij volop van Cape Town met zijn mooie weer (af en toe ook een heerlijk briesje), het zwembad (wij zijn dagelijks bezoeker – de lidmaatschapskaart hoeven we al niet meer te laten zien) en ons mooie luxe verblijf hier. Vorige week afscheid genomen van Tenterden, van Wilma en alle kinderen en careworkers. Die week nog volop gewerkt aan persoonlijke kado’s voor o.a. de kinderen. Allemaal een foto met een positieve note er achterop. Samen nog alle foto’s bekeken vanaf de cd-rom, talloze ‘knuffels’ (niet van die pluizige, maar echte!)uitgedeeld en nog één keer op de schouders… Zij en wij konden er geen genoeg van krijgen. Aan Duwayne konden we nog een huisbezoek doen en zodoende ook afscheid van hem nemen. Hij is nu 2 weken bij z’n pleegmoeder en is de man in huis, nu z’n pleegvader is overleden. Hoe dit verder gaat verlopen, weten we niet. Hopelijk krijgt hij een goed thuis! Lastig om alle kinderen nu weer los te moeten laten, maar we zien terug op een geweldig mooie tijd!
Voor Wilma hebben we o.a. nog een stappenplan van hulpverlening voor de careworkers uitgewerkt en formats gemaakt van levensboeken voor de kinderen. Zij was hier erg blij mee en bedankte ons vele malen. ‘You are angels, send from heaven!’ Nu, dat hoor je toch niet iedere dag! We hebben haar nog een Hollandse opblaastulp gegeven (voor in de vensterbank in het kantoor – bedankt Ard!) en een Xenos-oud Hollandsch theezakje houder. Wilma vond dit laatste zo mooi, dat ze hier niet haar theezakjes op kwijt wilde, maar het thuis aan de muur heeft gehangen. Hollands glorie dus nu in een Zuid-Afrikaanse woonkamer!
Voor nu wensen wij jullie allen bijzonder goede, gezellige en warme (ondanks de kou) kerstdagen! Hieronder nog een bijzonder Tenterden moment van Marieke en van mij, vorige week. Dag, dag!
We waren op het veld aan het spelen met de kids. Ik had Sisanda op de rug en rende wat rond. Even later gingen we zitten op het gras. Sisanda bij mij op schoot, buik naar mij toe, hoofd op mijn schouder. Ik wiegde haar heen en weer en neuriede ‘twinkle twinkle little star’, steeds weer opnieuw. Zo zaten we een heel tijdje, heerlijk.
Op een gegeven moment komt een ander meisje langs en vraagt waarom Sisanda huilt. Ik kijk naar Sisanda en zie inderdaad de tranen over de wangen rollen. Ze huilt geruisloos. Blijkbaar doet het nogal wat met Sisanda om zo met mij te zitten. Ik bedenk me hoe nodig dit meisje dit soort liefkozingen heeft en hoe weinig ze dit krijgt. Wanneer was de laatste keer dat iemand 1 op 1 de tijd voor haar nam en zo met haar zat? Hebben haar ouders dit wel ooit gedaan voor haar? Er is gewoon een dikke kans van niet. Dat is toch ongeloofelijk? Het raakt mij enorm en ik begin ook te huilen.
Inmiddels hebben we kijkers en vragen de meisjes zich af waarom én Sisanda én ‘de tannie’ huilt. Ik zeg dat ik Sisanda, en zo ook iedereen, erg ga missen. De meiden vinden het maar stom. Daar huil je toch niet om? Ik zeg dat iedereen hier mensen mist. Missen zij bijvoorbeeld hun moeder niet? Oh ja, dat is wel waar, bedenken de meiden zich. Maar ook daar ga je niet om huilen vinden ze. De kids zijn natuurlijk gedwongen om hard te zijn.
Het was een voor mij hartverscheurend maar hierdoor ook bijzonder mooi moment. Als ik er aan terug denk nu, kan ik weer de tranen in mn ogen krijgen. Wat hebben deze kids een enorm tekort aan aandacht en liefde...
Van mij ook nog een mooi moment, wat kleiner, maar toch ook heel fijn!
Alle kinderen zaten in het busje, ik trek nog wat gekke gezichten voor het raam, druk m’n neus tegen het raam. Reikt er plotseling een jongenshandje uit de auto, die mijn hand pakt en mijn hand tegen zijn wang aan legt. Dit was de hand van Anaanthi, het mooie jongetje wat jullie op de foto zien, met zijn hoofd tussen de gekleurde luchtkussen onderdelen. Anaanthi zei nooit zoveel en kon mij in het begin alleen maar een beetje knijpen of slaan. De laatste dagen was dit wel anders!
"Mooi bly!" Marieke en Hillie
maandag 13 december 2010
Kamp 2 daagse
Lieve mensen,
Het is weer even geleden. We zijn druk geweest :)
Gister zijn we terug gekomen van een, al zeggen wij het zelf, GEWELDIG kamp. We zijn 1 nachtje, 2 dagen met de oudere kids van Tenterden naar Riebeek Kasteel geweest, een mooi bergachtig gebied. Dit is allemaal mogelijk gemaakt door Ingrid, de zus van Natalie. Echt super gaaf van haar! Wij kenden Ingrid nog helemaal niet en ontmoetten haar en haar man Clive voor de eerste keer. We hadden het over hoe leuk het zou zijn als we een klein kamp zouden kunnen organiseren voor de kids. Maar we dachten eigenlijk dat dit nooit zou lukken. Ingrid haakte meteen in: zij had vaker kampen gedaan voor kinderen en kon vanalles regelen. Ze heeft de verblijfplaats, water-slide (water glijbaan), tenten, matrassen, T-shirts, allemaal lekkers, bezoek aan een melkboerderij en wat al niet meer geregeld, allemaal gesponsord door allerlei mensen. Echt super lief, en dat zomaar eigenlijk. Wij hebben het voorstel bij het "management-team" van Tenterden gedaan, en dit werd goed gekeurd. Wel wat frustraties tussendoor van onze kant over hoe dingen (niet) geregeld worden en wij er steeds achter aan moesten gaan. Maar goed. Het is Afrika ;)
In ieder geval, het is gelukt! Wij, de careworkers, Ingrid zelf en allerbelangrijkst de kinderen hebben een heel leuk weekend gehad. Met zn allen in de 'combi' (minibusje) op weg naar Riebeek Kasteel. Wat een herrie maken die kids bij elkaar... Bij aankomst de tenten opgezet. Voor velen de eerste keer om dit te doen en in een tent te kunnen slapen. Frans de Jong, het was wel echt een schande hoe de tenten opgezet worden. Terwijl er echt een sterke wind was. Marieke bekeek het door jouw ogen en heeft van sommige tenten toch echt even de scheerlijnen goed 'geharingd' toen niemand keek ;)! Hierna op naar de boerderij. Goh, wat zijn die koeien dan groot in het echt. Sommige kinderen waren echt bang. En wat een stank van al die poep! Liters verse melk meegekregen van de boer en weer terug naar onze kampplek om de waterslide uit te proberen. WOW, die gleed heel goed! Dikke lol natuurlijk, lekker soapy. Je kunt het zien aan de foto's. Hier konden de kids zich natuurlijk wel even mee vermaken. En wij ook :) Voor het avond-eten een traditionele Afrikaanse kos gemaakt: potjiekos. De kids hebben het allemaal zelf op het vuur gemaakt, wat ze ook erg leuk vonden. Inmiddels was het donker en gingen we een 'baie gevaarlijke' nachtwandeling maken naar de begraafplaats. Oeh, spannend. Allemaal met een flutzaklampje door de donkerte. Prachtige sterrenhemel. Bij terugkomst vuur, warme choco, marshmellows en nog wat spelletjes. (Ja, we wilden dat ze echt moe zouden zijn!) Hierna de tenten in. Marieke op eigen risico bij haar 2 favoriete jochies in de tent. Ze kon natuurlijk geen nee zeggen...:) Slaapzakrits tot aan de kin met de voorwaarde: als jullie je niet goed gedragen komt mister Warren bij jullie slapen. Deze voorwaarde was de hele avond en nacht inzetbaar waardoor we zeer voorbeeldige jongens hadden de rest van de dag :) Hillie kon Celeste heel blij maken door samen met haar (en geen andere meisjes waar ze beetje bang voor is) in een tent te slapen. Had Celeste ook eindelijk eens een rustige nacht met tannie Hillie om haar te beschermen. De kids sliepen eigenlijk verbazend goed, dus ze werden weer vers wakker. Tijd voor morning gym met Hillie en Marieke. Hierna lekker luxe ontbijt met eitjes en brood (waar is die pap?), bidden en zingen want het is zondag, en ons klaar gemaakt voor de hike door de wijngaarden. Hike is een groot woord, het was eerder een wandeling. Maar in de hitte en tekort aan doorzettingsvermogen van de kinderen, was het lang genoeg. Over-verhit weer terug op onze kampplek om af te koelen op de waterslide. Besloten dat het te heet was voor zaklopen, spijkerpoepen, en verkleed-estafette, dus het bij de waterslide gehouden. Tenten opgeruimd, gelunched en er weer vandoor. Niet een enorm lange 2daagse dus, maar het was lang genoeg voor ons en voor de kids. Pfew, ze vragen wel enorm veel aandacht en geduld. Het was een succes, mede door de samenstelling van ons team. We hadden geluk met de careworkers die we mee hadden (hadden we natuurlijk ook onze invloed op uit geoefend), want niet iedereen is even actief, geduldig en duidelijk maar vriendelijk...
Aankomst op Tenterden was wat anders dan we hadden verwacht. De careworkers dachten er niet aan om de kinderen te vragen om ons te bedanken, wat toch wel bij goede manieren hoort. De kids stoven de combi uit, wij konden nog allerlei dingen naar binnen brengen en vuilnis uit de combi plukken. Ze moesten meteen in het gareel en eten. En, de eetzaal is geen praatzaal dus: mond houden en eten! Niemand die aan ons of aan de kids vroeg hoe het kamp was. Misschien gebeurt dit nog op later moment, misschien niet, maar wij vonden dit wel raar.
Nu voor ons de laatste week. Echt jammer. Van sommige kinderen hebben we al afscheid moeten nemen. Onverwacht trouwens. Ze zouden afgelopen vrijdag gaan. Wij komen dinsdag aan, en opeens gaan die kinders al weg. Terwijl het juist de kinderen waren waar wij 1 op 1 mee werkten. Gelukkig gingen deze kinderen nog wel mee op kamp, dus konden we nog afscheid nemen en het mini-levensboek geven wat we gemaakt hadden. Voor ons is het afscheid nemen iets groots, voor de mensen daar duidelijk niet. Er wordt niet echt op of om gekeken. Extra knuffels, meehelpen met tassen dragen, uitzwaaien, uit de auto stappen en mee naar de deur lopen, nog een laatste knuffel, tranen in de ogen. Nee hoor, het kind sleept zn eigen spullen in de auto, moet zelf het initiatief nemen om mensen gedag te zeggen en moet weer alleen de auto uit stappen en de grote wereld weer in. Voor ons wel tranen in de ogen en is deze manier van afscheid nemen gewoon niet begrijpelijk.
Okee, dat was ons kamp verhaal.
De afgelopen weken hebben we ons ook even verdiept in het utigaansleven. We zijn naar leuke concerten geweest. De Black Ties, Freshly Ground, Buena Vista Social Club en Switching on the lights. Laatst genoemde is een traditie wat plaats vindt op de eerste adventszondag waar symbolisch de lichten aangestoken worden. Er is een openlucht podium in town met verschillende artiesten, een parade en de decoratieve straatverlichting wordt aangezet. (Al zijn het hier natuurlijk helemaal geen donkere tijden en is het zomer). Wij moesten echt lachen om de parade. Er lijkt niet echt een voorwaarde te zijn om mee te kunnen lopen in de parade. Jan en alleman loopt gewoon mee te feesten en doet net of ie bij de big band hoort.
Freshly Ground is een hele leuke ontdekking. We zijn nu naar 3 concerten geweest van hen. Het top concert was het concert op 1 december voor Wereld Aids Dag. Het was in een klein amphitheater, heel intiem. Ook nog gastartiesten, erg bijzonder. Trinus, jij zou echt gecharmeerd zijn van 1 van de gastartiesten. Was de BBKing van Zuid Afrika. Zoek Freshly Ground even op op you tube, we denken dat jullie het echt leuk zullen vinden. Bij de concerten zie je alle leeftijden en kleuren. En, dan voor Hilie nog de topper van de uitjes: onderweg naar het zwembad kwamen we Catherine Keijl tegen! Can you believe it??? Waarachtig kwam Hillie haar NOG een keer tegen onderweg naar huis. Ze logeert hier dichtbij dus... Miss 5uur show.
Ons visa nieuws is dat we de visa voor Benin binnen hebben. Dit ging zelfs heel makkelijk en vlot. Er is hoop dus. We hebben alleen nog niet onze verlenging voor onze visum voor Zuid Afrika binnen. Die loopt de 17e af. Vorige week steeds gebeld naar home affairs. Deze week maar weer. We houden vol.
Vandaag met Larochelle naar Ocean View en Mountain View geweest. Dit zijn 2 townships. Larochelle komt uit Mountain View. Marieke heeft hier haar placement gedaan tijden Training In Mission. Was voor haar heel ongeloofelijk om haar gastgezin van toen weer op te zoeken. Gewoon onverwachts op de stoep gestaan. Aangeklopt, deur ging open, een lange blik, herkenning, "Mariekie!" Ook Hillie vond dit heel indrukwekkend.
Nou, op naar het afscheid. Gatsie.
En op naar een warme kerst, heerlijk.
Volgens ons is de TNT nog niet op gang daar? De post doet er erg lang over! Jammer...
Geniet van de foto's
en tot het volgende bericht...
Het is weer even geleden. We zijn druk geweest :)
Gister zijn we terug gekomen van een, al zeggen wij het zelf, GEWELDIG kamp. We zijn 1 nachtje, 2 dagen met de oudere kids van Tenterden naar Riebeek Kasteel geweest, een mooi bergachtig gebied. Dit is allemaal mogelijk gemaakt door Ingrid, de zus van Natalie. Echt super gaaf van haar! Wij kenden Ingrid nog helemaal niet en ontmoetten haar en haar man Clive voor de eerste keer. We hadden het over hoe leuk het zou zijn als we een klein kamp zouden kunnen organiseren voor de kids. Maar we dachten eigenlijk dat dit nooit zou lukken. Ingrid haakte meteen in: zij had vaker kampen gedaan voor kinderen en kon vanalles regelen. Ze heeft de verblijfplaats, water-slide (water glijbaan), tenten, matrassen, T-shirts, allemaal lekkers, bezoek aan een melkboerderij en wat al niet meer geregeld, allemaal gesponsord door allerlei mensen. Echt super lief, en dat zomaar eigenlijk. Wij hebben het voorstel bij het "management-team" van Tenterden gedaan, en dit werd goed gekeurd. Wel wat frustraties tussendoor van onze kant over hoe dingen (niet) geregeld worden en wij er steeds achter aan moesten gaan. Maar goed. Het is Afrika ;)
In ieder geval, het is gelukt! Wij, de careworkers, Ingrid zelf en allerbelangrijkst de kinderen hebben een heel leuk weekend gehad. Met zn allen in de 'combi' (minibusje) op weg naar Riebeek Kasteel. Wat een herrie maken die kids bij elkaar... Bij aankomst de tenten opgezet. Voor velen de eerste keer om dit te doen en in een tent te kunnen slapen. Frans de Jong, het was wel echt een schande hoe de tenten opgezet worden. Terwijl er echt een sterke wind was. Marieke bekeek het door jouw ogen en heeft van sommige tenten toch echt even de scheerlijnen goed 'geharingd' toen niemand keek ;)! Hierna op naar de boerderij. Goh, wat zijn die koeien dan groot in het echt. Sommige kinderen waren echt bang. En wat een stank van al die poep! Liters verse melk meegekregen van de boer en weer terug naar onze kampplek om de waterslide uit te proberen. WOW, die gleed heel goed! Dikke lol natuurlijk, lekker soapy. Je kunt het zien aan de foto's. Hier konden de kids zich natuurlijk wel even mee vermaken. En wij ook :) Voor het avond-eten een traditionele Afrikaanse kos gemaakt: potjiekos. De kids hebben het allemaal zelf op het vuur gemaakt, wat ze ook erg leuk vonden. Inmiddels was het donker en gingen we een 'baie gevaarlijke' nachtwandeling maken naar de begraafplaats. Oeh, spannend. Allemaal met een flutzaklampje door de donkerte. Prachtige sterrenhemel. Bij terugkomst vuur, warme choco, marshmellows en nog wat spelletjes. (Ja, we wilden dat ze echt moe zouden zijn!) Hierna de tenten in. Marieke op eigen risico bij haar 2 favoriete jochies in de tent. Ze kon natuurlijk geen nee zeggen...:) Slaapzakrits tot aan de kin met de voorwaarde: als jullie je niet goed gedragen komt mister Warren bij jullie slapen. Deze voorwaarde was de hele avond en nacht inzetbaar waardoor we zeer voorbeeldige jongens hadden de rest van de dag :) Hillie kon Celeste heel blij maken door samen met haar (en geen andere meisjes waar ze beetje bang voor is) in een tent te slapen. Had Celeste ook eindelijk eens een rustige nacht met tannie Hillie om haar te beschermen. De kids sliepen eigenlijk verbazend goed, dus ze werden weer vers wakker. Tijd voor morning gym met Hillie en Marieke. Hierna lekker luxe ontbijt met eitjes en brood (waar is die pap?), bidden en zingen want het is zondag, en ons klaar gemaakt voor de hike door de wijngaarden. Hike is een groot woord, het was eerder een wandeling. Maar in de hitte en tekort aan doorzettingsvermogen van de kinderen, was het lang genoeg. Over-verhit weer terug op onze kampplek om af te koelen op de waterslide. Besloten dat het te heet was voor zaklopen, spijkerpoepen, en verkleed-estafette, dus het bij de waterslide gehouden. Tenten opgeruimd, gelunched en er weer vandoor. Niet een enorm lange 2daagse dus, maar het was lang genoeg voor ons en voor de kids. Pfew, ze vragen wel enorm veel aandacht en geduld. Het was een succes, mede door de samenstelling van ons team. We hadden geluk met de careworkers die we mee hadden (hadden we natuurlijk ook onze invloed op uit geoefend), want niet iedereen is even actief, geduldig en duidelijk maar vriendelijk...
Aankomst op Tenterden was wat anders dan we hadden verwacht. De careworkers dachten er niet aan om de kinderen te vragen om ons te bedanken, wat toch wel bij goede manieren hoort. De kids stoven de combi uit, wij konden nog allerlei dingen naar binnen brengen en vuilnis uit de combi plukken. Ze moesten meteen in het gareel en eten. En, de eetzaal is geen praatzaal dus: mond houden en eten! Niemand die aan ons of aan de kids vroeg hoe het kamp was. Misschien gebeurt dit nog op later moment, misschien niet, maar wij vonden dit wel raar.
Nu voor ons de laatste week. Echt jammer. Van sommige kinderen hebben we al afscheid moeten nemen. Onverwacht trouwens. Ze zouden afgelopen vrijdag gaan. Wij komen dinsdag aan, en opeens gaan die kinders al weg. Terwijl het juist de kinderen waren waar wij 1 op 1 mee werkten. Gelukkig gingen deze kinderen nog wel mee op kamp, dus konden we nog afscheid nemen en het mini-levensboek geven wat we gemaakt hadden. Voor ons is het afscheid nemen iets groots, voor de mensen daar duidelijk niet. Er wordt niet echt op of om gekeken. Extra knuffels, meehelpen met tassen dragen, uitzwaaien, uit de auto stappen en mee naar de deur lopen, nog een laatste knuffel, tranen in de ogen. Nee hoor, het kind sleept zn eigen spullen in de auto, moet zelf het initiatief nemen om mensen gedag te zeggen en moet weer alleen de auto uit stappen en de grote wereld weer in. Voor ons wel tranen in de ogen en is deze manier van afscheid nemen gewoon niet begrijpelijk.
Okee, dat was ons kamp verhaal.
De afgelopen weken hebben we ons ook even verdiept in het utigaansleven. We zijn naar leuke concerten geweest. De Black Ties, Freshly Ground, Buena Vista Social Club en Switching on the lights. Laatst genoemde is een traditie wat plaats vindt op de eerste adventszondag waar symbolisch de lichten aangestoken worden. Er is een openlucht podium in town met verschillende artiesten, een parade en de decoratieve straatverlichting wordt aangezet. (Al zijn het hier natuurlijk helemaal geen donkere tijden en is het zomer). Wij moesten echt lachen om de parade. Er lijkt niet echt een voorwaarde te zijn om mee te kunnen lopen in de parade. Jan en alleman loopt gewoon mee te feesten en doet net of ie bij de big band hoort.
Freshly Ground is een hele leuke ontdekking. We zijn nu naar 3 concerten geweest van hen. Het top concert was het concert op 1 december voor Wereld Aids Dag. Het was in een klein amphitheater, heel intiem. Ook nog gastartiesten, erg bijzonder. Trinus, jij zou echt gecharmeerd zijn van 1 van de gastartiesten. Was de BBKing van Zuid Afrika. Zoek Freshly Ground even op op you tube, we denken dat jullie het echt leuk zullen vinden. Bij de concerten zie je alle leeftijden en kleuren. En, dan voor Hilie nog de topper van de uitjes: onderweg naar het zwembad kwamen we Catherine Keijl tegen! Can you believe it??? Waarachtig kwam Hillie haar NOG een keer tegen onderweg naar huis. Ze logeert hier dichtbij dus... Miss 5uur show.
Ons visa nieuws is dat we de visa voor Benin binnen hebben. Dit ging zelfs heel makkelijk en vlot. Er is hoop dus. We hebben alleen nog niet onze verlenging voor onze visum voor Zuid Afrika binnen. Die loopt de 17e af. Vorige week steeds gebeld naar home affairs. Deze week maar weer. We houden vol.
Vandaag met Larochelle naar Ocean View en Mountain View geweest. Dit zijn 2 townships. Larochelle komt uit Mountain View. Marieke heeft hier haar placement gedaan tijden Training In Mission. Was voor haar heel ongeloofelijk om haar gastgezin van toen weer op te zoeken. Gewoon onverwachts op de stoep gestaan. Aangeklopt, deur ging open, een lange blik, herkenning, "Mariekie!" Ook Hillie vond dit heel indrukwekkend.
Nou, op naar het afscheid. Gatsie.
En op naar een warme kerst, heerlijk.
Volgens ons is de TNT nog niet op gang daar? De post doet er erg lang over! Jammer...
Geniet van de foto's
en tot het volgende bericht...
Abonneren op:
Posts (Atom)