Hey allemaal!
YES! We made it! We zijn veilig aangekomen in Lilongwe, Malawi. De busrit was lang, maar viel op zich mee. Mede dankzij opa De Jong, heerlijk de slaappillen! Beiden knock-out de hele nacht doorgeslapen :)
Onze telefoonnummers doen het niet. Zowel het ZAfrikaanse als het Nederlandse. We gaan een nieuwe simkaart kopen. Het nummer van Thea kun je ook gebruiken: 00265991442402
Het is super leuk om Thea hier te zien met haar vriendin Wieke. Echt grappig om zo het hostel in te lopen en elkaar te ontmoeten.
Jullie op naar de oliebollen. Wij naar de zon, zee, strand aan het Malawi-Lake.
Geniet ervan!
Liefs,
Marieke en Hillie
vrijdag 31 december 2010
vrijdag 24 december 2010
Naderend afscheid Zuid-Afrika
Lieve mensen,
Nog een laatste blogbericht…..voor we het mooie Zuid-Afrika verlaten! De eerste 3 maanden zijn al verstreken. Dat betekent dat wij het continent Afrika verder gaan verkennen. Dinsdag nemen we afscheid van Christo, Natalie en Larochelle en vliegen we naar Johannesburg. Daar zullen we Reggi nog een keer ontmoeten. De volgende dag, woensdag de 29e brengt een 36 uur-durende busreis ons naar de hoofdstad van Malawi – Lilongwe. Hier zullen we als het goed is, om 22.00u ‘s avonds aankomen. Wij treffen hier vriendin Thea en haar reisgenoot Wieke en zullen dan met elkaar oud & nieuw vieren. Dit zal vast op een exotische plek aan het grote meer in Malawi plaatsvinden. Waarna we nog wat dagen met elkaar door Malawi zullen rijden, met een gehuurde auto. Malawi staat te boek, als Afrika voor beginners, omdat je logistiek gezien goed van A naar B kunt komen, het relatief veilig is en de locale bevolking opvallend vriendelijk is (zonder addertjes onder het gras!). Marieke en ik hopen dus langzaam te kunnen wennen aan minder luxe en ons geleidelijk voor te kunnen bereiden op het echte Afrika ‘into your face’.
Deze laatste week in Zuid-Afrika, genieten wij volop van Cape Town met zijn mooie weer (af en toe ook een heerlijk briesje), het zwembad (wij zijn dagelijks bezoeker – de lidmaatschapskaart hoeven we al niet meer te laten zien) en ons mooie luxe verblijf hier. Vorige week afscheid genomen van Tenterden, van Wilma en alle kinderen en careworkers. Die week nog volop gewerkt aan persoonlijke kado’s voor o.a. de kinderen. Allemaal een foto met een positieve note er achterop. Samen nog alle foto’s bekeken vanaf de cd-rom, talloze ‘knuffels’ (niet van die pluizige, maar echte!)uitgedeeld en nog één keer op de schouders… Zij en wij konden er geen genoeg van krijgen. Aan Duwayne konden we nog een huisbezoek doen en zodoende ook afscheid van hem nemen. Hij is nu 2 weken bij z’n pleegmoeder en is de man in huis, nu z’n pleegvader is overleden. Hoe dit verder gaat verlopen, weten we niet. Hopelijk krijgt hij een goed thuis! Lastig om alle kinderen nu weer los te moeten laten, maar we zien terug op een geweldig mooie tijd!
Voor Wilma hebben we o.a. nog een stappenplan van hulpverlening voor de careworkers uitgewerkt en formats gemaakt van levensboeken voor de kinderen. Zij was hier erg blij mee en bedankte ons vele malen. ‘You are angels, send from heaven!’ Nu, dat hoor je toch niet iedere dag! We hebben haar nog een Hollandse opblaastulp gegeven (voor in de vensterbank in het kantoor – bedankt Ard!) en een Xenos-oud Hollandsch theezakje houder. Wilma vond dit laatste zo mooi, dat ze hier niet haar theezakjes op kwijt wilde, maar het thuis aan de muur heeft gehangen. Hollands glorie dus nu in een Zuid-Afrikaanse woonkamer!
Voor nu wensen wij jullie allen bijzonder goede, gezellige en warme (ondanks de kou) kerstdagen! Hieronder nog een bijzonder Tenterden moment van Marieke en van mij, vorige week. Dag, dag!
We waren op het veld aan het spelen met de kids. Ik had Sisanda op de rug en rende wat rond. Even later gingen we zitten op het gras. Sisanda bij mij op schoot, buik naar mij toe, hoofd op mijn schouder. Ik wiegde haar heen en weer en neuriede ‘twinkle twinkle little star’, steeds weer opnieuw. Zo zaten we een heel tijdje, heerlijk.
Op een gegeven moment komt een ander meisje langs en vraagt waarom Sisanda huilt. Ik kijk naar Sisanda en zie inderdaad de tranen over de wangen rollen. Ze huilt geruisloos. Blijkbaar doet het nogal wat met Sisanda om zo met mij te zitten. Ik bedenk me hoe nodig dit meisje dit soort liefkozingen heeft en hoe weinig ze dit krijgt. Wanneer was de laatste keer dat iemand 1 op 1 de tijd voor haar nam en zo met haar zat? Hebben haar ouders dit wel ooit gedaan voor haar? Er is gewoon een dikke kans van niet. Dat is toch ongeloofelijk? Het raakt mij enorm en ik begin ook te huilen.
Inmiddels hebben we kijkers en vragen de meisjes zich af waarom én Sisanda én ‘de tannie’ huilt. Ik zeg dat ik Sisanda, en zo ook iedereen, erg ga missen. De meiden vinden het maar stom. Daar huil je toch niet om? Ik zeg dat iedereen hier mensen mist. Missen zij bijvoorbeeld hun moeder niet? Oh ja, dat is wel waar, bedenken de meiden zich. Maar ook daar ga je niet om huilen vinden ze. De kids zijn natuurlijk gedwongen om hard te zijn.
Het was een voor mij hartverscheurend maar hierdoor ook bijzonder mooi moment. Als ik er aan terug denk nu, kan ik weer de tranen in mn ogen krijgen. Wat hebben deze kids een enorm tekort aan aandacht en liefde...
Van mij ook nog een mooi moment, wat kleiner, maar toch ook heel fijn!
Alle kinderen zaten in het busje, ik trek nog wat gekke gezichten voor het raam, druk m’n neus tegen het raam. Reikt er plotseling een jongenshandje uit de auto, die mijn hand pakt en mijn hand tegen zijn wang aan legt. Dit was de hand van Anaanthi, het mooie jongetje wat jullie op de foto zien, met zijn hoofd tussen de gekleurde luchtkussen onderdelen. Anaanthi zei nooit zoveel en kon mij in het begin alleen maar een beetje knijpen of slaan. De laatste dagen was dit wel anders!
"Mooi bly!" Marieke en Hillie
maandag 13 december 2010
Kamp 2 daagse
Lieve mensen,
Het is weer even geleden. We zijn druk geweest :)
Gister zijn we terug gekomen van een, al zeggen wij het zelf, GEWELDIG kamp. We zijn 1 nachtje, 2 dagen met de oudere kids van Tenterden naar Riebeek Kasteel geweest, een mooi bergachtig gebied. Dit is allemaal mogelijk gemaakt door Ingrid, de zus van Natalie. Echt super gaaf van haar! Wij kenden Ingrid nog helemaal niet en ontmoetten haar en haar man Clive voor de eerste keer. We hadden het over hoe leuk het zou zijn als we een klein kamp zouden kunnen organiseren voor de kids. Maar we dachten eigenlijk dat dit nooit zou lukken. Ingrid haakte meteen in: zij had vaker kampen gedaan voor kinderen en kon vanalles regelen. Ze heeft de verblijfplaats, water-slide (water glijbaan), tenten, matrassen, T-shirts, allemaal lekkers, bezoek aan een melkboerderij en wat al niet meer geregeld, allemaal gesponsord door allerlei mensen. Echt super lief, en dat zomaar eigenlijk. Wij hebben het voorstel bij het "management-team" van Tenterden gedaan, en dit werd goed gekeurd. Wel wat frustraties tussendoor van onze kant over hoe dingen (niet) geregeld worden en wij er steeds achter aan moesten gaan. Maar goed. Het is Afrika ;)
In ieder geval, het is gelukt! Wij, de careworkers, Ingrid zelf en allerbelangrijkst de kinderen hebben een heel leuk weekend gehad. Met zn allen in de 'combi' (minibusje) op weg naar Riebeek Kasteel. Wat een herrie maken die kids bij elkaar... Bij aankomst de tenten opgezet. Voor velen de eerste keer om dit te doen en in een tent te kunnen slapen. Frans de Jong, het was wel echt een schande hoe de tenten opgezet worden. Terwijl er echt een sterke wind was. Marieke bekeek het door jouw ogen en heeft van sommige tenten toch echt even de scheerlijnen goed 'geharingd' toen niemand keek ;)! Hierna op naar de boerderij. Goh, wat zijn die koeien dan groot in het echt. Sommige kinderen waren echt bang. En wat een stank van al die poep! Liters verse melk meegekregen van de boer en weer terug naar onze kampplek om de waterslide uit te proberen. WOW, die gleed heel goed! Dikke lol natuurlijk, lekker soapy. Je kunt het zien aan de foto's. Hier konden de kids zich natuurlijk wel even mee vermaken. En wij ook :) Voor het avond-eten een traditionele Afrikaanse kos gemaakt: potjiekos. De kids hebben het allemaal zelf op het vuur gemaakt, wat ze ook erg leuk vonden. Inmiddels was het donker en gingen we een 'baie gevaarlijke' nachtwandeling maken naar de begraafplaats. Oeh, spannend. Allemaal met een flutzaklampje door de donkerte. Prachtige sterrenhemel. Bij terugkomst vuur, warme choco, marshmellows en nog wat spelletjes. (Ja, we wilden dat ze echt moe zouden zijn!) Hierna de tenten in. Marieke op eigen risico bij haar 2 favoriete jochies in de tent. Ze kon natuurlijk geen nee zeggen...:) Slaapzakrits tot aan de kin met de voorwaarde: als jullie je niet goed gedragen komt mister Warren bij jullie slapen. Deze voorwaarde was de hele avond en nacht inzetbaar waardoor we zeer voorbeeldige jongens hadden de rest van de dag :) Hillie kon Celeste heel blij maken door samen met haar (en geen andere meisjes waar ze beetje bang voor is) in een tent te slapen. Had Celeste ook eindelijk eens een rustige nacht met tannie Hillie om haar te beschermen. De kids sliepen eigenlijk verbazend goed, dus ze werden weer vers wakker. Tijd voor morning gym met Hillie en Marieke. Hierna lekker luxe ontbijt met eitjes en brood (waar is die pap?), bidden en zingen want het is zondag, en ons klaar gemaakt voor de hike door de wijngaarden. Hike is een groot woord, het was eerder een wandeling. Maar in de hitte en tekort aan doorzettingsvermogen van de kinderen, was het lang genoeg. Over-verhit weer terug op onze kampplek om af te koelen op de waterslide. Besloten dat het te heet was voor zaklopen, spijkerpoepen, en verkleed-estafette, dus het bij de waterslide gehouden. Tenten opgeruimd, gelunched en er weer vandoor. Niet een enorm lange 2daagse dus, maar het was lang genoeg voor ons en voor de kids. Pfew, ze vragen wel enorm veel aandacht en geduld. Het was een succes, mede door de samenstelling van ons team. We hadden geluk met de careworkers die we mee hadden (hadden we natuurlijk ook onze invloed op uit geoefend), want niet iedereen is even actief, geduldig en duidelijk maar vriendelijk...
Aankomst op Tenterden was wat anders dan we hadden verwacht. De careworkers dachten er niet aan om de kinderen te vragen om ons te bedanken, wat toch wel bij goede manieren hoort. De kids stoven de combi uit, wij konden nog allerlei dingen naar binnen brengen en vuilnis uit de combi plukken. Ze moesten meteen in het gareel en eten. En, de eetzaal is geen praatzaal dus: mond houden en eten! Niemand die aan ons of aan de kids vroeg hoe het kamp was. Misschien gebeurt dit nog op later moment, misschien niet, maar wij vonden dit wel raar.
Nu voor ons de laatste week. Echt jammer. Van sommige kinderen hebben we al afscheid moeten nemen. Onverwacht trouwens. Ze zouden afgelopen vrijdag gaan. Wij komen dinsdag aan, en opeens gaan die kinders al weg. Terwijl het juist de kinderen waren waar wij 1 op 1 mee werkten. Gelukkig gingen deze kinderen nog wel mee op kamp, dus konden we nog afscheid nemen en het mini-levensboek geven wat we gemaakt hadden. Voor ons is het afscheid nemen iets groots, voor de mensen daar duidelijk niet. Er wordt niet echt op of om gekeken. Extra knuffels, meehelpen met tassen dragen, uitzwaaien, uit de auto stappen en mee naar de deur lopen, nog een laatste knuffel, tranen in de ogen. Nee hoor, het kind sleept zn eigen spullen in de auto, moet zelf het initiatief nemen om mensen gedag te zeggen en moet weer alleen de auto uit stappen en de grote wereld weer in. Voor ons wel tranen in de ogen en is deze manier van afscheid nemen gewoon niet begrijpelijk.
Okee, dat was ons kamp verhaal.
De afgelopen weken hebben we ons ook even verdiept in het utigaansleven. We zijn naar leuke concerten geweest. De Black Ties, Freshly Ground, Buena Vista Social Club en Switching on the lights. Laatst genoemde is een traditie wat plaats vindt op de eerste adventszondag waar symbolisch de lichten aangestoken worden. Er is een openlucht podium in town met verschillende artiesten, een parade en de decoratieve straatverlichting wordt aangezet. (Al zijn het hier natuurlijk helemaal geen donkere tijden en is het zomer). Wij moesten echt lachen om de parade. Er lijkt niet echt een voorwaarde te zijn om mee te kunnen lopen in de parade. Jan en alleman loopt gewoon mee te feesten en doet net of ie bij de big band hoort.
Freshly Ground is een hele leuke ontdekking. We zijn nu naar 3 concerten geweest van hen. Het top concert was het concert op 1 december voor Wereld Aids Dag. Het was in een klein amphitheater, heel intiem. Ook nog gastartiesten, erg bijzonder. Trinus, jij zou echt gecharmeerd zijn van 1 van de gastartiesten. Was de BBKing van Zuid Afrika. Zoek Freshly Ground even op op you tube, we denken dat jullie het echt leuk zullen vinden. Bij de concerten zie je alle leeftijden en kleuren. En, dan voor Hilie nog de topper van de uitjes: onderweg naar het zwembad kwamen we Catherine Keijl tegen! Can you believe it??? Waarachtig kwam Hillie haar NOG een keer tegen onderweg naar huis. Ze logeert hier dichtbij dus... Miss 5uur show.
Ons visa nieuws is dat we de visa voor Benin binnen hebben. Dit ging zelfs heel makkelijk en vlot. Er is hoop dus. We hebben alleen nog niet onze verlenging voor onze visum voor Zuid Afrika binnen. Die loopt de 17e af. Vorige week steeds gebeld naar home affairs. Deze week maar weer. We houden vol.
Vandaag met Larochelle naar Ocean View en Mountain View geweest. Dit zijn 2 townships. Larochelle komt uit Mountain View. Marieke heeft hier haar placement gedaan tijden Training In Mission. Was voor haar heel ongeloofelijk om haar gastgezin van toen weer op te zoeken. Gewoon onverwachts op de stoep gestaan. Aangeklopt, deur ging open, een lange blik, herkenning, "Mariekie!" Ook Hillie vond dit heel indrukwekkend.
Nou, op naar het afscheid. Gatsie.
En op naar een warme kerst, heerlijk.
Volgens ons is de TNT nog niet op gang daar? De post doet er erg lang over! Jammer...
Geniet van de foto's
en tot het volgende bericht...
Het is weer even geleden. We zijn druk geweest :)
Gister zijn we terug gekomen van een, al zeggen wij het zelf, GEWELDIG kamp. We zijn 1 nachtje, 2 dagen met de oudere kids van Tenterden naar Riebeek Kasteel geweest, een mooi bergachtig gebied. Dit is allemaal mogelijk gemaakt door Ingrid, de zus van Natalie. Echt super gaaf van haar! Wij kenden Ingrid nog helemaal niet en ontmoetten haar en haar man Clive voor de eerste keer. We hadden het over hoe leuk het zou zijn als we een klein kamp zouden kunnen organiseren voor de kids. Maar we dachten eigenlijk dat dit nooit zou lukken. Ingrid haakte meteen in: zij had vaker kampen gedaan voor kinderen en kon vanalles regelen. Ze heeft de verblijfplaats, water-slide (water glijbaan), tenten, matrassen, T-shirts, allemaal lekkers, bezoek aan een melkboerderij en wat al niet meer geregeld, allemaal gesponsord door allerlei mensen. Echt super lief, en dat zomaar eigenlijk. Wij hebben het voorstel bij het "management-team" van Tenterden gedaan, en dit werd goed gekeurd. Wel wat frustraties tussendoor van onze kant over hoe dingen (niet) geregeld worden en wij er steeds achter aan moesten gaan. Maar goed. Het is Afrika ;)
In ieder geval, het is gelukt! Wij, de careworkers, Ingrid zelf en allerbelangrijkst de kinderen hebben een heel leuk weekend gehad. Met zn allen in de 'combi' (minibusje) op weg naar Riebeek Kasteel. Wat een herrie maken die kids bij elkaar... Bij aankomst de tenten opgezet. Voor velen de eerste keer om dit te doen en in een tent te kunnen slapen. Frans de Jong, het was wel echt een schande hoe de tenten opgezet worden. Terwijl er echt een sterke wind was. Marieke bekeek het door jouw ogen en heeft van sommige tenten toch echt even de scheerlijnen goed 'geharingd' toen niemand keek ;)! Hierna op naar de boerderij. Goh, wat zijn die koeien dan groot in het echt. Sommige kinderen waren echt bang. En wat een stank van al die poep! Liters verse melk meegekregen van de boer en weer terug naar onze kampplek om de waterslide uit te proberen. WOW, die gleed heel goed! Dikke lol natuurlijk, lekker soapy. Je kunt het zien aan de foto's. Hier konden de kids zich natuurlijk wel even mee vermaken. En wij ook :) Voor het avond-eten een traditionele Afrikaanse kos gemaakt: potjiekos. De kids hebben het allemaal zelf op het vuur gemaakt, wat ze ook erg leuk vonden. Inmiddels was het donker en gingen we een 'baie gevaarlijke' nachtwandeling maken naar de begraafplaats. Oeh, spannend. Allemaal met een flutzaklampje door de donkerte. Prachtige sterrenhemel. Bij terugkomst vuur, warme choco, marshmellows en nog wat spelletjes. (Ja, we wilden dat ze echt moe zouden zijn!) Hierna de tenten in. Marieke op eigen risico bij haar 2 favoriete jochies in de tent. Ze kon natuurlijk geen nee zeggen...:) Slaapzakrits tot aan de kin met de voorwaarde: als jullie je niet goed gedragen komt mister Warren bij jullie slapen. Deze voorwaarde was de hele avond en nacht inzetbaar waardoor we zeer voorbeeldige jongens hadden de rest van de dag :) Hillie kon Celeste heel blij maken door samen met haar (en geen andere meisjes waar ze beetje bang voor is) in een tent te slapen. Had Celeste ook eindelijk eens een rustige nacht met tannie Hillie om haar te beschermen. De kids sliepen eigenlijk verbazend goed, dus ze werden weer vers wakker. Tijd voor morning gym met Hillie en Marieke. Hierna lekker luxe ontbijt met eitjes en brood (waar is die pap?), bidden en zingen want het is zondag, en ons klaar gemaakt voor de hike door de wijngaarden. Hike is een groot woord, het was eerder een wandeling. Maar in de hitte en tekort aan doorzettingsvermogen van de kinderen, was het lang genoeg. Over-verhit weer terug op onze kampplek om af te koelen op de waterslide. Besloten dat het te heet was voor zaklopen, spijkerpoepen, en verkleed-estafette, dus het bij de waterslide gehouden. Tenten opgeruimd, gelunched en er weer vandoor. Niet een enorm lange 2daagse dus, maar het was lang genoeg voor ons en voor de kids. Pfew, ze vragen wel enorm veel aandacht en geduld. Het was een succes, mede door de samenstelling van ons team. We hadden geluk met de careworkers die we mee hadden (hadden we natuurlijk ook onze invloed op uit geoefend), want niet iedereen is even actief, geduldig en duidelijk maar vriendelijk...
Aankomst op Tenterden was wat anders dan we hadden verwacht. De careworkers dachten er niet aan om de kinderen te vragen om ons te bedanken, wat toch wel bij goede manieren hoort. De kids stoven de combi uit, wij konden nog allerlei dingen naar binnen brengen en vuilnis uit de combi plukken. Ze moesten meteen in het gareel en eten. En, de eetzaal is geen praatzaal dus: mond houden en eten! Niemand die aan ons of aan de kids vroeg hoe het kamp was. Misschien gebeurt dit nog op later moment, misschien niet, maar wij vonden dit wel raar.
Nu voor ons de laatste week. Echt jammer. Van sommige kinderen hebben we al afscheid moeten nemen. Onverwacht trouwens. Ze zouden afgelopen vrijdag gaan. Wij komen dinsdag aan, en opeens gaan die kinders al weg. Terwijl het juist de kinderen waren waar wij 1 op 1 mee werkten. Gelukkig gingen deze kinderen nog wel mee op kamp, dus konden we nog afscheid nemen en het mini-levensboek geven wat we gemaakt hadden. Voor ons is het afscheid nemen iets groots, voor de mensen daar duidelijk niet. Er wordt niet echt op of om gekeken. Extra knuffels, meehelpen met tassen dragen, uitzwaaien, uit de auto stappen en mee naar de deur lopen, nog een laatste knuffel, tranen in de ogen. Nee hoor, het kind sleept zn eigen spullen in de auto, moet zelf het initiatief nemen om mensen gedag te zeggen en moet weer alleen de auto uit stappen en de grote wereld weer in. Voor ons wel tranen in de ogen en is deze manier van afscheid nemen gewoon niet begrijpelijk.
Okee, dat was ons kamp verhaal.
De afgelopen weken hebben we ons ook even verdiept in het utigaansleven. We zijn naar leuke concerten geweest. De Black Ties, Freshly Ground, Buena Vista Social Club en Switching on the lights. Laatst genoemde is een traditie wat plaats vindt op de eerste adventszondag waar symbolisch de lichten aangestoken worden. Er is een openlucht podium in town met verschillende artiesten, een parade en de decoratieve straatverlichting wordt aangezet. (Al zijn het hier natuurlijk helemaal geen donkere tijden en is het zomer). Wij moesten echt lachen om de parade. Er lijkt niet echt een voorwaarde te zijn om mee te kunnen lopen in de parade. Jan en alleman loopt gewoon mee te feesten en doet net of ie bij de big band hoort.
Freshly Ground is een hele leuke ontdekking. We zijn nu naar 3 concerten geweest van hen. Het top concert was het concert op 1 december voor Wereld Aids Dag. Het was in een klein amphitheater, heel intiem. Ook nog gastartiesten, erg bijzonder. Trinus, jij zou echt gecharmeerd zijn van 1 van de gastartiesten. Was de BBKing van Zuid Afrika. Zoek Freshly Ground even op op you tube, we denken dat jullie het echt leuk zullen vinden. Bij de concerten zie je alle leeftijden en kleuren. En, dan voor Hilie nog de topper van de uitjes: onderweg naar het zwembad kwamen we Catherine Keijl tegen! Can you believe it??? Waarachtig kwam Hillie haar NOG een keer tegen onderweg naar huis. Ze logeert hier dichtbij dus... Miss 5uur show.
Ons visa nieuws is dat we de visa voor Benin binnen hebben. Dit ging zelfs heel makkelijk en vlot. Er is hoop dus. We hebben alleen nog niet onze verlenging voor onze visum voor Zuid Afrika binnen. Die loopt de 17e af. Vorige week steeds gebeld naar home affairs. Deze week maar weer. We houden vol.
Vandaag met Larochelle naar Ocean View en Mountain View geweest. Dit zijn 2 townships. Larochelle komt uit Mountain View. Marieke heeft hier haar placement gedaan tijden Training In Mission. Was voor haar heel ongeloofelijk om haar gastgezin van toen weer op te zoeken. Gewoon onverwachts op de stoep gestaan. Aangeklopt, deur ging open, een lange blik, herkenning, "Mariekie!" Ook Hillie vond dit heel indrukwekkend.
Nou, op naar het afscheid. Gatsie.
En op naar een warme kerst, heerlijk.
Volgens ons is de TNT nog niet op gang daar? De post doet er erg lang over! Jammer...
Geniet van de foto's
en tot het volgende bericht...
Abonneren op:
Posts (Atom)