Naderend afscheid Zuid-Afrika

Lieve mensen,

Nog een laatste blogbericht…..voor we het mooie Zuid-Afrika verlaten! De eerste 3 maanden zijn al verstreken. Dat betekent dat wij het continent Afrika verder gaan verkennen. Dinsdag nemen we afscheid van Christo, Natalie en Larochelle en vliegen we naar Johannesburg. Daar zullen we Reggi nog een keer ontmoeten. De volgende dag, woensdag de 29e brengt een 36 uur-durende busreis ons naar de hoofdstad van Malawi – Lilongwe. Hier zullen we als het goed is, om 22.00u ‘s avonds aankomen. Wij treffen hier vriendin Thea en haar reisgenoot Wieke en zullen dan met elkaar oud & nieuw vieren. Dit zal vast op een exotische plek aan het grote meer in Malawi plaatsvinden. Waarna we nog wat dagen met elkaar door Malawi zullen rijden, met een gehuurde auto. Malawi staat te boek, als Afrika voor beginners, omdat je logistiek gezien goed van A naar B kunt komen, het relatief veilig is en de locale bevolking opvallend vriendelijk is (zonder addertjes onder het gras!). Marieke en ik hopen dus langzaam te kunnen wennen aan minder luxe en ons geleidelijk voor te kunnen bereiden op het echte Afrika ‘into your face’.

Deze laatste week in Zuid-Afrika, genieten wij volop van Cape Town met zijn mooie weer (af en toe ook een heerlijk briesje), het zwembad (wij zijn dagelijks bezoeker – de lidmaatschapskaart hoeven we al niet meer te laten zien) en ons mooie luxe verblijf hier. Vorige week afscheid genomen van Tenterden, van Wilma en alle kinderen en careworkers. Die week nog volop gewerkt aan persoonlijke kado’s voor o.a. de kinderen. Allemaal een foto met een positieve note er achterop. Samen nog alle foto’s bekeken vanaf de cd-rom, talloze ‘knuffels’ (niet van die pluizige, maar echte!)uitgedeeld en nog één keer op de schouders… Zij en wij konden er geen genoeg van krijgen. Aan Duwayne konden we nog een huisbezoek doen en zodoende ook afscheid van hem nemen. Hij is nu 2 weken bij z’n pleegmoeder en is de man in huis, nu z’n pleegvader is overleden. Hoe dit verder gaat verlopen, weten we niet. Hopelijk krijgt hij een goed thuis! Lastig om alle kinderen nu weer los te moeten laten, maar we zien terug op een geweldig mooie tijd!

Voor Wilma hebben we o.a. nog een stappenplan van hulpverlening voor de careworkers uitgewerkt en formats gemaakt van levensboeken voor de kinderen. Zij was hier erg blij mee en bedankte ons vele malen. ‘You are angels, send from heaven!’ Nu, dat hoor je toch niet iedere dag! We hebben haar nog een Hollandse opblaastulp gegeven (voor in de vensterbank in het kantoor – bedankt Ard!) en een Xenos-oud Hollandsch theezakje houder. Wilma vond dit laatste zo mooi, dat ze hier niet haar theezakjes op kwijt wilde, maar het thuis aan de muur heeft gehangen. Hollands glorie dus nu in een Zuid-Afrikaanse woonkamer!

Voor nu wensen wij jullie allen bijzonder goede, gezellige en warme (ondanks de kou) kerstdagen! Hieronder nog een bijzonder Tenterden moment van Marieke en van mij, vorige week. Dag, dag!

We waren op het veld aan het spelen met de kids. Ik had Sisanda op de rug en rende wat rond. Even later gingen we zitten op het gras. Sisanda bij mij op schoot, buik naar mij toe, hoofd op mijn schouder. Ik wiegde haar heen en weer en neuriede ‘twinkle twinkle little star’, steeds weer opnieuw. Zo zaten we een heel tijdje, heerlijk.

Op een gegeven moment komt een ander meisje langs en vraagt waarom Sisanda huilt. Ik kijk naar Sisanda en zie inderdaad de tranen over de wangen rollen. Ze huilt geruisloos. Blijkbaar doet het nogal wat met Sisanda om zo met mij te zitten. Ik bedenk me hoe nodig dit meisje dit soort liefkozingen heeft en hoe weinig ze dit krijgt. Wanneer was de laatste keer dat iemand 1 op 1 de tijd voor haar nam en zo met haar zat? Hebben haar ouders dit wel ooit gedaan voor haar? Er is gewoon een dikke kans van niet. Dat is toch ongeloofelijk? Het raakt mij enorm en ik begin ook te huilen.

Inmiddels hebben we kijkers en vragen de meisjes zich af waarom én Sisanda én ‘de tannie’ huilt. Ik zeg dat ik Sisanda, en zo ook iedereen, erg ga missen. De meiden vinden het maar stom. Daar huil je toch niet om? Ik zeg dat iedereen hier mensen mist. Missen zij bijvoorbeeld hun moeder niet? Oh ja, dat is wel waar, bedenken de meiden zich. Maar ook daar ga je niet om huilen vinden ze. De kids zijn natuurlijk gedwongen om hard te zijn.

Het was een voor mij hartverscheurend maar hierdoor ook bijzonder mooi moment. Als ik er aan terug denk nu, kan ik weer de tranen in mn ogen krijgen. Wat hebben deze kids een enorm tekort aan aandacht en liefde...

Van mij ook nog een mooi moment, wat kleiner, maar toch ook heel fijn!

Alle kinderen zaten in het busje, ik trek nog wat gekke gezichten voor het raam, druk m’n neus tegen het raam. Reikt er plotseling een jongenshandje uit de auto, die mijn hand pakt en mijn hand tegen zijn wang aan legt. Dit was de hand van Anaanthi, het mooie jongetje wat jullie op de foto zien, met zijn hoofd tussen de gekleurde luchtkussen onderdelen. Anaanthi zei nooit zoveel en kon mij in het begin alleen maar een beetje knijpen of slaan. De laatste dagen was dit wel anders!

"Mooi bly!" Marieke en Hillie