Un petit peux

Bonjour vanuit het Franstalige Benin! Cotonou om precies te zijn, de overdrukke hoofdstad van het land. Vanuit Malawi, the warm hearth of Africa (ja, wij doen ons blogtitel eer aan!) veilig naar West Afrika gevlogen. We zitten nu aan de golf van Guinea en onze buurlanden aan beide zijden zijn Nigeria en Togo. Donderdagavond hier aangekomen. We logeren in een hostel tegenover restaurant Le Cordon Bleu, ja echt waar! Vrijdag de stad verkend en oa op zoek gegaan naar een Frans woordenboek, want dat spreken wij beide een petit peux... Een hele missie door een stad als deze.. Allereerst een zem gepakt, dit zijn de brommertaxi's (mannen met gele hesjes, soms getooid met een mondkapje) die spotgoedkoop door de stad scheuren: er zijn er zo'n 80.000, aldus de Lonely planet! En dat geloven wij graag! Een hele belevenis, eenmaal achter op zo'n brommer en je bevindt je midden in het hectische labyrinth van Cotonou. Wat ons direkt opvalt is de grijze mistige lucht die hier hangt. Nee, het is geen smok, maar het schijnt de wind te zijn die vanuit de Sahara komt overwaaien. Ook de mensen zijn anders dan in Malawi. Ze staren ons niet meer zo aan en de kinderen groeperen zich niet meer rondom ons. Ze roepen nog wel eens yovo (blanke), maar dat is dan ook alles. Dat is wel fijn! Maar oef, wat een stad! Je struikelt zowat over de mensen, marktkraampjes, taxi's en brommers. Het doet Marieke aan India denken, maar dan zonder ezels en koeien, die daar ook nog eens meedoen in het verkeer.. Er is echt van alles te zien en te koop. De vouwen lopen rond met ananassen, guaves, broodjes, waspoeder, bananen, eieren en wat al niet meer? En dat allemaal op hun hoofd. De mannen verkopen ook dingen, maar hier betreft het vooral sim-kaarten, riemen, tassen, broeken etc; werkelijk alles is te koop. En alles past ook op de brommertjes. Je kunt hier ook zo met je potten en pannen op straat gaan staan en je gekookte kost verkopen. Men is veelal kleurig gekleed, in fleurige printen. De mannen in pak; katoenen gekleurde broek met bijpassende blouse. De vrouwen in gekleurde jurk of rok, vaak ook een doek om hun hoofd en soms een kind achterop de rug - ook weer in een doek. Benin heeft ook veel Franse aspecten, zo vind je hier de Champion en de boulangerie met al hun Franse producten. Ook de peugeot 505, de uitzonderlijk grote auto waar de fam Scheepsma net in paste, rijdt hier veelvuldig rond.

De volgende dag vroeg uit de veren en een 10urige bustocht naar het noorden gemaakt. Hier is het wat rustiger en bovendien is hier een mooi natuurreservaat met wilde dieren. Waar we uiteindelijk niet zijn geweest, doen we in Ghana wel! Wel hebben we spontaan een swingende kerkdienst meegemaakt met hoofdzakelijk vrouwen. We werden van harte welkom geheten, 'le visiters from Les Pays Bas'. 's Middags met 2 jongens achter op de brommer naar de somba huizen gecrossed. Een soort van kleiachtige kasteeltjes waar men nog steeds in woont. Echt het oude hand made Afrika bezocht dus. Ook de brommertocht was weer een hele belevenis, het stof zat ons overal! Foto's komen nog... Tegen deze jongens maar gezegd dat we getrouwd zijn, want anders hadden ze ons daar gehouden... Nee, de mannen zitten hier niet gauw om een praatje verlegen en willen dagelijks wel even un promenade met ons maken..:)Vandaag weer terug in de hoofdstad en morgen naar een naburig dorpje waar vroeger veel slavenhandel is geweest. Goed, ik moet afsluiten, de tijd is bijna op en het is hier zweten achter een Frans toetsenbord... Volgende keer meer zullen we maar zeggen!
Au revoir! Mariek en Hil