Bonjour, ça va?
En met je vrouw?
En met je kinderen?
En met je ouders?
En met je broers en zussen?
Zo begroet men elkaar hier in Mali. Eerst vraagt de een het aan de ander, de ander antwoordt altijd met segou (goed). Dan worden de rollen omgedraaid. Het klinkt echt heel grappig alsof men een soort monotoon rijmpje met elkaar opzegt.
Inmiddels zijn we bijna een week een in Mali.
Helaas hebben wij er maar liefst 5! dagen over gedaan om vanuit Accra in Bamako, Mali te komen. Echt ongeloofelijk irritant, dus we zullen er niet teveel woorden aan vuil maken. Laten we zeggen dat we een mooi staaltje Afrikaanse bureaucratie (rondom visa) hebben mogen mee maken. En in het geval van Afrikaanse bureaucratie kom je alleen ergens als je belangrijke connecties hebt, dus... vandaar de 5 dagen.
Mali is echt een heel bijzonder land. Het is helemaal anders dan de andere landen waar we tot nu toe zijn geweest. Het is hier meer Arabisch, voelt meer authenthiek op sommige plekken, voornamelijk Moslim en het is voelbaar dat de woestijn dichter bij is (droog). Het is een beetje moeilijk uit te leggen, maar het is weer een hele belevenis in ieder geval. De mensen zijn heel aardig, super behulpzaam. sOchtends op straat vragen mensen die je niet kent of je wel lekker geslapen hebt enzo. Het toerisme is hier duidelijk wat meer ontwikkelt; redelijk goede infrastructuur maar helaas is het leven wel duur in vergelijking met de andere landen. We hebben wel geluk vinden we dat er zo weinig toeristen zijn. Dit komt omdat sommige gebieden onveilig zijn verklaard. (Wij passen natuurlijk heel goed op en komen niet in die gebieden).
Mali is een van de armste landen van de wereld. Veel mensen hebben inderdaad heel weinig en lopen er vies en armoedig bij. De kinderen hebben allemaal snottebellen, opgezette buikjes en witte stoffige gezichten. Toch lijkt het verschil qua armoede met de andere landen waar we zijn geweest niet heel groot. Er is hier wel veel landbouw en veeteelt, dus dat voorziet veel mensen hier in hun dagelijks bestaan. Wat wel erg jammer is, is dat het toerisme hier goed is ontwikkelt (meer dan wij wisten en zeker meer dan in Togo en Benin bijvoorbeeld), maar dat de gemeenschappen/de mensen zelf hier niet van profiteren. Het toerisme-geld komt duidelijk in de zakken van bepaalde mensen terecht die er dus warmpjes bijzitten maar niet bij de 'gewone' mensen. Wij proberen dat een beetje goed te maken door vooral fooien te geven aan het 'werkvolk' zelf en niet aan die tussen-mannetjes.
Wat in ieder geval wel gezegd mag worden is dat het maar weer eens waar blijkt te zijn dat een land wat materieel gezien niet rijk is, wel super rijk is op sociaal & cultureel gebied.
Het reizen met onze grote vriendin Irna maakt het Mali feest compleet natuurlijk. Echt leuk om elkaar hier te zien en vanalles te beleven.
Waar hebben we de afgelopen tijd uitgehangen?
Eerst flink geproost op onze aankomst nadat Irna 4 dagen op ons heeft moeten wachten, alleen. Daarna meteen door richting Djenne. Super mooie traditionele bouw met klei huizen, moskee, etc. Echt prachtig en heel uniek. Echt nog nooit zoiets gezien. Hierna richting Les Pays de Dogon. Hier wonen de Dogon-mensen, ook nog op zeer traditionele wijze. Ze leven van landbouw en jacht. En nu dus ook van toerisme... Maar alles blijft goed bewaard. Hier kennis gemaakt met 'animisme': geloof van levende zielen in naar we begrijpen vooral steen. Hun god heet Amma en daar moet je regelmatig voor offeren, millet (=eten) of dieren. Wij hebben twee dagen door Dogon gebied gelopen zodat we verschillende dorpjes aan konden doen en daar ook konden slapen. Onze Ali, de gids, kon ons veel uitleggen en konden ook goed met hem lachen. Lekker de Fransen afzeiken. Toen wij van een mooie sterrenhemel aan het genieten waren, op onze slaapplaats, kwam er opeens een donkere man uit de donkere nacht opdoemen. Hij zou een traditionele masseur zijn. 'Dat mannetje gaat echt niet aan me zitten, vertrouw het voor geen cent' zei Marieke tegen Ali. Uiteindelijk bleek het toch wel echt te zijn (of toch niet en hebben wij deze man een leuke tijd bezorgt, wie zal het weten) en heeft hij ons allemaal gemasseerd, op het dak. Jullie moeten weten dat het gebied vanaf de navel tot aan de knieen als zeer sensueel wordt beschouwd hier, dus als je bijvoorbeeld je rug laat masseren, is dat nogal intiem.
Nu zitten wij voor de 2e dag in Mopti, in super relaxed hostel met zwembadje. Net een boottocht gedaan op de befaamde Niger rivier. Morgen naar een andere stad en dan richting Bamako om langzaam aan naar Senegal te gaan.
Ja mensen het leven is heel goed hier. We doen waar we zin in hebben en genieten met volle teugen. Het bruine tintje zit er weer wat beter op nu de warmte hier wat beter te doen is. Helaas geen foto's van ons prachtige velletje. Sorry maar met een langzame verbinding is het echt niet te doen. Dus jullie zien de foto's van Ghana, Mali en Capo Verde als we terug zijn in NL...
Er ontbreekt wel 1 ding in dit zonnige plaatje zoals Hsin Chi opmerkte: mooie negers. We hebben overal aanspraak (nu spreekt bijv. een neger ons aan in gebroken Nederlands: gezellig?) en iedereen wil wel met ons mee. Maar toch, mooie mannen zijn niet aantrekkelijk als ze analfabeet zijn of als je geen woord met ze kunt wisselen vanwege ons gebrekkige Frans. Dus, vandaar geen zonnige Neger vd Week of een Top Tien vd Maand of wat dan ook om de boel op te fleuren. Helaas...
Nou broeders en zusters. Hou je taai daar in NL.
We begrijpen van Irna dat Rutte het (verbazend) goed doet..? Dat is dan weer een opsteker zou ik denken.
dinsdag 22 februari 2011
donderdag 10 februari 2011
The mighty Marieke and holy Hillie blessed-blog
Ja, slogans als hierboven komen wij op menig eettentje, supermarket, kapsalon en manifacturenwinkel tegen. Ik noem even wat voorbeelden: ' the be blessed bookshop' of 'the almighty hairdresser' of 'the Jesus loves fashion shop'. En zo kunnen we nog wel even doorgaan... Deze hebben wij zelf bedacht trouwens, is ie niet leuk?!:)
Maar goed, Ghana, daar zijn we dan dus toch! The golden child of Africa, heel wat goud is hier opgegraven.. We gaan weer ff door met losse kreten, want dat viel bij jullie trouwe maar ook drukbezette bloglezers wel in de smaak, toch?
- Hier in Ghana is het weer een andere wereld. Het is heel relaxed om Engels te praten, wat is het makkelijk om alles te regelen...
- We ontmoeten hier heel veel Nederlanders. In het begin even leuk, maar op een gegeven moment is het wel genoeg. Maakt het allemaal wat minder avontuurlijk als je op elke hoek een Nederlander tegen komt.
- Ook ontmoeten we gekke Amerikanen. Echt, het was ongelofelijk. We waren in Mole National Park, waar de main attraction olifanten zijn. Zitten wij 's avonds in het 'restaurant' van het motel daar, komen meneer en mevrouw Amerika ons vertellen dat de safari's hier 'waist of money' zijn, want er zijn helemaal geen olifanten! Marieke schiet in de lach (dacht dat het een grapje was, dat kun je toch niet menen?!) en Hillie vertelt vrolijk dat er wel olifanten zijn, want wij hebben ze wel gezien. De Amerikaan kijkt verbaasd en zegt dat dit toch zeker niet om te lachen is. 'Jullie zijn net als hen (doelend op de Ghanezen), I hate them'. Marieke ligt ondertussen in een stuip terwijl de Amerikaan boos weg beent en zegt dat dit toch echt niet om te lachen is.
- Geinspireerd door Ghanezen, knauwen wij hier met enige regelmaat op lekkere wortels.
- Hillie doet iedere morgen een vreugdesprong , want eindelijk vliegen de broodjes omelette ons om de oren! Stiekem kijkt Marieke daar de avond van tevoren al naar uit...
- Wij slapen iedere nacht onder een muskietennet (ja Margreet en Harma, hij wordt goed gebruikt!) en kunnen wij hier voor ongeveer 15-20 cedi ( 7,50 - 10 euro) per nacht een eenvoudige double-room met ventilator krijgen. Wij voelen ons soms als uitgebluste walrussen die op een klif liggen, wijdbeens en met gespreide armen languit op het bed, zo heerlijk vochtig warm kan het hier zijn...
- Het eten wordt ons werkelijk aan alle kanten aangeboden. Al zitten wij in een bus, lopen wij over straat, er is altijd wel een mannetje of vrouwtje met een schaal vol zakjes water, fan yogho, brood, ananas, bananen, koekjes, sinaasappels, wortels, ja zelfs met een hoge stapel dozen cornflakes op het hoofd. (Annelies, ik moest gelijk aan jou denken!). Jullie lezen het goed: plasticzakjes met water. Je kauwt het hoekje er af en slurpt de inhoud er uit (een halve liter). Zo gaat dit ook met de fan yogho, waar wij beide groot fan van zijn! Dit is een heerlijke strawberry yoghurt ijs, die smelt in je hand, je kan de vloeistof er zo uitslurpen.
- In het begin vonden wij het merendeel aan Ghanezen wat onaardig. Ze zijn duidelijk meer gewend aan het tourisme dan de Togolezen en Beninezen. Men gaat er bij voorbaat van uit dat je als blanke tourist wel flink geld kan besteden en van een altijd even oprechte belangstelling was geen sprake. Altijd wel een addertje onder het gras... Maar inmiddels hebbben wij ook een flink portie aardige Ghanezen ontmoet, die eigenlijk niets van je willen en waar je gewoon leuk een gesprek mee kan voeren.
- Weer via 1 of ander contact van Marieke gaan we spontaan naar Abetifi, het hoogstgelegen plaatsje in Ghana. (Nou ja, Hillie heeft dan weer vrienden in Friesland.) We zijn hier naar het project AMO gegaan, van Henk en Joa Bosch. Men maakt hier educatief houten lesmateriaal/speelgoed voor de Ghanese scholen. Dit is iets wat men hier helemaal niet kent en juist van zeer grote waarde: spelenderwijs leren. We zijn met open armen ontvangen, rond geleid en hebben uitleg gekregen over het project. Ook hebben we nog even de omgeving verkent met Kwaku, onze 'gids' deze dagen.
- Vanmiddag voelden wij ons nog als Beatrix op koninginnedag. Zo waren wij in Elmina, een vissersdorp in het zuiden en er werd echt van alle kanten naar ons gezwaaid, kinderen die ons zingend begroeten met: 'hey ubruni, how are you?' Wel een beetje raar, als je bedenkt dat in dit zelfde dorp de slavenhandel meer dan 200 jaar door de Nederlanders werd gedomineerd.
- Gister en vandaag overheerst het culturele voor ons. Wij hebben in Cape Coast en in Elmina de 2 kastelen/forten waar het startpunt was van de Afrikaanse slaven richting Midden en Zuid Amerika en Engeland. Echt schokkend hoe zovele mannen en vrouwen hier als beesten in donkere ruimtes, vastgeketend zaten opgesloten en soms tot 3 maanden moesten wachten op een vreselijke boottocht naar een onbekend land. Als ze dan al niet bezweken waren...
- Als wij in een bus zitten, gaat de tv met dvd direkt aan. En dan is het geen Hollywood, ook geen Bollywood, maar Ghalleywood! Wat een drama iedere keer weer, met titels als: 'the angry stephmother' of ' save the baby'. De Ghanezen smullen ervan, hoe meer drama hoe beter! Veel geschreeuw, gehuil, gekrijs en zo doorzichtig gespeeld. Zo lekker nep...!
- Muziek is hier erg belangrijk, net als in ieder Afrikaans land eigenlijk. 1 meter hoge geluidsboxen schallen en galmen keihard over straat of op een terrasje (heerlijk als je zo vlak naast zo'n box zit..). Ook als straatprediker kan je hier prima terecht. Met microfoon en grote geluidsboxen kun je van alles verkondigen. En vanuit de achterklep van je auto kun je zo mobiele telefoons verkopen.
Zo, dat waren zo even wat losse Ghana-flodders. Morgen vertrekken wij weer richting Accra, om zaterdagochtend de vlucht naar Bamako (Mali) te pakken. Hier komt Irna ons ook vergezellen, ze zal 2 weken met ons meereizen. Wij hebben er zin in Irna! Weer naar een Franstalig land. Straks zullen wij eten in het Oasis strand restaurant met live jazz muziek. Rijst met kip, spaghetti of echte Ghaneze fufu met een goatsoup? We zullen zien...
Tot horens en een warme groet aan het koude Nederland!
Marieke ( Efia - geboren op een vrijdag) en Hillie (Abena - geboren op een dinsdag)
Even een update een paar dagen later inmiddels...
We zijn nog steeds in Ghana, terwijl we dus zaterdag naar Mali zouden vliegen. Helaas pindakaas, geen visum voor Mali betekende niet-inchecken. Wij enorm balen natuurlijk! Wij hadden gelezen dat je op het vliegveld in Mali gewoon een visum kunt kopen en je dus NIET van te voren een visum nodig had.
Nu gaan we morgenochtend een visum aanvragen bij de Mali embassy en zijn we nu alvast begonnen met heel hard hopen dat ze hm meteen willen stempelen en het niet uren gaat duren. Dan kunnen we namelijk een vlucht van 11.25 halen en Irna ontmoeten. De vlucht blijft nog even spannend. We hebben geen enkel bewijs dat we er maandag in mogen, maar volgens de meneer van afgelopen zaterdag hoeven we alleen even ons gezicht te laten zien aan zijn baas en kunnen we instappen.
We gaan t beleven..!
Maar goed, Ghana, daar zijn we dan dus toch! The golden child of Africa, heel wat goud is hier opgegraven.. We gaan weer ff door met losse kreten, want dat viel bij jullie trouwe maar ook drukbezette bloglezers wel in de smaak, toch?
- Hier in Ghana is het weer een andere wereld. Het is heel relaxed om Engels te praten, wat is het makkelijk om alles te regelen...
- We ontmoeten hier heel veel Nederlanders. In het begin even leuk, maar op een gegeven moment is het wel genoeg. Maakt het allemaal wat minder avontuurlijk als je op elke hoek een Nederlander tegen komt.
- Ook ontmoeten we gekke Amerikanen. Echt, het was ongelofelijk. We waren in Mole National Park, waar de main attraction olifanten zijn. Zitten wij 's avonds in het 'restaurant' van het motel daar, komen meneer en mevrouw Amerika ons vertellen dat de safari's hier 'waist of money' zijn, want er zijn helemaal geen olifanten! Marieke schiet in de lach (dacht dat het een grapje was, dat kun je toch niet menen?!) en Hillie vertelt vrolijk dat er wel olifanten zijn, want wij hebben ze wel gezien. De Amerikaan kijkt verbaasd en zegt dat dit toch zeker niet om te lachen is. 'Jullie zijn net als hen (doelend op de Ghanezen), I hate them'. Marieke ligt ondertussen in een stuip terwijl de Amerikaan boos weg beent en zegt dat dit toch echt niet om te lachen is.
- Geinspireerd door Ghanezen, knauwen wij hier met enige regelmaat op lekkere wortels.
- Hillie doet iedere morgen een vreugdesprong , want eindelijk vliegen de broodjes omelette ons om de oren! Stiekem kijkt Marieke daar de avond van tevoren al naar uit...
- Wij slapen iedere nacht onder een muskietennet (ja Margreet en Harma, hij wordt goed gebruikt!) en kunnen wij hier voor ongeveer 15-20 cedi ( 7,50 - 10 euro) per nacht een eenvoudige double-room met ventilator krijgen. Wij voelen ons soms als uitgebluste walrussen die op een klif liggen, wijdbeens en met gespreide armen languit op het bed, zo heerlijk vochtig warm kan het hier zijn...
- Het eten wordt ons werkelijk aan alle kanten aangeboden. Al zitten wij in een bus, lopen wij over straat, er is altijd wel een mannetje of vrouwtje met een schaal vol zakjes water, fan yogho, brood, ananas, bananen, koekjes, sinaasappels, wortels, ja zelfs met een hoge stapel dozen cornflakes op het hoofd. (Annelies, ik moest gelijk aan jou denken!). Jullie lezen het goed: plasticzakjes met water. Je kauwt het hoekje er af en slurpt de inhoud er uit (een halve liter). Zo gaat dit ook met de fan yogho, waar wij beide groot fan van zijn! Dit is een heerlijke strawberry yoghurt ijs, die smelt in je hand, je kan de vloeistof er zo uitslurpen.
- In het begin vonden wij het merendeel aan Ghanezen wat onaardig. Ze zijn duidelijk meer gewend aan het tourisme dan de Togolezen en Beninezen. Men gaat er bij voorbaat van uit dat je als blanke tourist wel flink geld kan besteden en van een altijd even oprechte belangstelling was geen sprake. Altijd wel een addertje onder het gras... Maar inmiddels hebbben wij ook een flink portie aardige Ghanezen ontmoet, die eigenlijk niets van je willen en waar je gewoon leuk een gesprek mee kan voeren.
- Weer via 1 of ander contact van Marieke gaan we spontaan naar Abetifi, het hoogstgelegen plaatsje in Ghana. (Nou ja, Hillie heeft dan weer vrienden in Friesland.) We zijn hier naar het project AMO gegaan, van Henk en Joa Bosch. Men maakt hier educatief houten lesmateriaal/speelgoed voor de Ghanese scholen. Dit is iets wat men hier helemaal niet kent en juist van zeer grote waarde: spelenderwijs leren. We zijn met open armen ontvangen, rond geleid en hebben uitleg gekregen over het project. Ook hebben we nog even de omgeving verkent met Kwaku, onze 'gids' deze dagen.
- Vanmiddag voelden wij ons nog als Beatrix op koninginnedag. Zo waren wij in Elmina, een vissersdorp in het zuiden en er werd echt van alle kanten naar ons gezwaaid, kinderen die ons zingend begroeten met: 'hey ubruni, how are you?' Wel een beetje raar, als je bedenkt dat in dit zelfde dorp de slavenhandel meer dan 200 jaar door de Nederlanders werd gedomineerd.
- Gister en vandaag overheerst het culturele voor ons. Wij hebben in Cape Coast en in Elmina de 2 kastelen/forten waar het startpunt was van de Afrikaanse slaven richting Midden en Zuid Amerika en Engeland. Echt schokkend hoe zovele mannen en vrouwen hier als beesten in donkere ruimtes, vastgeketend zaten opgesloten en soms tot 3 maanden moesten wachten op een vreselijke boottocht naar een onbekend land. Als ze dan al niet bezweken waren...
- Als wij in een bus zitten, gaat de tv met dvd direkt aan. En dan is het geen Hollywood, ook geen Bollywood, maar Ghalleywood! Wat een drama iedere keer weer, met titels als: 'the angry stephmother' of ' save the baby'. De Ghanezen smullen ervan, hoe meer drama hoe beter! Veel geschreeuw, gehuil, gekrijs en zo doorzichtig gespeeld. Zo lekker nep...!
- Muziek is hier erg belangrijk, net als in ieder Afrikaans land eigenlijk. 1 meter hoge geluidsboxen schallen en galmen keihard over straat of op een terrasje (heerlijk als je zo vlak naast zo'n box zit..). Ook als straatprediker kan je hier prima terecht. Met microfoon en grote geluidsboxen kun je van alles verkondigen. En vanuit de achterklep van je auto kun je zo mobiele telefoons verkopen.
Zo, dat waren zo even wat losse Ghana-flodders. Morgen vertrekken wij weer richting Accra, om zaterdagochtend de vlucht naar Bamako (Mali) te pakken. Hier komt Irna ons ook vergezellen, ze zal 2 weken met ons meereizen. Wij hebben er zin in Irna! Weer naar een Franstalig land. Straks zullen wij eten in het Oasis strand restaurant met live jazz muziek. Rijst met kip, spaghetti of echte Ghaneze fufu met een goatsoup? We zullen zien...
Tot horens en een warme groet aan het koude Nederland!
Marieke ( Efia - geboren op een vrijdag) en Hillie (Abena - geboren op een dinsdag)
Even een update een paar dagen later inmiddels...
We zijn nog steeds in Ghana, terwijl we dus zaterdag naar Mali zouden vliegen. Helaas pindakaas, geen visum voor Mali betekende niet-inchecken. Wij enorm balen natuurlijk! Wij hadden gelezen dat je op het vliegveld in Mali gewoon een visum kunt kopen en je dus NIET van te voren een visum nodig had.
Nu gaan we morgenochtend een visum aanvragen bij de Mali embassy en zijn we nu alvast begonnen met heel hard hopen dat ze hm meteen willen stempelen en het niet uren gaat duren. Dan kunnen we namelijk een vlucht van 11.25 halen en Irna ontmoeten. De vlucht blijft nog even spannend. We hebben geen enkel bewijs dat we er maandag in mogen, maar volgens de meneer van afgelopen zaterdag hoeven we alleen even ons gezicht te laten zien aan zijn baas en kunnen we instappen.
We gaan t beleven..!
maandag 7 februari 2011
Ghana
Even een kort bericht van ons voor iedereen die nog in de veronderstelling is dat wij in Burkina zitten...
Hillie en Marieke zitten in... Ghana!
Ja ja, het is gelukt. Gewapend met een sok met geld zijn we sluipend over de grens gegaan met onze dikke rugzakken, hier en daar wat grenswachters omgekocht, vooral heel nederig kijkend en net doen alsof het helemaal niet raar is dat je iemand omkoopt. En daar waren we dan, in Ghana. Wel met lege sok, maar goed.
Beetje overdreven hoor dit, want we zijn gewoon legaal de grens over gegaan. Maar gek genoeg moesten we dus wel echt mensen omkopen voor ze ons een visum wilden geven... En ja, die moesten we natuurlijk wel hebben omdat we dus nog geen visum hadden.
Het is hier weer heel anders dan in het Franse Togo en Benin. Daar horen jullie later meer over!
ps We zijn beiden weer helemaal gezond. Geen loperamide meer nodig of dat soort dingen...
We kijken weer trots naar beneden de wc in :)
Hillie en Marieke zitten in... Ghana!
Ja ja, het is gelukt. Gewapend met een sok met geld zijn we sluipend over de grens gegaan met onze dikke rugzakken, hier en daar wat grenswachters omgekocht, vooral heel nederig kijkend en net doen alsof het helemaal niet raar is dat je iemand omkoopt. En daar waren we dan, in Ghana. Wel met lege sok, maar goed.
Beetje overdreven hoor dit, want we zijn gewoon legaal de grens over gegaan. Maar gek genoeg moesten we dus wel echt mensen omkopen voor ze ons een visum wilden geven... En ja, die moesten we natuurlijk wel hebben omdat we dus nog geen visum hadden.
Het is hier weer heel anders dan in het Franse Togo en Benin. Daar horen jullie later meer over!
ps We zijn beiden weer helemaal gezond. Geen loperamide meer nodig of dat soort dingen...
We kijken weer trots naar beneden de wc in :)
Abonneren op:
Posts (Atom)