Tranquil!

Bon dia!

Hallo allemaal!
Inmiddels zijn wij aaangekomen op... Cabo Verde!
Het leven is hier een feest volgens mij. Maar goed, we zijn hier nog maar twee dagen dus we kunnen er eigenlijk nog niet al te veel van zeggen, haha.

Waar zijn we gebleven met de blog?
Nog in Mopti in Mali volgens mij. In Mali hebben wij nog genoten van het leuke Segou met de lekkerste pizza's van heel West Afrika, en eindelijk de traditionele Malinese muziek beleeft & "bedanst" in Bamako.
Vanuit Bamako de ergste busrit van onze hele reis meegemaakt. Er werd ons vertelt dat we na een busrit van 36uur in Dakar zouden belanden. Nu is een 36urige busrit op zich al niet iets om naar uit te kijken, maar kun je je voorstellen dat de busrit onderbroken wordt door de volgende dingen: 3 Keer van bus wisselen op de meest ongure tijdstippen, inclusief AL die bagage (afrikanen nemen zo gemiddeld 5 tassen en 4 grote dozen mee, dus je kunt je voorstellen...) en aan het einde van de dag op een bankje achtergelaten worden op het busstation met het bericht dat er misschien nog een bus om 22.00 gaat, maar, aan de stem hoor je al dat dit niet waar is en dat de bus pas de volgende morgen gaat. Al met al dus een dag later aangekomen dan gepland. Maar goed. Dit is Afrika, en we lachen er maar om met onze medepassagiers.

Een paar dagen in en om Dakar rondgehangen waar de mensen aan ons bleven hangen. Wat een onuitputtelijke straatverkopers zijn daar. Gelukkig is er even buiten Dakar het strand en kun je daar, weg van alle drukte, heerlijk zonnen & relaxen. Af en toe onderbroken door, jawel, de strand-verkopers die werkelijk elke 2 uur komen kijken of je ondertussen misschien wél een ketting wil kopen.
In Dakar heeft ons Irna ons weer verlaten om terug te gaan naar Nederland. Irna, we missen je!

En nu dus het lang verwachte Cabo Verde...
Als we het goed begrijpen hebben we geluk en is hier rond dinsdag het grootste carnaval van t jaar. Cabo Verde is hét land van muziek en dans, dus dat moet een geweldig feest worden!

Er zijn hier verschillende eilandjes, allen met een verschillende specialiteit: hiken / strand / duiken / leuke stadjes. We zullen ons hier dus wel vermaken. Nu zijn we op het eiland Santiago en vanavond gaan we met de boot richting Sao Vincente.
We verstaan echt niets van het Portugees of Creools hier. Met Frans pik je er altijd nog wel wat woorden uit, maar met Portugees is dat voor ons toch wel een ander verhaal. Lezend kom je er nog wel een beetje uit, maar pratend...  We redden ons maar met ons kleine beetje Frans, dat gaat tot nu toe wel. De mensen zijn super aardig, dus gewoon leuk blijven lachen en je komt er vanzelf wel.

Nou mensen, we kunnen in de ontkenning blijven, maar we hebben in werkelijkheid nog maar 2 weken. Het is aan alles te merken, dus ontkenning wordt steeds moeilijker:  Onderbroeken lubberen aan onze kont en vertonen gaten, tshirts zijn helemaal vervaagd, in de broeken zitten scheuren, schoenzolen zijn versleten en we hebben geen zin meer om de kleren te wassen. Rode afrikaanse stof is niet meer uit onze neuzen te snuiten en onze voeten... laat ik daar maar niks over zeggen want die zien er helemaal niet meer uit.
Denk dat dit maar ons laatste bericht wordt vanuit Kaap Verdie en dat we in het regenachtige Nederland wel weer achter de computer duiken om verslag te doen van de komende 2 weken hier.

Ciao!