Ja, slogans als hierboven komen wij op menig eettentje, supermarket, kapsalon en manifacturenwinkel tegen. Ik noem even wat voorbeelden: ' the be blessed bookshop' of 'the almighty hairdresser' of 'the Jesus loves fashion shop'. En zo kunnen we nog wel even doorgaan... Deze hebben wij zelf bedacht trouwens, is ie niet leuk?!:)
Maar goed, Ghana, daar zijn we dan dus toch! The golden child of Africa, heel wat goud is hier opgegraven.. We gaan weer ff door met losse kreten, want dat viel bij jullie trouwe maar ook drukbezette bloglezers wel in de smaak, toch?
- Hier in Ghana is het weer een andere wereld. Het is heel relaxed om Engels te praten, wat is het makkelijk om alles te regelen...
- We ontmoeten hier heel veel Nederlanders. In het begin even leuk, maar op een gegeven moment is het wel genoeg. Maakt het allemaal wat minder avontuurlijk als je op elke hoek een Nederlander tegen komt.
- Ook ontmoeten we gekke Amerikanen. Echt, het was ongelofelijk. We waren in Mole National Park, waar de main attraction olifanten zijn. Zitten wij 's avonds in het 'restaurant' van het motel daar, komen meneer en mevrouw Amerika ons vertellen dat de safari's hier 'waist of money' zijn, want er zijn helemaal geen olifanten! Marieke schiet in de lach (dacht dat het een grapje was, dat kun je toch niet menen?!) en Hillie vertelt vrolijk dat er wel olifanten zijn, want wij hebben ze wel gezien. De Amerikaan kijkt verbaasd en zegt dat dit toch zeker niet om te lachen is. 'Jullie zijn net als hen (doelend op de Ghanezen), I hate them'. Marieke ligt ondertussen in een stuip terwijl de Amerikaan boos weg beent en zegt dat dit toch echt niet om te lachen is.
- Geinspireerd door Ghanezen, knauwen wij hier met enige regelmaat op lekkere wortels.
- Hillie doet iedere morgen een vreugdesprong , want eindelijk vliegen de broodjes omelette ons om de oren! Stiekem kijkt Marieke daar de avond van tevoren al naar uit...
- Wij slapen iedere nacht onder een muskietennet (ja Margreet en Harma, hij wordt goed gebruikt!) en kunnen wij hier voor ongeveer 15-20 cedi ( 7,50 - 10 euro) per nacht een eenvoudige double-room met ventilator krijgen. Wij voelen ons soms als uitgebluste walrussen die op een klif liggen, wijdbeens en met gespreide armen languit op het bed, zo heerlijk vochtig warm kan het hier zijn...
- Het eten wordt ons werkelijk aan alle kanten aangeboden. Al zitten wij in een bus, lopen wij over straat, er is altijd wel een mannetje of vrouwtje met een schaal vol zakjes water, fan yogho, brood, ananas, bananen, koekjes, sinaasappels, wortels, ja zelfs met een hoge stapel dozen cornflakes op het hoofd. (Annelies, ik moest gelijk aan jou denken!). Jullie lezen het goed: plasticzakjes met water. Je kauwt het hoekje er af en slurpt de inhoud er uit (een halve liter). Zo gaat dit ook met de fan yogho, waar wij beide groot fan van zijn! Dit is een heerlijke strawberry yoghurt ijs, die smelt in je hand, je kan de vloeistof er zo uitslurpen.
- In het begin vonden wij het merendeel aan Ghanezen wat onaardig. Ze zijn duidelijk meer gewend aan het tourisme dan de Togolezen en Beninezen. Men gaat er bij voorbaat van uit dat je als blanke tourist wel flink geld kan besteden en van een altijd even oprechte belangstelling was geen sprake. Altijd wel een addertje onder het gras... Maar inmiddels hebbben wij ook een flink portie aardige Ghanezen ontmoet, die eigenlijk niets van je willen en waar je gewoon leuk een gesprek mee kan voeren.
- Weer via 1 of ander contact van Marieke gaan we spontaan naar Abetifi, het hoogstgelegen plaatsje in Ghana. (Nou ja, Hillie heeft dan weer vrienden in Friesland.) We zijn hier naar het project AMO gegaan, van Henk en Joa Bosch. Men maakt hier educatief houten lesmateriaal/speelgoed voor de Ghanese scholen. Dit is iets wat men hier helemaal niet kent en juist van zeer grote waarde: spelenderwijs leren. We zijn met open armen ontvangen, rond geleid en hebben uitleg gekregen over het project. Ook hebben we nog even de omgeving verkent met Kwaku, onze 'gids' deze dagen.
- Vanmiddag voelden wij ons nog als Beatrix op koninginnedag. Zo waren wij in Elmina, een vissersdorp in het zuiden en er werd echt van alle kanten naar ons gezwaaid, kinderen die ons zingend begroeten met: 'hey ubruni, how are you?' Wel een beetje raar, als je bedenkt dat in dit zelfde dorp de slavenhandel meer dan 200 jaar door de Nederlanders werd gedomineerd.
- Gister en vandaag overheerst het culturele voor ons. Wij hebben in Cape Coast en in Elmina de 2 kastelen/forten waar het startpunt was van de Afrikaanse slaven richting Midden en Zuid Amerika en Engeland. Echt schokkend hoe zovele mannen en vrouwen hier als beesten in donkere ruimtes, vastgeketend zaten opgesloten en soms tot 3 maanden moesten wachten op een vreselijke boottocht naar een onbekend land. Als ze dan al niet bezweken waren...
- Als wij in een bus zitten, gaat de tv met dvd direkt aan. En dan is het geen Hollywood, ook geen Bollywood, maar Ghalleywood! Wat een drama iedere keer weer, met titels als: 'the angry stephmother' of ' save the baby'. De Ghanezen smullen ervan, hoe meer drama hoe beter! Veel geschreeuw, gehuil, gekrijs en zo doorzichtig gespeeld. Zo lekker nep...!
- Muziek is hier erg belangrijk, net als in ieder Afrikaans land eigenlijk. 1 meter hoge geluidsboxen schallen en galmen keihard over straat of op een terrasje (heerlijk als je zo vlak naast zo'n box zit..). Ook als straatprediker kan je hier prima terecht. Met microfoon en grote geluidsboxen kun je van alles verkondigen. En vanuit de achterklep van je auto kun je zo mobiele telefoons verkopen.
Zo, dat waren zo even wat losse Ghana-flodders. Morgen vertrekken wij weer richting Accra, om zaterdagochtend de vlucht naar Bamako (Mali) te pakken. Hier komt Irna ons ook vergezellen, ze zal 2 weken met ons meereizen. Wij hebben er zin in Irna! Weer naar een Franstalig land. Straks zullen wij eten in het Oasis strand restaurant met live jazz muziek. Rijst met kip, spaghetti of echte Ghaneze fufu met een goatsoup? We zullen zien...
Tot horens en een warme groet aan het koude Nederland!
Marieke ( Efia - geboren op een vrijdag) en Hillie (Abena - geboren op een dinsdag)
Even een update een paar dagen later inmiddels...
We zijn nog steeds in Ghana, terwijl we dus zaterdag naar Mali zouden vliegen. Helaas pindakaas, geen visum voor Mali betekende niet-inchecken. Wij enorm balen natuurlijk! Wij hadden gelezen dat je op het vliegveld in Mali gewoon een visum kunt kopen en je dus NIET van te voren een visum nodig had.
Nu gaan we morgenochtend een visum aanvragen bij de Mali embassy en zijn we nu alvast begonnen met heel hard hopen dat ze hm meteen willen stempelen en het niet uren gaat duren. Dan kunnen we namelijk een vlucht van 11.25 halen en Irna ontmoeten. De vlucht blijft nog even spannend. We hebben geen enkel bewijs dat we er maandag in mogen, maar volgens de meneer van afgelopen zaterdag hoeven we alleen even ons gezicht te laten zien aan zijn baas en kunnen we instappen.
We gaan t beleven..!
Maar goed, Ghana, daar zijn we dan dus toch! The golden child of Africa, heel wat goud is hier opgegraven.. We gaan weer ff door met losse kreten, want dat viel bij jullie trouwe maar ook drukbezette bloglezers wel in de smaak, toch?
- Hier in Ghana is het weer een andere wereld. Het is heel relaxed om Engels te praten, wat is het makkelijk om alles te regelen...
- We ontmoeten hier heel veel Nederlanders. In het begin even leuk, maar op een gegeven moment is het wel genoeg. Maakt het allemaal wat minder avontuurlijk als je op elke hoek een Nederlander tegen komt.
- Ook ontmoeten we gekke Amerikanen. Echt, het was ongelofelijk. We waren in Mole National Park, waar de main attraction olifanten zijn. Zitten wij 's avonds in het 'restaurant' van het motel daar, komen meneer en mevrouw Amerika ons vertellen dat de safari's hier 'waist of money' zijn, want er zijn helemaal geen olifanten! Marieke schiet in de lach (dacht dat het een grapje was, dat kun je toch niet menen?!) en Hillie vertelt vrolijk dat er wel olifanten zijn, want wij hebben ze wel gezien. De Amerikaan kijkt verbaasd en zegt dat dit toch zeker niet om te lachen is. 'Jullie zijn net als hen (doelend op de Ghanezen), I hate them'. Marieke ligt ondertussen in een stuip terwijl de Amerikaan boos weg beent en zegt dat dit toch echt niet om te lachen is.
- Geinspireerd door Ghanezen, knauwen wij hier met enige regelmaat op lekkere wortels.
- Hillie doet iedere morgen een vreugdesprong , want eindelijk vliegen de broodjes omelette ons om de oren! Stiekem kijkt Marieke daar de avond van tevoren al naar uit...
- Wij slapen iedere nacht onder een muskietennet (ja Margreet en Harma, hij wordt goed gebruikt!) en kunnen wij hier voor ongeveer 15-20 cedi ( 7,50 - 10 euro) per nacht een eenvoudige double-room met ventilator krijgen. Wij voelen ons soms als uitgebluste walrussen die op een klif liggen, wijdbeens en met gespreide armen languit op het bed, zo heerlijk vochtig warm kan het hier zijn...
- Het eten wordt ons werkelijk aan alle kanten aangeboden. Al zitten wij in een bus, lopen wij over straat, er is altijd wel een mannetje of vrouwtje met een schaal vol zakjes water, fan yogho, brood, ananas, bananen, koekjes, sinaasappels, wortels, ja zelfs met een hoge stapel dozen cornflakes op het hoofd. (Annelies, ik moest gelijk aan jou denken!). Jullie lezen het goed: plasticzakjes met water. Je kauwt het hoekje er af en slurpt de inhoud er uit (een halve liter). Zo gaat dit ook met de fan yogho, waar wij beide groot fan van zijn! Dit is een heerlijke strawberry yoghurt ijs, die smelt in je hand, je kan de vloeistof er zo uitslurpen.
- In het begin vonden wij het merendeel aan Ghanezen wat onaardig. Ze zijn duidelijk meer gewend aan het tourisme dan de Togolezen en Beninezen. Men gaat er bij voorbaat van uit dat je als blanke tourist wel flink geld kan besteden en van een altijd even oprechte belangstelling was geen sprake. Altijd wel een addertje onder het gras... Maar inmiddels hebbben wij ook een flink portie aardige Ghanezen ontmoet, die eigenlijk niets van je willen en waar je gewoon leuk een gesprek mee kan voeren.
- Weer via 1 of ander contact van Marieke gaan we spontaan naar Abetifi, het hoogstgelegen plaatsje in Ghana. (Nou ja, Hillie heeft dan weer vrienden in Friesland.) We zijn hier naar het project AMO gegaan, van Henk en Joa Bosch. Men maakt hier educatief houten lesmateriaal/speelgoed voor de Ghanese scholen. Dit is iets wat men hier helemaal niet kent en juist van zeer grote waarde: spelenderwijs leren. We zijn met open armen ontvangen, rond geleid en hebben uitleg gekregen over het project. Ook hebben we nog even de omgeving verkent met Kwaku, onze 'gids' deze dagen.
- Vanmiddag voelden wij ons nog als Beatrix op koninginnedag. Zo waren wij in Elmina, een vissersdorp in het zuiden en er werd echt van alle kanten naar ons gezwaaid, kinderen die ons zingend begroeten met: 'hey ubruni, how are you?' Wel een beetje raar, als je bedenkt dat in dit zelfde dorp de slavenhandel meer dan 200 jaar door de Nederlanders werd gedomineerd.
- Gister en vandaag overheerst het culturele voor ons. Wij hebben in Cape Coast en in Elmina de 2 kastelen/forten waar het startpunt was van de Afrikaanse slaven richting Midden en Zuid Amerika en Engeland. Echt schokkend hoe zovele mannen en vrouwen hier als beesten in donkere ruimtes, vastgeketend zaten opgesloten en soms tot 3 maanden moesten wachten op een vreselijke boottocht naar een onbekend land. Als ze dan al niet bezweken waren...
- Als wij in een bus zitten, gaat de tv met dvd direkt aan. En dan is het geen Hollywood, ook geen Bollywood, maar Ghalleywood! Wat een drama iedere keer weer, met titels als: 'the angry stephmother' of ' save the baby'. De Ghanezen smullen ervan, hoe meer drama hoe beter! Veel geschreeuw, gehuil, gekrijs en zo doorzichtig gespeeld. Zo lekker nep...!
- Muziek is hier erg belangrijk, net als in ieder Afrikaans land eigenlijk. 1 meter hoge geluidsboxen schallen en galmen keihard over straat of op een terrasje (heerlijk als je zo vlak naast zo'n box zit..). Ook als straatprediker kan je hier prima terecht. Met microfoon en grote geluidsboxen kun je van alles verkondigen. En vanuit de achterklep van je auto kun je zo mobiele telefoons verkopen.
Zo, dat waren zo even wat losse Ghana-flodders. Morgen vertrekken wij weer richting Accra, om zaterdagochtend de vlucht naar Bamako (Mali) te pakken. Hier komt Irna ons ook vergezellen, ze zal 2 weken met ons meereizen. Wij hebben er zin in Irna! Weer naar een Franstalig land. Straks zullen wij eten in het Oasis strand restaurant met live jazz muziek. Rijst met kip, spaghetti of echte Ghaneze fufu met een goatsoup? We zullen zien...
Tot horens en een warme groet aan het koude Nederland!
Marieke ( Efia - geboren op een vrijdag) en Hillie (Abena - geboren op een dinsdag)
Even een update een paar dagen later inmiddels...
We zijn nog steeds in Ghana, terwijl we dus zaterdag naar Mali zouden vliegen. Helaas pindakaas, geen visum voor Mali betekende niet-inchecken. Wij enorm balen natuurlijk! Wij hadden gelezen dat je op het vliegveld in Mali gewoon een visum kunt kopen en je dus NIET van te voren een visum nodig had.
Nu gaan we morgenochtend een visum aanvragen bij de Mali embassy en zijn we nu alvast begonnen met heel hard hopen dat ze hm meteen willen stempelen en het niet uren gaat duren. Dan kunnen we namelijk een vlucht van 11.25 halen en Irna ontmoeten. De vlucht blijft nog even spannend. We hebben geen enkel bewijs dat we er maandag in mogen, maar volgens de meneer van afgelopen zaterdag hoeven we alleen even ons gezicht te laten zien aan zijn baas en kunnen we instappen.
We gaan t beleven..!
dames! goed om weer van jullie te horen. maar, wat ik vooral mis, zeker van marieke, is inmiddels een selectie van mooie negers. waar blijft het overzicht van De Neger van de Maand? het is hier februari en het regent. er moet toch iets zijn wat een beetje kleur toevoegt aan mijn dag?
BeantwoordenVerwijderen