Die smaak van Die Kaap... na 2 maand

Lieve mensen,

De tijd gaat snel. Nu bijvoorbeeld even achter de computer met mn ontbijt, zodat ik ondertussen dit blogbericht kan schrijven. sAvonds is het elke keer zo weer na 00:00u, terwijl Hillie en ik dan altijd nog druk bezig zijn met vanalles. We hebben nog maar krap een maand in Zuid Afrika, nog 2,5 week in Tenterden en dus nog maar een paar weekenden. Het wordt nu dus 'opeens' een geplan: wat willen we nog bereiken in Tenterden, wat voor dingen willen we nog doen in omgeving Cape Town, en hoe gaat onze reis na Zuid Afrika er uit zien? 

Ondertussen zijn we ook bezig met verlenging van onze visa voor Zuid Afrika wat uiteraard geen koekie is. We hebben nu twee keer zo'n 3 a 4 uur bij Binnenlandse Zaken gezeten en zijn eigenlijk nog niet verder gekomen. Iedere keer wordt er weer gevraagd om een ander document. We hebben dan twee opties: we kunnen weer terug naar huis voor de juiste papieren of cash 9400rand betalen (bijna 1000euro) die we terug krijgen als we het land uit zijn. (Jaja, en dat moeten we geloven...) We gaan dus voor de optie terug-gaan en een andere keer weer proberen met de gevraagde papieren.  

De eerste keer dat we binnen kwamen, zagen we drie groepen mensen zitten, met drie balies. Er is nergens aangegeven welke balie voor wat is. Na wat rondvragen komen we hierachter en weten we bij welke balie we moeten zijn: informatie. Er lijkt geen rij te zijn, wel veel mensen op stoelen. We naderen dus de betreffende balie in de hoop onze visa aanvraag in te kunnen leveren. Dan komen we er nog net op tijd achter dat er wél een rij is…: de zittende mensen. We ontdekken hier het fenomeen zittende-doorschuif-rij. Degene die als laatste is gekomen, gaat op de achterste stoel zitten. Vervolgens schuif je dan allemaal van links naar rechts naar de rij voor je, enzovoort. Geen gek idee als je te maken hebt met zulke wachttijden; hoef je tenminste niet te staan. De eerste keer staan, ik bedoel zitten, we uren in de rij om het invul-formulier te krijgen voor de aanvraag van onze visum. Je vraagt je af waarom je de formulieren niet gewoon zelf kunt pakken of kunt downloaden.

Na deze twee ervaringen in Cape Town zijn we vandaag naar een Home Affairs gegaan in Belville, een buitenwijk van Cape Town. Hier was het een stuk rustiger, hoefden we niet zo lang te wachten en werd eindelijk onze aanvraag geaccepteerd. Maarrrr, we zijn er nog niet. De ambtenaar vertelt ons dat het 3 tot 4 maanden kan duren voordat je de verlenging krijgt. Dit terwijl je officieel 30 dagen van te voren je aanvraag in moet dienen en de originele visum altijd maar 3 maanden is. Dus hoe kan een verlenging 3 tot 4 maanden in beslag nemen? Dan heb je een verlenging dus nooit op tijd. Maar goed, wij gaan vanaf begin december gewoon elke dag bellen en dan hopen we maar dat we onze verlenging op tijd krijgen (voor 17 dec.).

Een mooi staaltje Afrikaanse bureaucratie niet? Als het al zo in Zuid Afrika is, kunnen we onze borst nat maken voor de andere landen, maar daar denken we nog maar even niet aan. We zijn trouwens al wel bezig met een visum voor Benin. We wachten nog steeds op aanvraagformulieren…

Dan een update wat betreft Duwayne. (We kunnen jullie nog veel meer verhalen verhalen vertellen over andere kinderen die ook dichtbij ons hart staan, maar we houden het maar even overzichteljik…) Afgelopen week wilde hij met me praten. ‘Uhoh’ dacht ik, want hij is geen prater. Hij vertelde dat zijn (pleeg)moeder afgelopen weekend veel had gedronken en niet meer naar hem omkeek. Dit vond hij niet leuk. Hij wil niet meer naar haar toe en niet meer gebeld worden. Hij wil graag op Tenterden blijven.

Ach, arm joch. Ik vroeg hem of het de eerste keer was dat zn moeder dronken was. Ik dacht bij mezelf dat ze vast was gaan drinken vanwege het verlies van haar man. Maar nee, ze dronk altijd al volgens Duwayne (‘didn’t she tell you?’ vroeg hij naief) alleen normaal drinkt ze niet op zondagen. Echter afgelopen weekend zelfs ook op zondag. Ik vroeg hem of zn vader ook dronk (Duwayne was enorm dol op zn vader). Ja, die dronk ook, maar papa was altijd goed voor kinderen, ook als hij dronk, dus dat maakte niet uit. 

Kun je het geloven? Je wilt niet weten hoeveel kinderen dit antwoorden als je vraagt of hun ouders drinken: ‘Alleen doordeweeks, maar niet op zondag’. Het is bljikbaar normaal voor velen om beschonken door het doordeweekse leven te gaan?

Maar nu, wat moet ik zeggen tegen Duwayne? En nog belangrijker, wat kan ik voor hem doen?

Hillie en ik hebben allebei momenten dat je je zo machteloos voelt… Gelukkig vallen deze momenten meestal niet tegelijkertijd dus kunnen we elkaar oppeppen en, hebben we altijd Natalie nog. We moeten onze voldoening halen uit de kleine dingen die we wel kunnen doen... 

Vandaag hebben we nog gezwommen met de jongens, wat ze echt geweldig vonden. En heb ik op Duwayne’s verzoek wéér zn favoriete (therapeutische) verhaaltje voorgelezen over een konijntje met een onzichtbare doch zeer voelbare, bonzende pijn in zn hart wat wonderbaarlijk genezen wordt…

Even wat dingen in Zuid Afrika die voor ons ondertussen normaal zijn, maar voor jullie vast niet.

• We hebben ondertussen veel lol in het rijden met de taxi-busjes. De (kei-harde) muziek is altijd weer lachwekkend en zo ook de chauffeurs en de gatchie (degene die het geld int en de passagiers werft). Blanke mensen vinden het raar dat we durven te reizen met de taxi's, laat staan dat we het nog leuk vinden ook.
• Met de trein reizen is weer een andere leuke belevenis. We reizen in 1e klas, wat we in Nederland nooit doen natuurlijk, maar hier wordt het sterk aangeraden vanwege veiligheid. Het is vooral ook gewoon relaxter omdat je dan kunt zitten ipv staan. Het treinen 1e klas blijft nog steeds spot goedkoop, dus dat maakt ook niet uit. Tijdens elke rit is er een leuke muzikale opluisterling door een blinde meneer of mevrouw die door een ziend iemand door de trein begeleid wordt en ondertussen een christelijk lied zingt. De ziende persoon houdt een bekertje vast waarin ze geld hopen te ontvangen. Het lijkt of er een aan/uit-knop zit op de blinde mens. Zodra ze aan het einde van de wagon zijn, gaat de muziek uit. (De blinde mens zien we vooral bedelen. Nogal een verschil als we kijken naar Nederland en ons Bartimeus.) Hierna komt er een inspirerende preacher die effe de message of the day brengt.
• Zuid Afrikanen zitten zelf nooit in de zon zoals wij dat wel doen.
• Je ziet mensen een fulltime baan hebben voor iets wat we in Nederland in 10 uur zouden moeten doen. En alles is hier een baan: hek opener, al gaat het maar 2x per dag open en dicht, boodschappen-inpakker, kaartjes controleur terwijl je het station al verlaat, etc. Wat een werkvoorziening en dan nog steeds zoveel werkloosheid.   
• Als je je werknemers niet ophaalt met gratis vervoer, komen ze niet.
• Uit-gaan ‘clubbing’ en Christen zijn, gaat niet samen volgens de Zuid Afrikanen.
• We kunnen tot onze ergenis niet met zn 2en een hike doen, omdat er regelmatig toeristen worden overvallen en vermoord op wandelpaden, ook al is het in de middle-of-nowhere.
• Het is bijzonder dat wij kunnen zwemmen.
• Al is het zulk mooi weer, het leven (in de niet-krottenwijken) speelt zich veel binnen af. Je ziet bijvoorbeeld geen mensen thuis buiten eten ofzo.
• Er zijn hier zeer goede publieke wc-faciliteiten. Echt overal en heel schoon (Yes, weer een fulltime baan erbij als schoonmaker!) Stuk beter dan in Nederland.
• Alle huizen hebben grote hekken, alle bedrijven hebben grote hekken en bewakers.
• Je maakt altijd te veel eten, vooral als je braait.
• Je kunt onderweg vanalles kopen. Sokken, schilderijen, lollies, stoffers, maakt niet uit wat, in de auto of met de trein, je vindt overal wel een mannetje of vrouwtje voor.
• Er is veel spanning tussen de zwarte Zuid Afrikanen en de zwarte immigranten uit andere Afrikaanse landen. Hier zijn het vooral Malawiers en Zimbabwanen. Deze mensen leveren zeer goed werk: vriendelijk, hard werkend, goede kwaliteit, oftewel, uitstekende service-delivery. Goede service is nogal moeilijk te verkrijgen hier dus 'service-delivery' is een hot-item, ook in de politiek. De zwarte Zuid Afrikanen staan bekend om tegenover gestelde: die deliveren helemaal geen service. Vandaar dat de zwarte immigranten veel vaker een baan krijgen, tot frustratie van de zwarte ZA-nen. En zo krijg je dus xenophobia (ook weer een vaak gebruikt woord hier) wat vreemdelingen-angst betekent.
• Mensen houden van Nederland. Als men hoort dat we uit Nederland komen reageren ze eigenlijk altijd enthousiast en beginnen over het WK. De meeste mensen hadden graag gezien dat Nederland had gewonnen.     Of zouden ze dat alleen maar zeggen omdat ze ons telefoonnummer willen ;)?
  

Nou, het verhaal is al weer veel te lang...
Jullie al beetje in de Sinterklaas-stemming? En begrijp ik het goed dat het al heeft gesneeuwd of binnenkort gaat sneeuwen? Wat een andere wereld...
We gaan jullie vanaf nu mailen als we een bericht geplaatst hebben omdat we van veel mensen horen dat ze geen bericht krijgen wanneer wij iets geplaatst hebben, wat natuurlijk onhandig is.

Mooi bly! (= Letterlijk 'blijf mooi' oftewl het allerbeste/het gaat je goed)