Er is een tijd van vrij zijn en een tijd van werken...

Good evening Holland,

Hier weer een update van onze belevenissen in Zuid-Afrika. Wij zijn ondertussen al een maand van huis, bedenk ik me nu. 17 sep. vertrokken en nu is het 17 okt. De tijd gaat snel, tenminste zo voelt dat wel. Nu alweer 2 weken in Cape Town. Marieke vertelde me net nog, dat ze zich al joggend langs de boulevard - tussen al die touristen - al een echte 'local' voelde. Ook ik voel me aardig op m'n gemak hier, het is voor mij zo'n beetje ' terug naar de kust', al is de Atlantische kust wel een heel andere dan de Waddenkust... Alleen de zeewieren al, dat zijn hier complete in de knoop liggende tuinslangen! Vandaag en gister weer echt mooi weer, reden voor ons om lekker bij te bruinen aan het strand. Boekje erbij, mp3speler in de oren en af en toe een spastische sprong in het ijskoude zeewater. Bij minder mooi weer, zoeken wij het stadsleven op en verkennen de omgeving. En hoe kan je dit beter beleven dan vanuit een taxibusje? Hier rijden er vele van rond. Een chauffeur met daarbij een mannetje die half uit het busje hangend, mensen werft voor een rit. Wij moeten vaak naar naar Sea Point. Moet je, je voorstellen dat zo'n mannetje dan wel tig-keren het woord Sea Point schreeuwt. Op eenzelfde manier als dat een Chinees: ' Sambal bij?' vraagt. 'Sea Point, Sea point ( x 50)' Marieke en ik willen ons binnenkort nog op gaan werpen als zo'n taxiwerver...Word je ook nog voor betaald..:) Hoe meer mensen in het busje, hoe meer geld.

Woensdag gestart op onze vrijwilligersplek in Wijnberg, noordelijk van Cape Town. Het is een ' place of safety' genaamd Tenterden, door de overheid gesubsidieerd, een tijdelijk thuis voor 15 jongens en 15 meisjes. De leeftijd varieert van 6 t/m 12 jaar. De kinderen worden begeleid door careworkers en zitten in een soort van ' lifeskillsprogram', om na maximaal 6 a 7 maanden weer terug te keren naar de thuissituatie of pleeggezin. Reden van opname is vaak verwaarlozing, armoede en (seksueel) misbruik, ook is er vaak sprake van alcohol en/of drugsverslaving en HIV binnen het gezin. De kinderen komen voornamelijk uit de townships. Ze volgen onderwijs, of bij Tenterden of op hun oorspronkelijke woonplek. Deze week al een keer met Wilma, de social worker, naar zo'n school geweest aan de rand van een township, om 2 van de kinderen op te halen. Indrukwekkend, vooral voor mij, omdat ik voor het eerst zoiets zag. Hutjes, rij aan rij, gebouwd met veelkleurige of juiste grijze golfplaten. Mensen hangend/lopend op/over straat, zo voor het oog, niets te doen. Wilma vertelde ons dat veel mensen ook gewoon maar afwachten, wachten totdat de regering hen een woning aanbiedt. En heel veel kinderen hier, dus ook heel veel scholen. Deze kinderen allemaal keurig in uniform, iedere school weer een eigen kleur uniform. Marieke en ik zullen 4 dagen per week werken (van 10 tot 16.00u- voor het donker weer thuis) en hebben er nu 2 werkdagen op zitten. Wat ons beide aantrekt in deze werkplek, zijn de kinderen, de openheid en welkome houding van de mensen en het idee dat we hier nodig zijn. Al is het nog wel even zoeken wat we gaan doen. Men is er erg blij met onze komst, dat horen we meerdere malen, maar wat we nu precies kunnen doen? We willen de careworkers ook niet onnodig in het vaarwater zitten. Dat voelt voor hen, voornamelijk gekleurde of donkere mensen, bijna bedreigend als 2 blanke 'professionals' (zo worden wij voorgesteld) from the Netherlands zo even om het hoekje komen kijken. Bovendien hebben wij na 2 dagen observatie het idee, dat men wel een relaxte baan heeft. Overdag zijn de meeste kids naar school, zo'n 10 tot 12 kids blijven over. Vanaf 14.00u wordt het weer wat drukker. Alleen Wilma, de 'social worker' maakt een nogal drukke indruk. Als je haar kantoor ziet, weet je al genoeg. 'Take a seat!'...tja dan moet je wel weten waar je een ' seat kan taken?' (alle stoelen liggen vol met papieren). En als je een vraag stelt, krijg je gegarandeerd een uitgebreid antwoord met vele zijwegen en grootse nonverbale gezichtsmimieken, die haar verhaal kracht bijzetten. Maar gewapend met een pen aan haar keycoard, hangend om haar nek en alles wat ze bij de hand moet hebben aan een touwtje geknoopt, kan Wilma het werk wel aan..!:) Typisch Afrikaans of typisch een verstrooide social worker?!
Goed, morgen dag 3, we beginnen met een multidisciplinair overleg. Een mooie gelegenheid voor ons om alle ' koppen' bij elkaar te hebben en uit te pluizen wat we aan het werk kunnen bijdragen.

We lezen dat jullie wel onze blog bijhouden, maar het soms nogal moeilijk is om reacties te plaatsen.. Balen, maar hopelijk vergalt dit niet jullie weblogplezier! Tot de volgende keer en een fijne herfstvakantie alvast!