indruk

Heejj lieve mensen,

Hier weer eens even een update. We zijn nu zo'n beetje twee weken op onze placement. De kids zijn een beetje gewend aan ons, wij een beetje gewend aan de kids. Dit betekent dat we niet meer besprongen worden door 3 kinderen tegelijk zodra we aankomen of aan elk been twee kinderen hebben hangen wanneer we weg gaan. Net even wat rustiger dus en minder bezwaarlijk voor rug arm en been.
Er zijn dagen dat we ons heel nuttig voelen, helemaal ideeen & plannen hebben voor de komende periode. En dan horen we de volgende dag opeens allemaal dingen die die plannen in de war schoppen (bijvoorbeeld dat er een aantal kinderen weg gaan) en weten we even niet meer wat we moeten doen. Het gaat dus een beetje met ups & downs.
Vandaag en gister een beetje down-dagen. We vinden uit dat er binnenkort 8 kinderen weg gaan, waaronder ook de kinderen die wij onder onze hoeden hebben, onze 'keychildren'. (Ik schrijf 'we vinden uit' omdat we vaak onze info moeten vissen uit de warrige gesprekken met Wilma de zuchtende social worker). Ook horen we bij aankomst van Duwayne, het jochie met wie ik op de foto sta, dat zijn vader is overleden. Hij flapt het er zo uit en we willen het niet geloven. Duwayne is tien jaar en is als baby verwaarloosd. Sinds zijn 2e woont hij bij goede pleegouders (goede pleegouders zijn hier zeer zeldzaam; de meeste mensen doen dit alleen voor financiele toelage die gegeven wordt), die hij als zijn 'echte' ouders ziet. Hij ontspoorde thuis waardoor zijn (pleeg)ouders besloten hadden hem tijdelijk uit huis te plaatsen. Weg uit zijn thuissituatie met slechte vrienden en een goed opvoedprogramma zou hem weer op het goede spoor brengen hoopten ze. Daarna kon hij weer terug komen. De tijd in Tenterden heeft Duwayne inderdaad goed gedaan. Zijn gedrag is sterk verbetert en hij zou binnen afzienbare tijd naar zijn ouders terug gaan. Afgelopen donderdag waren zijn ouders bij Tenterden om deze zaken officieel te maken. Hillie en ik waren bij dit gesprek. Vader en moeder waren inderdaad heel liefdevol en hadden de zaken op een rij. Je had Duwayne moeten zien stralen toen hij hoorde dat hij binnenkort weer terug mocht naar zijn ouders..! Dat gezicht vergeet ik niet, zat met de tranen in mn ogen. Zijn vader was echt zijn rolmodel; hij wilde net als zijn vader dominee worden. Tussen alle 'hopeloze' situaties van de kids leek de situatie van Duwayne zo hoopvol. En dan hoor je dat vader overleden is, vrijdagnacht, een hartaanval. De hoop lijkt in duigen te vallen. Duwayne had die hele nacht overgegeven. Nu doet hij of het hem niets kan schelen. Ik probeer te blijven hopen en vertrouwen, maar het is toch wel onbegrijpelijk dat zoiets gebeurt. Ik was in korte tijd ook best gehecht geraakt aan de jongen, dus dan raakt het je ook weer meer. Duwayne is nu naar huis zodat hij ook bij de begrafenis kan zijn. Ik ben benieuwd hoe hij weer terug komt.
Nou, dat was even éen van de verhalen die wij hier mee beleven. Jullie snappen dat ook deze dingen soms een domper geven op het werk. Om het even in beelden uit te leggen: je wilt vrijwilligerswerk doen met het idée dat je net even wat extra licht kunt brengen ofzo, maar soms lijkt het dan zo donker, dat ook dat beetje extra licht geen enkele zin lijkt te hebben. Ook al weet je van te voren wel dat je deze donkerte gaat beleven, als je er midden in zit, is het toch weer even schrikken. Gelukkig hebben wij dan wel Natalie bij wie we thuis kunnen komen. Ze luistert naar onze verhalen, moedigt ons aan en laat ons juist weer het licht zien.

Okee, dat was even de zware kost die ik zelf ook even van me af moest schrijven. Nu ff weer wat lichter materiaal. Eens even een kijkje in het dagelijks leven van de wannabee-locals Hillie en Marieke
6.00 Onze vrienden, de honden Toeshka & Noeshka blaffen ons wakker
7.45 Onze wekker gaat
9.00 We pakken een razende taxi met absoluut-geen-ochtend-muziek en roepende taxi-gatchi (de man die de passagiers werft met zn Chinese sambal teksten, zie het vorige bericht van Hillie)
10.30 We komen aan op Tenterden. José de bewaker die echt heeeeel weinig te bewaken heeft, begroet ons altijd weer even vrolijk & enthousiast en complimenteert ons om onze freshness
10.35 We kijken even bij Wilma om de hoek om vooral ook niet te lang in haar dwalende gesprekken te blijven hangen. We scoren melk van de aardige keuken-dames voor onze koffie en gaan naar ons indrukwekkende kantoor met waterkoker en telefoon. Nummer 123, een nummer wat makkelijk te onthouden is want de mensen bellen ons plat natuurlijk.
10.40 Koffie. Bedenken waar we onszelf vandaag eens mee bezig gaan houden.
11.00 Onze 1 op 1 sessies met kids gaan van start. Sommige hangen na 2 minuten al ondersteboven in hun stoel dus we moeten wel wat uit de kast halen. Ja, het is moeilijk concentreren voor de meesten.
12.30 Lunchtime. Een heerlijke warme hap, samen met de kids in de eetzaal. ‘Ons zè baie baie dankie vor die lekkre kos!’ op maximaal volume.
13.30 Weer 1 op 1 sessies. En proberen dingen te regelen bij de kantoor-mensen die ons allemaal naar elkaar door-verwijzen. Dus we lopen regelmatig in kringentjes; houdt je lekker bezig.
15.00 Tenterden stroomt vol, alle kids zijn nu uit school. Wij spelen nog even een uurtje met ze.
16.10 We slingeren de kinderen van ons af en gaan richtig de bushalte. Alle staf is klokslag 16.00 de poort uitgereden. Ons lukt dat natuurlijk niet.
17.50 We zijn weer thuis aangekomen en staan voor het hek. Daar staan, of beter gezegd springen, onze trouwe viervoeters weer. We overleggen welke afleidingsmanouvre we vandaag in gaan zetten zodat er iig maar 1 van ons met kleerscheuren binnenkomt ipv allebei.
18.15  WE ZIJN BINNEN
18.20 Of koffie en koken of joggen of zwemmen. Laatste 2 allebei heerlijk bij het strand op steenworp afstand, echt super luxe.
19.30 Avond eten
20.00 Relaxen
23.00/30 Snaveltjes dicht en oogjes toe (zoiets was het toch)

Marieke