Die smaak van Die Kaap... na 2 maand

Lieve mensen,

De tijd gaat snel. Nu bijvoorbeeld even achter de computer met mn ontbijt, zodat ik ondertussen dit blogbericht kan schrijven. sAvonds is het elke keer zo weer na 00:00u, terwijl Hillie en ik dan altijd nog druk bezig zijn met vanalles. We hebben nog maar krap een maand in Zuid Afrika, nog 2,5 week in Tenterden en dus nog maar een paar weekenden. Het wordt nu dus 'opeens' een geplan: wat willen we nog bereiken in Tenterden, wat voor dingen willen we nog doen in omgeving Cape Town, en hoe gaat onze reis na Zuid Afrika er uit zien? 

Ondertussen zijn we ook bezig met verlenging van onze visa voor Zuid Afrika wat uiteraard geen koekie is. We hebben nu twee keer zo'n 3 a 4 uur bij Binnenlandse Zaken gezeten en zijn eigenlijk nog niet verder gekomen. Iedere keer wordt er weer gevraagd om een ander document. We hebben dan twee opties: we kunnen weer terug naar huis voor de juiste papieren of cash 9400rand betalen (bijna 1000euro) die we terug krijgen als we het land uit zijn. (Jaja, en dat moeten we geloven...) We gaan dus voor de optie terug-gaan en een andere keer weer proberen met de gevraagde papieren.  

De eerste keer dat we binnen kwamen, zagen we drie groepen mensen zitten, met drie balies. Er is nergens aangegeven welke balie voor wat is. Na wat rondvragen komen we hierachter en weten we bij welke balie we moeten zijn: informatie. Er lijkt geen rij te zijn, wel veel mensen op stoelen. We naderen dus de betreffende balie in de hoop onze visa aanvraag in te kunnen leveren. Dan komen we er nog net op tijd achter dat er wél een rij is…: de zittende mensen. We ontdekken hier het fenomeen zittende-doorschuif-rij. Degene die als laatste is gekomen, gaat op de achterste stoel zitten. Vervolgens schuif je dan allemaal van links naar rechts naar de rij voor je, enzovoort. Geen gek idee als je te maken hebt met zulke wachttijden; hoef je tenminste niet te staan. De eerste keer staan, ik bedoel zitten, we uren in de rij om het invul-formulier te krijgen voor de aanvraag van onze visum. Je vraagt je af waarom je de formulieren niet gewoon zelf kunt pakken of kunt downloaden.

Na deze twee ervaringen in Cape Town zijn we vandaag naar een Home Affairs gegaan in Belville, een buitenwijk van Cape Town. Hier was het een stuk rustiger, hoefden we niet zo lang te wachten en werd eindelijk onze aanvraag geaccepteerd. Maarrrr, we zijn er nog niet. De ambtenaar vertelt ons dat het 3 tot 4 maanden kan duren voordat je de verlenging krijgt. Dit terwijl je officieel 30 dagen van te voren je aanvraag in moet dienen en de originele visum altijd maar 3 maanden is. Dus hoe kan een verlenging 3 tot 4 maanden in beslag nemen? Dan heb je een verlenging dus nooit op tijd. Maar goed, wij gaan vanaf begin december gewoon elke dag bellen en dan hopen we maar dat we onze verlenging op tijd krijgen (voor 17 dec.).

Een mooi staaltje Afrikaanse bureaucratie niet? Als het al zo in Zuid Afrika is, kunnen we onze borst nat maken voor de andere landen, maar daar denken we nog maar even niet aan. We zijn trouwens al wel bezig met een visum voor Benin. We wachten nog steeds op aanvraagformulieren…

Dan een update wat betreft Duwayne. (We kunnen jullie nog veel meer verhalen verhalen vertellen over andere kinderen die ook dichtbij ons hart staan, maar we houden het maar even overzichteljik…) Afgelopen week wilde hij met me praten. ‘Uhoh’ dacht ik, want hij is geen prater. Hij vertelde dat zijn (pleeg)moeder afgelopen weekend veel had gedronken en niet meer naar hem omkeek. Dit vond hij niet leuk. Hij wil niet meer naar haar toe en niet meer gebeld worden. Hij wil graag op Tenterden blijven.

Ach, arm joch. Ik vroeg hem of het de eerste keer was dat zn moeder dronken was. Ik dacht bij mezelf dat ze vast was gaan drinken vanwege het verlies van haar man. Maar nee, ze dronk altijd al volgens Duwayne (‘didn’t she tell you?’ vroeg hij naief) alleen normaal drinkt ze niet op zondagen. Echter afgelopen weekend zelfs ook op zondag. Ik vroeg hem of zn vader ook dronk (Duwayne was enorm dol op zn vader). Ja, die dronk ook, maar papa was altijd goed voor kinderen, ook als hij dronk, dus dat maakte niet uit. 

Kun je het geloven? Je wilt niet weten hoeveel kinderen dit antwoorden als je vraagt of hun ouders drinken: ‘Alleen doordeweeks, maar niet op zondag’. Het is bljikbaar normaal voor velen om beschonken door het doordeweekse leven te gaan?

Maar nu, wat moet ik zeggen tegen Duwayne? En nog belangrijker, wat kan ik voor hem doen?

Hillie en ik hebben allebei momenten dat je je zo machteloos voelt… Gelukkig vallen deze momenten meestal niet tegelijkertijd dus kunnen we elkaar oppeppen en, hebben we altijd Natalie nog. We moeten onze voldoening halen uit de kleine dingen die we wel kunnen doen... 

Vandaag hebben we nog gezwommen met de jongens, wat ze echt geweldig vonden. En heb ik op Duwayne’s verzoek wéér zn favoriete (therapeutische) verhaaltje voorgelezen over een konijntje met een onzichtbare doch zeer voelbare, bonzende pijn in zn hart wat wonderbaarlijk genezen wordt…

Even wat dingen in Zuid Afrika die voor ons ondertussen normaal zijn, maar voor jullie vast niet.

• We hebben ondertussen veel lol in het rijden met de taxi-busjes. De (kei-harde) muziek is altijd weer lachwekkend en zo ook de chauffeurs en de gatchie (degene die het geld int en de passagiers werft). Blanke mensen vinden het raar dat we durven te reizen met de taxi's, laat staan dat we het nog leuk vinden ook.
• Met de trein reizen is weer een andere leuke belevenis. We reizen in 1e klas, wat we in Nederland nooit doen natuurlijk, maar hier wordt het sterk aangeraden vanwege veiligheid. Het is vooral ook gewoon relaxter omdat je dan kunt zitten ipv staan. Het treinen 1e klas blijft nog steeds spot goedkoop, dus dat maakt ook niet uit. Tijdens elke rit is er een leuke muzikale opluisterling door een blinde meneer of mevrouw die door een ziend iemand door de trein begeleid wordt en ondertussen een christelijk lied zingt. De ziende persoon houdt een bekertje vast waarin ze geld hopen te ontvangen. Het lijkt of er een aan/uit-knop zit op de blinde mens. Zodra ze aan het einde van de wagon zijn, gaat de muziek uit. (De blinde mens zien we vooral bedelen. Nogal een verschil als we kijken naar Nederland en ons Bartimeus.) Hierna komt er een inspirerende preacher die effe de message of the day brengt.
• Zuid Afrikanen zitten zelf nooit in de zon zoals wij dat wel doen.
• Je ziet mensen een fulltime baan hebben voor iets wat we in Nederland in 10 uur zouden moeten doen. En alles is hier een baan: hek opener, al gaat het maar 2x per dag open en dicht, boodschappen-inpakker, kaartjes controleur terwijl je het station al verlaat, etc. Wat een werkvoorziening en dan nog steeds zoveel werkloosheid.   
• Als je je werknemers niet ophaalt met gratis vervoer, komen ze niet.
• Uit-gaan ‘clubbing’ en Christen zijn, gaat niet samen volgens de Zuid Afrikanen.
• We kunnen tot onze ergenis niet met zn 2en een hike doen, omdat er regelmatig toeristen worden overvallen en vermoord op wandelpaden, ook al is het in de middle-of-nowhere.
• Het is bijzonder dat wij kunnen zwemmen.
• Al is het zulk mooi weer, het leven (in de niet-krottenwijken) speelt zich veel binnen af. Je ziet bijvoorbeeld geen mensen thuis buiten eten ofzo.
• Er zijn hier zeer goede publieke wc-faciliteiten. Echt overal en heel schoon (Yes, weer een fulltime baan erbij als schoonmaker!) Stuk beter dan in Nederland.
• Alle huizen hebben grote hekken, alle bedrijven hebben grote hekken en bewakers.
• Je maakt altijd te veel eten, vooral als je braait.
• Je kunt onderweg vanalles kopen. Sokken, schilderijen, lollies, stoffers, maakt niet uit wat, in de auto of met de trein, je vindt overal wel een mannetje of vrouwtje voor.
• Er is veel spanning tussen de zwarte Zuid Afrikanen en de zwarte immigranten uit andere Afrikaanse landen. Hier zijn het vooral Malawiers en Zimbabwanen. Deze mensen leveren zeer goed werk: vriendelijk, hard werkend, goede kwaliteit, oftewel, uitstekende service-delivery. Goede service is nogal moeilijk te verkrijgen hier dus 'service-delivery' is een hot-item, ook in de politiek. De zwarte Zuid Afrikanen staan bekend om tegenover gestelde: die deliveren helemaal geen service. Vandaar dat de zwarte immigranten veel vaker een baan krijgen, tot frustratie van de zwarte ZA-nen. En zo krijg je dus xenophobia (ook weer een vaak gebruikt woord hier) wat vreemdelingen-angst betekent.
• Mensen houden van Nederland. Als men hoort dat we uit Nederland komen reageren ze eigenlijk altijd enthousiast en beginnen over het WK. De meeste mensen hadden graag gezien dat Nederland had gewonnen.     Of zouden ze dat alleen maar zeggen omdat ze ons telefoonnummer willen ;)?
  

Nou, het verhaal is al weer veel te lang...
Jullie al beetje in de Sinterklaas-stemming? En begrijp ik het goed dat het al heeft gesneeuwd of binnenkort gaat sneeuwen? Wat een andere wereld...
We gaan jullie vanaf nu mailen als we een bericht geplaatst hebben omdat we van veel mensen horen dat ze geen bericht krijgen wanneer wij iets geplaatst hebben, wat natuurlijk onhandig is.

Mooi bly! (= Letterlijk 'blijf mooi' oftewl het allerbeste/het gaat je goed)

The Cape Town Doctor

Dag allemaal,

Hier Hillie, die blij is, dat de foto's weer opgespoord zijn! Natalie wist een computershop te vinden, waar men alle 'gedelete' foto's weer van een SD-kaart weet op te duikelen! Wij zijn blij! Binnenkort doen we nog een aanvulling van Otter-foto's en meer op deze blog, die we jullie niet willen onthouden...!

Op dit moment giert de Zuidoostelijke wind om het huis - ook wel 'the Cape Town doctor' genaamd. Hij blaast heel die Kaap weer schoon en gezond. Marieke en ik moesten ons vanmiddag letterlijk aan een verkeerslicht vastklampen! De temperaturen zijn sinds afgelopen weekend gestegen en voelen heerlijk zomers aan. Dit kwam mooi van pas tijdens onze wijntour door de wijngaarden nabij Riebeekkasteel (ja, genoemd naar de Nederlander Jan van Riebeek, die volgens de geschiedenis een kasteel zag in de bergen). Het plaatsje waar de zus, zwager en vader van Natalie wonen. Het dorpje ligt in een prachtige omgeving, 'in the country', tussen de valeien met vele wijngaarden en daarom heen - veel groter - de bergen. Als je de serie 'Stellenbosch' hebt gezien, dan weet je wel ongeveer waar ik het over heb. Vrijdag hier samen met Natalie naartoe gereden en zaterdag samen met zus Ingrid, schoondochter Mel en wij drieen vele wijnen en olijven geproefd. Een feestje voor ware wijnliefhebbers als wij! (meneer de Jong, Marieke moest ook vaak 's aan u denken) Van krachtig, sterk, droge tot fris, licht en zoete wijn. Witte en rode wijn, rose en port, alles was aanwezig. Met termen als: 'what a nice bouquet', ' what a full-bodied taste', 'a little bit woody' en 'oh, the aftertaste is so smooth!' hebben wij de wijnen deskundig beoordeeld. Marieke en ik hebben toch wel een heel verschillende smaak, wat wijnen en olijven betreft. Waar zij gaat voor de meer krachtige en droge wijnen en olijven met peper- en chili ingredienten, ga ik voor de wat lichtere, zoete wijnen en olijven in basilicum, countryherbs en vijgen. (leuk om te weten, toch?:))Na zo'n 4 boerderijen zijn we weer teruggekropen naar het dorp en hebben nog lang genoten van de nasmaak van al dat heerlijks. 's Avonds weer een echte vlees braai en zondag weer vroeg uit de veren voor een korte hike met Clive, de man van Ingrid. Na veel geklauter, geklim en ons door de bosjes wringend - we voelden ons net twee 'takkenwijven' - bereikten we de top met een prachtig uitzicht over de valei, het dorp, de wijngaarden en bergen. Clive en Ingrid zullen wij in december weer zien. Zij helpen ons namelijk bij de voorbereiding en uitwerking van een kamp/hike, die we met een twaalftal kinderen van Tenterden willen gaan doen. Echt helemaal top dat zij ons helpen! Zonder hen hadden we dit niet zo goed en low-budget kunnen regelen. Het plan is om 12 en 13 december - het eerste weekend van de zomervakantie - op het grasveld bij de school in het dorp te kamperen met de 12 kids, begeleiding van Tenterden en wij. Eerst zullen we een korte hike van 5 km ondernemen in de omgeving. Ook is een groot water/luchtkussenkasteel, een bezoek aan een boerderij (waar komt die melk toch vandaan?), een nachtspel en kampvuur geregeld en kunnen de kinderen zelf op een vuurtje een Zuidafrikaans 'potie kos' maken. We hebben vorige week het voorstel gedaan aan Tenterden en men gaat akkoord, fantastisch! Wij hebben er zin in en zijn erg benieuwd hoe de kinderen zich manifesteren in een heel andere omgeving.

Naast het kamp/de hike, zijn we ook met andere dingen bezig op Tenterden. We vinden onze draai steeds meer. We helpen Wilma het IDP (Individual Development Plan) beter op papier te zetten, geven individuele begeleiding aan kinderen die dat beetje extra echt nodig hebben en willen nog een training op gaan zetten, die de weerbaarheid van de kinderen stimuleert. Nog veel te doen voor Tenterden verlaten, nog maar een maand.. Tussendoor praten, spelen en lachen we ook veel met de kinderen. Vorige week hebben we nog een spreekbeurt gehouden over Nederland, compleet met koekhappen (dank Fennie, voor de stroopwafels!), zaklopen en stoelendans. Ook hebben we ze van Sinterklaas verteld en laten zien hoe die man uit Spanje er uit ziet. Vonden ze erg interessant! Enkele verschillen tussen ZA en NL voor jullie, die we hen o.a. ook hebben verteld:
- Landoppervlakte ZA:1.221.037 km2 en NL: 41.528 km2
- Talen ZA: 11 talen en NL: 2 talen
- Bevolking ZA: 50 mln en NL: 16,5 mln
- Religie ZA: meerderheid is christen en NL: meerderheid is niet-religieus
- Werkloosheid ZA: 26% en NL: 5,3%

Een ander verschil wat we hier ook merken, is dat blank nog erg negatief over donker of gekleurd kan denken (en andersom). Men kan letterlijk nog heel zwart-wit denken, voor ons bijna onbegrijpelijk en soms ook shockerend. Je denkt met een weldenkend en vriendelijk persoon te maken te hebben, die er ondertussen wel hele rigide ideeen op na houdt wat dit betreft.

Duwayne, de jongen waar Marieke eerder over schreef, is weer terug op Tenterden. Het was goed dat hij 'thuis' kon zijn gedurende de week van de begrafenis van zijn 'vader'. Op dit moment overschreeuwd hij zichzelf voornamelijk met stoer en uitdagend gedrag, maar ondertussen... Het blijft een hartverwarmend, speciaal jochie! Het is nog niet duidelijk of Duwayne nu bij zijn pleegmoeder kan wonen. Ze heeft nog even de tijd en ruimte nodig om na te denken en uiteindelijk de beslissing te maken. Duwayne staat ook op de lijst om mee te gaan op kamp.

En verder... de tijd gaat snel. We zijn in ons hoofd al bezig om verdere plannen uit te stippelen na 26 december. Een busticket vanuit Johannesburg naar Malawi, waar onze vriendin Thea zit, is bijna geboekt. Dit wordt 'heerlijk bussen' by the way, vanaf 9.00u in de ochtend tot de volgende dag/avond 22.00u! Maar goed, stukken goedkoper dan met het vliegtuig. In Cape Town e.o. willen we ook nog van alles doen. De tafelberg, het Robbeneiland, Stellenbosch, voetbalwedstrijd in het grote World Cup stadion (the big elefant, zo noemen ze 'm hier, groot en log en heeft teveel centen gekost), andere hikes en places to go and be.

Goed, ik heb nog wel meer te vertellen, maar laat het hier maar bij. Het moet ook ontspannen leesbaar blijven, toch?! 'Van alles die beste!', succes met de Sinterklaasvoorbereidingen en laat die herfstblues je niet te pakken krijgen! Liefs van ons.

fotos verdwenen

Hey lieve mensen,

In de diashow wat foto's van de Ottertrail, helaas alleen eerste deel vd tocht. Het lijkt er op dat er per ongeluk foto's verwijderd zijn... Hillie staat op ontploffen en is maar de afwas gaan doen naar eigen zeggen. Ai.
Als we de fotos toch nog kunnen terug halen, komen ze er op.

verslag ottertrail

Dag trouwe volgers,

De otters zijn weer terug van hun trail. En wat voor een trail. Woorden schieten tekort natuurlijk om uit te drukken hoe het is geweest. Het voelde iig echt als een cadeau van God... Zo er tussen kunnen komen op het laatste moment (we zagen ook dat voornamelijk Zuid Afrikanen de trail hadden gelopen, weinig buitenlanders), prachtig weer gehad wat we vanwege karige uitrusting ook wel nodig hadden, leuke groep die allemaal zeer uitgebreide uitrusting bij zich hadden waar wij ook wel van afhankelijk waren, wederom vanwege onze karige uitrusting. Even voor de duidelijkheid: we waren niet te dom om een slimme uitrusting klaar te zetten of te lui om alles mee te nemen. Maar dingen als gaspitjes, campingpannen en echte wandelschoenen hebben we nu eenmaal niet in ZA, dus moesten we het zonder doen.
In ieder geval, allerlei dingen waar we geen invloed op hadden, hebben enorm in ons voordeel gewerkt waardoor de tocht een groot succes was.

De groep bestond uit 8 Zuid Afrikanen en 2 Duitsers. Om de twee Duitsers hebben we ook echt gelachen. Typisch Duitsers: als ze het doen, dan doen ze het ook met de beroemde 'grundlichkeit'. Bagage bijvoorbeeld: enorm veel mee. Fotos: meer dan 800. Tempo: te hoog waardoor ze af en toe struikelden. Maar goed, valt echt geen kwaad woord over deze mensen te zeggen hoor, ze waren echt super lief voor ons.  Hillie en ik liepen overdag vooral samen. Wij waren namelijk zo snel, dat er weinig mensen waren die ons tempo bij konden houden. Nee, dit is geen grapje, maar echt waar. (Ons viel de hike dus ook best mee, we hebben wel zwaardere tochten gemaakt.)
Het lopen zelf is super afwisselend en dus heel leuk. Dan weer klimmen, dan dalen. Dan springen en klauteren over grote rotsen, dan weer bospaden. Ook de omgeving is steeds weer anders. Lokale jungle, fynbos, rotsgebied. Riviertjes waar je heerlijk bij kunt uitrusten en de waterflessen opnieuw kunt vullen en dan weer zee om lekker in te zwemmen en in 'rockpools' te zitten (soort bubbelbaden zonder bubbels maar met golven, gevormd door de rotskust).
De uitzichten waren echt GEWELDIG! Niet met fotocamera te pakken en ook niet in woorden. Echt, elke 5 minuten zou je weer stil kunnen staan vanwege een mooi uitzicht, of dat je dolfijnen en walvissen ziet. Op de tweede dag lagen we op een prachtig strand, tussen de bergen, en helemaal voor ons alleen. Wanneer maak je dat nou mee? Een super mooi prive-strand in the middle of nowhere!
En dan ook nog een belangrijk onderdeel van de tocht: rivieren oversteken. Met als hoogtepunt de Bloukransrivier. De meeste rivieren kun je goed oversteken als het tij het laagst is. Dat wil zeggen dat je backpacker droog blijft, zelfs met mijn bescheiden lengte. We hadden dus wel een getijden-tabel bij ons met de tijden van eb en vloed etc. Soms moesten we even wachten tot het water lager was en konden we dan door de rivier heen. Alleen de Bloukransrivier scheen altijd zwemmen te zijn, met de backpacks in waterdichte zakken voor je. Daar vreesden we dus wel voor. Ten eerste hadden wij geen waterdichte zak voor onze pack, maar die konden we wel lenen van anderen. Ten tweede zag ik mezelf al wegdrijven met de stroming mee ipv naar de overkant, zeker na mijn snorkel ervaring (genoemd in eerder verhaal). De dag dat wij de Bloukransrivier over steken is lowtide om 7.12 sochtends. We wisten dat het 4,5 uur lopen is naar de rivier. Dat betekent dat wij om half 3 op staan om om 3uur weg te gaan. Onze Duitsers staan natuurlijk al om 2.50 gereed, maar zijn zo lief om op ons te wachten. We vertrekken met de hele groep. Hillie en Marieke als enige zonder hoofd-zaklamp maar met opwindzaklamp in de hand (leuk geluidje in de het holst van de nacht). Maar goed, zoals ik al schreef zijn wij de snelsten van de groep, dus kunnen wij het multi-tasken van knijpkat opladen in combinatie met klauteren in het donker wel handelen. Als het licht is besluiten we niet meer op de groep te wachten maar door te stomen naar de rivier: wij willen heel graag 7.12 halen want we hopen dat we toch zonder zwemmen over kunnen steken. Op een gegeven moment bereiken we de rivier. Onze inmiddels ervaren rivier-oversteek-route-ogen spotten een paar zandbanken in de rivier die zeer begaanbaar en niet al te diep lijken. En ja hoor, het lukt! We lopen met gemak door de rivier heen, met tassen geheel droog op de rug. We zijn zelfs degenen die de rest van de groep zeer professioneel door de rivier heen lootsen, al staat het water inmiddels al wat hoger als de laatsten aankomen. Maar goed, bikini aan en stevig doorstappen. Bedenk even dat iemand anders de trail 14x gelopen heeft en maar 1 keer door de Bloukransrivier heeft kunnen lopen en alle andere keren moest zwemmen!
Nog een laatste uitdaging van de Ottertrail: bavianen, oftewel baboons! Wij komen aan bij een rivier waar we even moeten wachten tot het water weer zakt. Bikini's aan, even de was doen in de rivier, lekker zwemmen, in de zon zitten, etc. Dan opeens gekrijs en geschreeuw: meer dan 50 bavianen komen aangerend, richting ons! Aaarrrgg! Apen in de dierentuin zijn heel leuk hoor, maar in het echt helemaal niet. Die dingen hebben mega-grote tanden, en wij weten dat er in vele natuurgebieden mensen wel eens aangevallen worden door die beesten. Dus met dit in gedachten staan wij daar met zn 2. Mijn eerste idee: als die beesten komen springen we gewoon in de rivier. Een groot nadeel, dan zijn we onze spullen kwijt. Vervolgens vragen we ons af of bavianen misschien wel kunnen zwemmen... Uhoh. Goed, met angstvallige ogen observeren we de bavianen en zij ons. We leren dat ze op afstand blijven. Gelukkig, hoeven we ons geen zorgen over te maken.
  
Na al deze prachtige dingen die we beleven, gaan we savonds bij terugkomst eerst even 'koken' of beter gezegd ready-made-prut opwarmen met de pannen en het het gas van onze Duitse-Ottertrail-mutti&vati. Na het eten elke avond een vuur met de hele groep. Iedereen blowt hier trouwens, echt zeer populair.

Na deze geweldige tocht krijgen we een lift van onze mutti&vati naar ons hostel. Hier kunnen we even douchen (7 dagen niet mn haar gewassen) en wachten op onze nachtbus naar Kaapstad. De nachtbus blijkt een helse rit te zijn met achterburen met enorme stinkvoeten en luid gesnurk. Maar goed, we houden de Ottertrail-spirit vast. En, als ik naar 'we are the world' ingezongen door paviljoen N luister, kan ik toch weer hardop lachen in de bus. 

Morgen wacht Tenterden weer op ons. We hebben weer zin. Zijn ook heel benieuwd hoe het met Duwayne gaat.
De foto's vd Otter komen later!

Ottertrail

Nou, doe 's gek! Gister nog een heel verhaal hier op de blog gezet en nu vandaag alweer! Want.....ja, ja, wij hebben jullie een nieuwtje te vertellen! Wij gaan namelijk de 'tocht der tochten' doen hier in Zuid-Afrika! Dat is hier geen 11-stedentocht, maar de Ottertrail. Een hike van 5 dagen en 4 nachten, van Storms River naar Nature's Valley, 42 km lang. De tocht schijnt zwaar te zijn, maar prachtig en zeer afwisselend in landschap. De tocht voert ons langs watervallen, rotspartijen, kustlijnen, rivieren en bush. De Ottertrail is zo populair, dat je eigenlijk wel een jaar van te voren moet boeken! Echter, wij deden dinsdag een telefoontje naar de organisatie en ... er was nog plek voor 2 personen op 31 oktober, dit weekend! Daarna zouden we pas weer in mei 2011 kunnen deelnemen. Een kans uit duizenden, die wij - zoals jullie vast zullen begrijpen - met beide handen grijpen! Vandaag nog de mensen op Tenterden in kunnen lichten over onze afwezigheid volgende week. Morgen nog de nodige voorbereidingen treffen voor de hike. We moeten alles meenemen, alleen een bed en braaiplek zit in het pakket. Eten, kleding, water, slaapzak en meer, alles op ons rugje... Maar wij vinden dit LEUK!
Kijk eventueel ook op: www.footprint.co.za/otter.htm

Zaterdagochtend vertrekken wij in alle vroegte van Cape Town naar Storms River, waar wij (weer) zullen overnachten bij Tube 'n Axe. Het backpackershostel waar wij eerder hebben overnacht (zie ook de foto Marieke bij tent/hut), een mooie plek! Een shuttlebus brengt ons zondagochtend naar de start van de trail. Donderdag hopen we dan bij de finish aan te komen en zullen waarschijnlijk zo moe zijn als.....jawel...een otter! (ha, ha!) Voor de bellers en sms-ers onder jullie, wij zullen van zondag t/m donderdag even niet/ niet goed bereikbaar zijn.

Zoals Marieke gister nog schreef: de planning kan zomaar veranderen, van de een op de andere dag. Maar deze keer niet door Tenterden, maar door ons zelf! Lang leve de vrijheid!

Tot volgende week,

Marieke en Hillie

indruk

Heejj lieve mensen,

Hier weer eens even een update. We zijn nu zo'n beetje twee weken op onze placement. De kids zijn een beetje gewend aan ons, wij een beetje gewend aan de kids. Dit betekent dat we niet meer besprongen worden door 3 kinderen tegelijk zodra we aankomen of aan elk been twee kinderen hebben hangen wanneer we weg gaan. Net even wat rustiger dus en minder bezwaarlijk voor rug arm en been.
Er zijn dagen dat we ons heel nuttig voelen, helemaal ideeen & plannen hebben voor de komende periode. En dan horen we de volgende dag opeens allemaal dingen die die plannen in de war schoppen (bijvoorbeeld dat er een aantal kinderen weg gaan) en weten we even niet meer wat we moeten doen. Het gaat dus een beetje met ups & downs.
Vandaag en gister een beetje down-dagen. We vinden uit dat er binnenkort 8 kinderen weg gaan, waaronder ook de kinderen die wij onder onze hoeden hebben, onze 'keychildren'. (Ik schrijf 'we vinden uit' omdat we vaak onze info moeten vissen uit de warrige gesprekken met Wilma de zuchtende social worker). Ook horen we bij aankomst van Duwayne, het jochie met wie ik op de foto sta, dat zijn vader is overleden. Hij flapt het er zo uit en we willen het niet geloven. Duwayne is tien jaar en is als baby verwaarloosd. Sinds zijn 2e woont hij bij goede pleegouders (goede pleegouders zijn hier zeer zeldzaam; de meeste mensen doen dit alleen voor financiele toelage die gegeven wordt), die hij als zijn 'echte' ouders ziet. Hij ontspoorde thuis waardoor zijn (pleeg)ouders besloten hadden hem tijdelijk uit huis te plaatsen. Weg uit zijn thuissituatie met slechte vrienden en een goed opvoedprogramma zou hem weer op het goede spoor brengen hoopten ze. Daarna kon hij weer terug komen. De tijd in Tenterden heeft Duwayne inderdaad goed gedaan. Zijn gedrag is sterk verbetert en hij zou binnen afzienbare tijd naar zijn ouders terug gaan. Afgelopen donderdag waren zijn ouders bij Tenterden om deze zaken officieel te maken. Hillie en ik waren bij dit gesprek. Vader en moeder waren inderdaad heel liefdevol en hadden de zaken op een rij. Je had Duwayne moeten zien stralen toen hij hoorde dat hij binnenkort weer terug mocht naar zijn ouders..! Dat gezicht vergeet ik niet, zat met de tranen in mn ogen. Zijn vader was echt zijn rolmodel; hij wilde net als zijn vader dominee worden. Tussen alle 'hopeloze' situaties van de kids leek de situatie van Duwayne zo hoopvol. En dan hoor je dat vader overleden is, vrijdagnacht, een hartaanval. De hoop lijkt in duigen te vallen. Duwayne had die hele nacht overgegeven. Nu doet hij of het hem niets kan schelen. Ik probeer te blijven hopen en vertrouwen, maar het is toch wel onbegrijpelijk dat zoiets gebeurt. Ik was in korte tijd ook best gehecht geraakt aan de jongen, dus dan raakt het je ook weer meer. Duwayne is nu naar huis zodat hij ook bij de begrafenis kan zijn. Ik ben benieuwd hoe hij weer terug komt.
Nou, dat was even éen van de verhalen die wij hier mee beleven. Jullie snappen dat ook deze dingen soms een domper geven op het werk. Om het even in beelden uit te leggen: je wilt vrijwilligerswerk doen met het idée dat je net even wat extra licht kunt brengen ofzo, maar soms lijkt het dan zo donker, dat ook dat beetje extra licht geen enkele zin lijkt te hebben. Ook al weet je van te voren wel dat je deze donkerte gaat beleven, als je er midden in zit, is het toch weer even schrikken. Gelukkig hebben wij dan wel Natalie bij wie we thuis kunnen komen. Ze luistert naar onze verhalen, moedigt ons aan en laat ons juist weer het licht zien.

Okee, dat was even de zware kost die ik zelf ook even van me af moest schrijven. Nu ff weer wat lichter materiaal. Eens even een kijkje in het dagelijks leven van de wannabee-locals Hillie en Marieke
6.00 Onze vrienden, de honden Toeshka & Noeshka blaffen ons wakker
7.45 Onze wekker gaat
9.00 We pakken een razende taxi met absoluut-geen-ochtend-muziek en roepende taxi-gatchi (de man die de passagiers werft met zn Chinese sambal teksten, zie het vorige bericht van Hillie)
10.30 We komen aan op Tenterden. José de bewaker die echt heeeeel weinig te bewaken heeft, begroet ons altijd weer even vrolijk & enthousiast en complimenteert ons om onze freshness
10.35 We kijken even bij Wilma om de hoek om vooral ook niet te lang in haar dwalende gesprekken te blijven hangen. We scoren melk van de aardige keuken-dames voor onze koffie en gaan naar ons indrukwekkende kantoor met waterkoker en telefoon. Nummer 123, een nummer wat makkelijk te onthouden is want de mensen bellen ons plat natuurlijk.
10.40 Koffie. Bedenken waar we onszelf vandaag eens mee bezig gaan houden.
11.00 Onze 1 op 1 sessies met kids gaan van start. Sommige hangen na 2 minuten al ondersteboven in hun stoel dus we moeten wel wat uit de kast halen. Ja, het is moeilijk concentreren voor de meesten.
12.30 Lunchtime. Een heerlijke warme hap, samen met de kids in de eetzaal. ‘Ons zè baie baie dankie vor die lekkre kos!’ op maximaal volume.
13.30 Weer 1 op 1 sessies. En proberen dingen te regelen bij de kantoor-mensen die ons allemaal naar elkaar door-verwijzen. Dus we lopen regelmatig in kringentjes; houdt je lekker bezig.
15.00 Tenterden stroomt vol, alle kids zijn nu uit school. Wij spelen nog even een uurtje met ze.
16.10 We slingeren de kinderen van ons af en gaan richtig de bushalte. Alle staf is klokslag 16.00 de poort uitgereden. Ons lukt dat natuurlijk niet.
17.50 We zijn weer thuis aangekomen en staan voor het hek. Daar staan, of beter gezegd springen, onze trouwe viervoeters weer. We overleggen welke afleidingsmanouvre we vandaag in gaan zetten zodat er iig maar 1 van ons met kleerscheuren binnenkomt ipv allebei.
18.15  WE ZIJN BINNEN
18.20 Of koffie en koken of joggen of zwemmen. Laatste 2 allebei heerlijk bij het strand op steenworp afstand, echt super luxe.
19.30 Avond eten
20.00 Relaxen
23.00/30 Snaveltjes dicht en oogjes toe (zoiets was het toch)

Marieke

Er is een tijd van vrij zijn en een tijd van werken...

Good evening Holland,

Hier weer een update van onze belevenissen in Zuid-Afrika. Wij zijn ondertussen al een maand van huis, bedenk ik me nu. 17 sep. vertrokken en nu is het 17 okt. De tijd gaat snel, tenminste zo voelt dat wel. Nu alweer 2 weken in Cape Town. Marieke vertelde me net nog, dat ze zich al joggend langs de boulevard - tussen al die touristen - al een echte 'local' voelde. Ook ik voel me aardig op m'n gemak hier, het is voor mij zo'n beetje ' terug naar de kust', al is de Atlantische kust wel een heel andere dan de Waddenkust... Alleen de zeewieren al, dat zijn hier complete in de knoop liggende tuinslangen! Vandaag en gister weer echt mooi weer, reden voor ons om lekker bij te bruinen aan het strand. Boekje erbij, mp3speler in de oren en af en toe een spastische sprong in het ijskoude zeewater. Bij minder mooi weer, zoeken wij het stadsleven op en verkennen de omgeving. En hoe kan je dit beter beleven dan vanuit een taxibusje? Hier rijden er vele van rond. Een chauffeur met daarbij een mannetje die half uit het busje hangend, mensen werft voor een rit. Wij moeten vaak naar naar Sea Point. Moet je, je voorstellen dat zo'n mannetje dan wel tig-keren het woord Sea Point schreeuwt. Op eenzelfde manier als dat een Chinees: ' Sambal bij?' vraagt. 'Sea Point, Sea point ( x 50)' Marieke en ik willen ons binnenkort nog op gaan werpen als zo'n taxiwerver...Word je ook nog voor betaald..:) Hoe meer mensen in het busje, hoe meer geld.

Woensdag gestart op onze vrijwilligersplek in Wijnberg, noordelijk van Cape Town. Het is een ' place of safety' genaamd Tenterden, door de overheid gesubsidieerd, een tijdelijk thuis voor 15 jongens en 15 meisjes. De leeftijd varieert van 6 t/m 12 jaar. De kinderen worden begeleid door careworkers en zitten in een soort van ' lifeskillsprogram', om na maximaal 6 a 7 maanden weer terug te keren naar de thuissituatie of pleeggezin. Reden van opname is vaak verwaarlozing, armoede en (seksueel) misbruik, ook is er vaak sprake van alcohol en/of drugsverslaving en HIV binnen het gezin. De kinderen komen voornamelijk uit de townships. Ze volgen onderwijs, of bij Tenterden of op hun oorspronkelijke woonplek. Deze week al een keer met Wilma, de social worker, naar zo'n school geweest aan de rand van een township, om 2 van de kinderen op te halen. Indrukwekkend, vooral voor mij, omdat ik voor het eerst zoiets zag. Hutjes, rij aan rij, gebouwd met veelkleurige of juiste grijze golfplaten. Mensen hangend/lopend op/over straat, zo voor het oog, niets te doen. Wilma vertelde ons dat veel mensen ook gewoon maar afwachten, wachten totdat de regering hen een woning aanbiedt. En heel veel kinderen hier, dus ook heel veel scholen. Deze kinderen allemaal keurig in uniform, iedere school weer een eigen kleur uniform. Marieke en ik zullen 4 dagen per week werken (van 10 tot 16.00u- voor het donker weer thuis) en hebben er nu 2 werkdagen op zitten. Wat ons beide aantrekt in deze werkplek, zijn de kinderen, de openheid en welkome houding van de mensen en het idee dat we hier nodig zijn. Al is het nog wel even zoeken wat we gaan doen. Men is er erg blij met onze komst, dat horen we meerdere malen, maar wat we nu precies kunnen doen? We willen de careworkers ook niet onnodig in het vaarwater zitten. Dat voelt voor hen, voornamelijk gekleurde of donkere mensen, bijna bedreigend als 2 blanke 'professionals' (zo worden wij voorgesteld) from the Netherlands zo even om het hoekje komen kijken. Bovendien hebben wij na 2 dagen observatie het idee, dat men wel een relaxte baan heeft. Overdag zijn de meeste kids naar school, zo'n 10 tot 12 kids blijven over. Vanaf 14.00u wordt het weer wat drukker. Alleen Wilma, de 'social worker' maakt een nogal drukke indruk. Als je haar kantoor ziet, weet je al genoeg. 'Take a seat!'...tja dan moet je wel weten waar je een ' seat kan taken?' (alle stoelen liggen vol met papieren). En als je een vraag stelt, krijg je gegarandeerd een uitgebreid antwoord met vele zijwegen en grootse nonverbale gezichtsmimieken, die haar verhaal kracht bijzetten. Maar gewapend met een pen aan haar keycoard, hangend om haar nek en alles wat ze bij de hand moet hebben aan een touwtje geknoopt, kan Wilma het werk wel aan..!:) Typisch Afrikaans of typisch een verstrooide social worker?!
Goed, morgen dag 3, we beginnen met een multidisciplinair overleg. Een mooie gelegenheid voor ons om alle ' koppen' bij elkaar te hebben en uit te pluizen wat we aan het werk kunnen bijdragen.

We lezen dat jullie wel onze blog bijhouden, maar het soms nogal moeilijk is om reacties te plaatsen.. Balen, maar hopelijk vergalt dit niet jullie weblogplezier! Tot de volgende keer en een fijne herfstvakantie alvast!