Nou, doe 's gek! Gister nog een heel verhaal hier op de blog gezet en nu vandaag alweer! Want.....ja, ja, wij hebben jullie een nieuwtje te vertellen! Wij gaan namelijk de 'tocht der tochten' doen hier in Zuid-Afrika! Dat is hier geen 11-stedentocht, maar de Ottertrail. Een hike van 5 dagen en 4 nachten, van Storms River naar Nature's Valley, 42 km lang. De tocht schijnt zwaar te zijn, maar prachtig en zeer afwisselend in landschap. De tocht voert ons langs watervallen, rotspartijen, kustlijnen, rivieren en bush. De Ottertrail is zo populair, dat je eigenlijk wel een jaar van te voren moet boeken! Echter, wij deden dinsdag een telefoontje naar de organisatie en ... er was nog plek voor 2 personen op 31 oktober, dit weekend! Daarna zouden we pas weer in mei 2011 kunnen deelnemen. Een kans uit duizenden, die wij - zoals jullie vast zullen begrijpen - met beide handen grijpen! Vandaag nog de mensen op Tenterden in kunnen lichten over onze afwezigheid volgende week. Morgen nog de nodige voorbereidingen treffen voor de hike. We moeten alles meenemen, alleen een bed en braaiplek zit in het pakket. Eten, kleding, water, slaapzak en meer, alles op ons rugje... Maar wij vinden dit LEUK!
Kijk eventueel ook op: www.footprint.co.za/otter.htm
Zaterdagochtend vertrekken wij in alle vroegte van Cape Town naar Storms River, waar wij (weer) zullen overnachten bij Tube 'n Axe. Het backpackershostel waar wij eerder hebben overnacht (zie ook de foto Marieke bij tent/hut), een mooie plek! Een shuttlebus brengt ons zondagochtend naar de start van de trail. Donderdag hopen we dan bij de finish aan te komen en zullen waarschijnlijk zo moe zijn als.....jawel...een otter! (ha, ha!) Voor de bellers en sms-ers onder jullie, wij zullen van zondag t/m donderdag even niet/ niet goed bereikbaar zijn.
Zoals Marieke gister nog schreef: de planning kan zomaar veranderen, van de een op de andere dag. Maar deze keer niet door Tenterden, maar door ons zelf! Lang leve de vrijheid!
Tot volgende week,
Marieke en Hillie
donderdag 28 oktober 2010
woensdag 27 oktober 2010
indruk
Heejj lieve mensen,
Hier weer eens even een update. We zijn nu zo'n beetje twee weken op onze placement. De kids zijn een beetje gewend aan ons, wij een beetje gewend aan de kids. Dit betekent dat we niet meer besprongen worden door 3 kinderen tegelijk zodra we aankomen of aan elk been twee kinderen hebben hangen wanneer we weg gaan. Net even wat rustiger dus en minder bezwaarlijk voor rug arm en been.
Er zijn dagen dat we ons heel nuttig voelen, helemaal ideeen & plannen hebben voor de komende periode. En dan horen we de volgende dag opeens allemaal dingen die die plannen in de war schoppen (bijvoorbeeld dat er een aantal kinderen weg gaan) en weten we even niet meer wat we moeten doen. Het gaat dus een beetje met ups & downs.
Vandaag en gister een beetje down-dagen. We vinden uit dat er binnenkort 8 kinderen weg gaan, waaronder ook de kinderen die wij onder onze hoeden hebben, onze 'keychildren'. (Ik schrijf 'we vinden uit' omdat we vaak onze info moeten vissen uit de warrige gesprekken met Wilma de zuchtende social worker). Ook horen we bij aankomst van Duwayne, het jochie met wie ik op de foto sta, dat zijn vader is overleden. Hij flapt het er zo uit en we willen het niet geloven. Duwayne is tien jaar en is als baby verwaarloosd. Sinds zijn 2e woont hij bij goede pleegouders (goede pleegouders zijn hier zeer zeldzaam; de meeste mensen doen dit alleen voor financiele toelage die gegeven wordt), die hij als zijn 'echte' ouders ziet. Hij ontspoorde thuis waardoor zijn (pleeg)ouders besloten hadden hem tijdelijk uit huis te plaatsen. Weg uit zijn thuissituatie met slechte vrienden en een goed opvoedprogramma zou hem weer op het goede spoor brengen hoopten ze. Daarna kon hij weer terug komen. De tijd in Tenterden heeft Duwayne inderdaad goed gedaan. Zijn gedrag is sterk verbetert en hij zou binnen afzienbare tijd naar zijn ouders terug gaan. Afgelopen donderdag waren zijn ouders bij Tenterden om deze zaken officieel te maken. Hillie en ik waren bij dit gesprek. Vader en moeder waren inderdaad heel liefdevol en hadden de zaken op een rij. Je had Duwayne moeten zien stralen toen hij hoorde dat hij binnenkort weer terug mocht naar zijn ouders..! Dat gezicht vergeet ik niet, zat met de tranen in mn ogen. Zijn vader was echt zijn rolmodel; hij wilde net als zijn vader dominee worden. Tussen alle 'hopeloze' situaties van de kids leek de situatie van Duwayne zo hoopvol. En dan hoor je dat vader overleden is, vrijdagnacht, een hartaanval. De hoop lijkt in duigen te vallen. Duwayne had die hele nacht overgegeven. Nu doet hij of het hem nietskan kan
Nou, dat was even éen van de verhalen die wij hier mee beleven. Jullie snappen dat ook deze dingen soms een domper geven op het werk.Om het even in beelden uit te leggen: je wilt vrijwilligerswerk doen met het idée dat je net even wat extra licht kunt brengen ofzo, maar soms lijkt het dan zo donker, dat ook dat beetje extra licht geen enkele zin lijkt te hebben. Ook al weet je van te voren wel dat je deze donkerte gaat beleven, als je er midden in zit, is het toch weer even schrikken. Gelukkig hebben wij dan wel Natalie bij wie we thuis kunnen komen. Ze luistert naar onze verhalen, moedigt ons aan en laat ons juist weer het licht zien.
Okee, dat was even de zware kost die ik zelf ook even van me af moest schrijven. Nu ff weer wat lichter materiaal. Eens even een kijkje in het dagelijks leven van de wannabee-locals Hillie en Marieke
6.00 Onze vrienden, de honden Toeshka & Noeshka blaffen ons wakker
7.45 Onze wekker gaat
9.00 We pakken een razende taxi met absoluut-geen-ochtend-muziek en roepende taxi-gatchi (de man die de passagiers werft met zn Chinese sambal teksten, zie het vorige bericht van Hillie)
10.30 We komen aan op Tenterden. José de bewaker die echt heeeeel weinig te bewaken heeft, begroet ons altijd weer even vrolijk & enthousiast en complimenteert ons om onze freshness
10.35 We kijken even bij Wilma om de hoek om vooral ook niet te lang in haar dwalende gesprekken te blijven hangen. We scoren melk van de aardige keuken-dames voor onze koffie en gaan naar ons indrukwekkende kantoor met waterkoker en telefoon. Nummer 123, een nummer wat makkelijk te onthouden is want de mensen bellen ons plat natuurlijk.
10.40 Koffie. Bedenken waar we onszelf vandaag eens mee bezig gaan houden.
11.00 Onze 1 op 1 sessies met kids gaan van start. Sommige hangen na 2 minuten al ondersteboven in hun stoel dus we moeten wel wat uit de kast halen. Ja, het is moeilijk concentreren voor de meesten.
12.30 Lunchtime. Een heerlijke warme hap, samen met de kids in de eetzaal. ‘Ons zè baie baie dankie vor die lekkre kos!’ op maximaal volume.
13.30 Weer 1 op 1 sessies. En proberen dingen te regelen bij de kantoor-mensen die ons allemaal naar elkaar door-verwijzen. Dus we lopen regelmatig in kringentjes; houdt je lekker bezig.
15.00 Tenterden stroomt vol, alle kids zijn nu uit school. Wij spelen nog even een uurtje met ze.
16.10 We slingeren de kinderen van ons af en gaan richtig de bushalte. Alle staf is klokslag 16.00 de poort uitgereden. Ons lukt dat natuurlijk niet.
17.50 We zijn weer thuis aangekomen en staan voor het hek. Daar staan, of beter gezegd springen, onze trouwe viervoeters weer. We overleggen welke afleidingsmanouvre we vandaag in gaan zetten zodat er iig maar 1 van ons met kleerscheuren binnenkomt ipv allebei.
18.15 WE ZIJN BINNEN
18.20 Of koffie en koken of joggen of zwemmen. Laatste 2 allebei heerlijk bij het strand op steenworp afstand, echt super luxe.
19.30 Avond eten
20.00 Relaxen
23.00/30 Snaveltjes dicht en oogjes toe (zoiets was het toch)
Marieke
Hier weer eens even een update. We zijn nu zo'n beetje twee weken op onze placement. De kids zijn een beetje gewend aan ons, wij een beetje gewend aan de kids. Dit betekent dat we niet meer besprongen worden door 3 kinderen tegelijk zodra we aankomen of aan elk been twee kinderen hebben hangen wanneer we weg gaan. Net even wat rustiger dus en minder bezwaarlijk voor rug arm en been.
Er zijn dagen dat we ons heel nuttig voelen, helemaal ideeen & plannen hebben voor de komende periode. En dan horen we de volgende dag opeens allemaal dingen die die plannen in de war schoppen (bijvoorbeeld dat er een aantal kinderen weg gaan) en weten we even niet meer wat we moeten doen. Het gaat dus een beetje met ups & downs.
Vandaag en gister een beetje down-dagen. We vinden uit dat er binnenkort 8 kinderen weg gaan, waaronder ook de kinderen die wij onder onze hoeden hebben, onze 'keychildren'. (Ik schrijf 'we vinden uit' omdat we vaak onze info moeten vissen uit de warrige gesprekken met Wilma de zuchtende social worker). Ook horen we bij aankomst van Duwayne, het jochie met wie ik op de foto sta, dat zijn vader is overleden. Hij flapt het er zo uit en we willen het niet geloven. Duwayne is tien jaar en is als baby verwaarloosd. Sinds zijn 2e woont hij bij goede pleegouders (goede pleegouders zijn hier zeer zeldzaam; de meeste mensen doen dit alleen voor financiele toelage die gegeven wordt), die hij als zijn 'echte' ouders ziet. Hij ontspoorde thuis waardoor zijn (pleeg)ouders besloten hadden hem tijdelijk uit huis te plaatsen. Weg uit zijn thuissituatie met slechte vrienden en een goed opvoedprogramma zou hem weer op het goede spoor brengen hoopten ze. Daarna kon hij weer terug komen. De tijd in Tenterden heeft Duwayne inderdaad goed gedaan. Zijn gedrag is sterk verbetert en hij zou binnen afzienbare tijd naar zijn ouders terug gaan. Afgelopen donderdag waren zijn ouders bij Tenterden om deze zaken officieel te maken. Hillie en ik waren bij dit gesprek. Vader en moeder waren inderdaad heel liefdevol en hadden de zaken op een rij. Je had Duwayne moeten zien stralen toen hij hoorde dat hij binnenkort weer terug mocht naar zijn ouders..! Dat gezicht vergeet ik niet, zat met de tranen in mn ogen. Zijn vader was echt zijn rolmodel; hij wilde net als zijn vader dominee worden. Tussen alle 'hopeloze' situaties van de kids leek de situatie van Duwayne zo hoopvol. En dan hoor je dat vader overleden is, vrijdagnacht, een hartaanval. De hoop lijkt in duigen te vallen. Duwayne had die hele nacht overgegeven. Nu doet hij of het hem niets
Nou, dat was even éen van de verhalen die wij hier mee beleven. Jullie snappen dat ook deze dingen soms een domper geven op het werk.
Okee, dat was even de zware kost die ik zelf ook even van me af moest schrijven. Nu ff weer wat lichter materiaal. Eens even een kijkje in het dagelijks leven van de wannabee-locals Hillie en Marieke
6.00 Onze vrienden, de honden Toeshka & Noeshka blaffen ons wakker
7.45 Onze wekker gaat
9.00 We pakken een razende taxi met absoluut-geen-ochtend-muziek en roepende taxi-gatchi (de man die de passagiers werft met zn Chinese sambal teksten, zie het vorige bericht van Hillie)
10.30 We komen aan op Tenterden. José de bewaker die echt heeeeel weinig te bewaken heeft, begroet ons altijd weer even vrolijk & enthousiast en complimenteert ons om onze freshness
10.35 We kijken even bij Wilma om de hoek om vooral ook niet te lang in haar dwalende gesprekken te blijven hangen. We scoren melk van de aardige keuken-dames voor onze koffie en gaan naar ons indrukwekkende kantoor met waterkoker en telefoon. Nummer 123, een nummer wat makkelijk te onthouden is want de mensen bellen ons plat natuurlijk.
10.40 Koffie. Bedenken waar we onszelf vandaag eens mee bezig gaan houden.
11.00 Onze 1 op 1 sessies met kids gaan van start. Sommige hangen na 2 minuten al ondersteboven in hun stoel dus we moeten wel wat uit de kast halen. Ja, het is moeilijk concentreren voor de meesten.
12.30 Lunchtime. Een heerlijke warme hap, samen met de kids in de eetzaal. ‘Ons zè baie baie dankie vor die lekkre kos!’ op maximaal volume.
13.30 Weer 1 op 1 sessies. En proberen dingen te regelen bij de kantoor-mensen die ons allemaal naar elkaar door-verwijzen. Dus we lopen regelmatig in kringentjes; houdt je lekker bezig.
15.00 Tenterden stroomt vol, alle kids zijn nu uit school. Wij spelen nog even een uurtje met ze.
16.10 We slingeren de kinderen van ons af en gaan richtig de bushalte. Alle staf is klokslag 16.00 de poort uitgereden. Ons lukt dat natuurlijk niet.
17.50 We zijn weer thuis aangekomen en staan voor het hek. Daar staan, of beter gezegd springen, onze trouwe viervoeters weer. We overleggen welke afleidingsmanouvre we vandaag in gaan zetten zodat er iig maar 1 van ons met kleerscheuren binnenkomt ipv allebei.
18.15 WE ZIJN BINNEN
18.20 Of koffie en koken of joggen of zwemmen. Laatste 2 allebei heerlijk bij het strand op steenworp afstand, echt super luxe.
19.30 Avond eten
20.00 Relaxen
23.00/30 Snaveltjes dicht en oogjes toe (zoiets was het toch)
Marieke
zondag 17 oktober 2010
Er is een tijd van vrij zijn en een tijd van werken...
Good evening Holland,
Hier weer een update van onze belevenissen in Zuid-Afrika. Wij zijn ondertussen al een maand van huis, bedenk ik me nu. 17 sep. vertrokken en nu is het 17 okt. De tijd gaat snel, tenminste zo voelt dat wel. Nu alweer 2 weken in Cape Town. Marieke vertelde me net nog, dat ze zich al joggend langs de boulevard - tussen al die touristen - al een echte 'local' voelde. Ook ik voel me aardig op m'n gemak hier, het is voor mij zo'n beetje ' terug naar de kust', al is de Atlantische kust wel een heel andere dan de Waddenkust... Alleen de zeewieren al, dat zijn hier complete in de knoop liggende tuinslangen! Vandaag en gister weer echt mooi weer, reden voor ons om lekker bij te bruinen aan het strand. Boekje erbij, mp3speler in de oren en af en toe een spastische sprong in het ijskoude zeewater. Bij minder mooi weer, zoeken wij het stadsleven op en verkennen de omgeving. En hoe kan je dit beter beleven dan vanuit een taxibusje? Hier rijden er vele van rond. Een chauffeur met daarbij een mannetje die half uit het busje hangend, mensen werft voor een rit. Wij moeten vaak naar naar Sea Point. Moet je, je voorstellen dat zo'n mannetje dan wel tig-keren het woord Sea Point schreeuwt. Op eenzelfde manier als dat een Chinees: ' Sambal bij?' vraagt. 'Sea Point, Sea point ( x 50)' Marieke en ik willen ons binnenkort nog op gaan werpen als zo'n taxiwerver...Word je ook nog voor betaald..:) Hoe meer mensen in het busje, hoe meer geld.
Woensdag gestart op onze vrijwilligersplek in Wijnberg, noordelijk van Cape Town. Het is een ' place of safety' genaamd Tenterden, door de overheid gesubsidieerd, een tijdelijk thuis voor 15 jongens en 15 meisjes. De leeftijd varieert van 6 t/m 12 jaar. De kinderen worden begeleid door careworkers en zitten in een soort van ' lifeskillsprogram', om na maximaal 6 a 7 maanden weer terug te keren naar de thuissituatie of pleeggezin. Reden van opname is vaak verwaarlozing, armoede en (seksueel) misbruik, ook is er vaak sprake van alcohol en/of drugsverslaving en HIV binnen het gezin. De kinderen komen voornamelijk uit de townships. Ze volgen onderwijs, of bij Tenterden of op hun oorspronkelijke woonplek. Deze week al een keer met Wilma, de social worker, naar zo'n school geweest aan de rand van een township, om 2 van de kinderen op te halen. Indrukwekkend, vooral voor mij, omdat ik voor het eerst zoiets zag. Hutjes, rij aan rij, gebouwd met veelkleurige of juiste grijze golfplaten. Mensen hangend/lopend op/over straat, zo voor het oog, niets te doen. Wilma vertelde ons dat veel mensen ook gewoon maar afwachten, wachten totdat de regering hen een woning aanbiedt. En heel veel kinderen hier, dus ook heel veel scholen. Deze kinderen allemaal keurig in uniform, iedere school weer een eigen kleur uniform. Marieke en ik zullen 4 dagen per week werken (van 10 tot 16.00u- voor het donker weer thuis) en hebben er nu 2 werkdagen op zitten. Wat ons beide aantrekt in deze werkplek, zijn de kinderen, de openheid en welkome houding van de mensen en het idee dat we hier nodig zijn. Al is het nog wel even zoeken wat we gaan doen. Men is er erg blij met onze komst, dat horen we meerdere malen, maar wat we nu precies kunnen doen? We willen de careworkers ook niet onnodig in het vaarwater zitten. Dat voelt voor hen, voornamelijk gekleurde of donkere mensen, bijna bedreigend als 2 blanke 'professionals' (zo worden wij voorgesteld) from the Netherlands zo even om het hoekje komen kijken. Bovendien hebben wij na 2 dagen observatie het idee, dat men wel een relaxte baan heeft. Overdag zijn de meeste kids naar school, zo'n 10 tot 12 kids blijven over. Vanaf 14.00u wordt het weer wat drukker. Alleen Wilma, de 'social worker' maakt een nogal drukke indruk. Als je haar kantoor ziet, weet je al genoeg. 'Take a seat!'...tja dan moet je wel weten waar je een ' seat kan taken?' (alle stoelen liggen vol met papieren). En als je een vraag stelt, krijg je gegarandeerd een uitgebreid antwoord met vele zijwegen en grootse nonverbale gezichtsmimieken, die haar verhaal kracht bijzetten. Maar gewapend met een pen aan haar keycoard, hangend om haar nek en alles wat ze bij de hand moet hebben aan een touwtje geknoopt, kan Wilma het werk wel aan..!:) Typisch Afrikaans of typisch een verstrooide social worker?!
Goed, morgen dag 3, we beginnen met een multidisciplinair overleg. Een mooie gelegenheid voor ons om alle ' koppen' bij elkaar te hebben en uit te pluizen wat we aan het werk kunnen bijdragen.
We lezen dat jullie wel onze blog bijhouden, maar het soms nogal moeilijk is om reacties te plaatsen.. Balen, maar hopelijk vergalt dit niet jullie weblogplezier! Tot de volgende keer en een fijne herfstvakantie alvast!
Hier weer een update van onze belevenissen in Zuid-Afrika. Wij zijn ondertussen al een maand van huis, bedenk ik me nu. 17 sep. vertrokken en nu is het 17 okt. De tijd gaat snel, tenminste zo voelt dat wel. Nu alweer 2 weken in Cape Town. Marieke vertelde me net nog, dat ze zich al joggend langs de boulevard - tussen al die touristen - al een echte 'local' voelde. Ook ik voel me aardig op m'n gemak hier, het is voor mij zo'n beetje ' terug naar de kust', al is de Atlantische kust wel een heel andere dan de Waddenkust... Alleen de zeewieren al, dat zijn hier complete in de knoop liggende tuinslangen! Vandaag en gister weer echt mooi weer, reden voor ons om lekker bij te bruinen aan het strand. Boekje erbij, mp3speler in de oren en af en toe een spastische sprong in het ijskoude zeewater. Bij minder mooi weer, zoeken wij het stadsleven op en verkennen de omgeving. En hoe kan je dit beter beleven dan vanuit een taxibusje? Hier rijden er vele van rond. Een chauffeur met daarbij een mannetje die half uit het busje hangend, mensen werft voor een rit. Wij moeten vaak naar naar Sea Point. Moet je, je voorstellen dat zo'n mannetje dan wel tig-keren het woord Sea Point schreeuwt. Op eenzelfde manier als dat een Chinees: ' Sambal bij?' vraagt. 'Sea Point, Sea point ( x 50)' Marieke en ik willen ons binnenkort nog op gaan werpen als zo'n taxiwerver...Word je ook nog voor betaald..:) Hoe meer mensen in het busje, hoe meer geld.
Woensdag gestart op onze vrijwilligersplek in Wijnberg, noordelijk van Cape Town. Het is een ' place of safety' genaamd Tenterden, door de overheid gesubsidieerd, een tijdelijk thuis voor 15 jongens en 15 meisjes. De leeftijd varieert van 6 t/m 12 jaar. De kinderen worden begeleid door careworkers en zitten in een soort van ' lifeskillsprogram', om na maximaal 6 a 7 maanden weer terug te keren naar de thuissituatie of pleeggezin. Reden van opname is vaak verwaarlozing, armoede en (seksueel) misbruik, ook is er vaak sprake van alcohol en/of drugsverslaving en HIV binnen het gezin. De kinderen komen voornamelijk uit de townships. Ze volgen onderwijs, of bij Tenterden of op hun oorspronkelijke woonplek. Deze week al een keer met Wilma, de social worker, naar zo'n school geweest aan de rand van een township, om 2 van de kinderen op te halen. Indrukwekkend, vooral voor mij, omdat ik voor het eerst zoiets zag. Hutjes, rij aan rij, gebouwd met veelkleurige of juiste grijze golfplaten. Mensen hangend/lopend op/over straat, zo voor het oog, niets te doen. Wilma vertelde ons dat veel mensen ook gewoon maar afwachten, wachten totdat de regering hen een woning aanbiedt. En heel veel kinderen hier, dus ook heel veel scholen. Deze kinderen allemaal keurig in uniform, iedere school weer een eigen kleur uniform. Marieke en ik zullen 4 dagen per week werken (van 10 tot 16.00u- voor het donker weer thuis) en hebben er nu 2 werkdagen op zitten. Wat ons beide aantrekt in deze werkplek, zijn de kinderen, de openheid en welkome houding van de mensen en het idee dat we hier nodig zijn. Al is het nog wel even zoeken wat we gaan doen. Men is er erg blij met onze komst, dat horen we meerdere malen, maar wat we nu precies kunnen doen? We willen de careworkers ook niet onnodig in het vaarwater zitten. Dat voelt voor hen, voornamelijk gekleurde of donkere mensen, bijna bedreigend als 2 blanke 'professionals' (zo worden wij voorgesteld) from the Netherlands zo even om het hoekje komen kijken. Bovendien hebben wij na 2 dagen observatie het idee, dat men wel een relaxte baan heeft. Overdag zijn de meeste kids naar school, zo'n 10 tot 12 kids blijven over. Vanaf 14.00u wordt het weer wat drukker. Alleen Wilma, de 'social worker' maakt een nogal drukke indruk. Als je haar kantoor ziet, weet je al genoeg. 'Take a seat!'...tja dan moet je wel weten waar je een ' seat kan taken?' (alle stoelen liggen vol met papieren). En als je een vraag stelt, krijg je gegarandeerd een uitgebreid antwoord met vele zijwegen en grootse nonverbale gezichtsmimieken, die haar verhaal kracht bijzetten. Maar gewapend met een pen aan haar keycoard, hangend om haar nek en alles wat ze bij de hand moet hebben aan een touwtje geknoopt, kan Wilma het werk wel aan..!:) Typisch Afrikaans of typisch een verstrooide social worker?!
Goed, morgen dag 3, we beginnen met een multidisciplinair overleg. Een mooie gelegenheid voor ons om alle ' koppen' bij elkaar te hebben en uit te pluizen wat we aan het werk kunnen bijdragen.
We lezen dat jullie wel onze blog bijhouden, maar het soms nogal moeilijk is om reacties te plaatsen.. Balen, maar hopelijk vergalt dit niet jullie weblogplezier! Tot de volgende keer en een fijne herfstvakantie alvast!
woensdag 6 oktober 2010
the queens of cape town
Hej allemaal,
Wij zitten hier prins-heerlijk in een prachtig huis vlakbij het strand in Cape Town. Wat wil een mens nog meer? Wederom zijn we weer in een warm nest gevlogen, van Natalie en Christo. Super gastvrij, met ook de nadruk op " vrij"; we hebben alle vrijheid. We braaien en drinken er op los en genieten van het kaapstad-leven. Ook hebben we een heerlijke stamppot rauwe andijvie gemaakt met spinazie ipv andijvie. Ook lekker.
Zoals jullie (zo te lezen beetje verontrust) hebben gelezen gingen we dus snorkelen. De nijlpaarden waren ver te zoeken, maar de tide was high. In Marieke's snorkel-enthousiasme dreef ze af en verdronk ter nauwer nood, net 50 meter van het strand af. Gelukkig was daar Hillie, die met mondelinge aanmoediging en in paraatheid van reddingszwem-acties, Marieke weer veilig naar de kust heeft geloodst. Ai, had dat even lullig geweest...
Nog zelfde dag op weg naar Coffee Bay, aan de Wild Coast. Dat haalden we niet helemaal voor het donker, dus tussenstop gemaakt in Mthatha, geen bijzondere stad. Aangekomen in Coffee Bay bleken er veel Zuid-Afrikaners zelf op vakantie te zijn hier. Maar we pasten er nog wel bij :) Leuke hike gemaakt daar en gewoon relaxen. Prachtige omgeving, inderdaad echt wilde kustlijn.
Volgende stop was Port Elizabeth, oftewel PE. Marieke ging even back in time omdat we letterlijk bij het hotel stopten waar ze met Training In Mission was geweest. sOchtends ultiem vroeg opgestaan: 4.45, zon zien op gaan aan het strand. Super lekker ontbijten in strandtentje en nog even een duik genomen in de zee. Nat in de auto gestapt en op weg naar Storms River Mouth. Opnieuw een geweldig hostel. "Elevated tent" accomodatie, wat wil zeggen dat het een tent in een hut is (?) en weer leuke mensen getroffen. Tsitsikame Nature Reserve is de hoofd-attractie hier. Echt heel mooi gebied, daar gehiked en met een bootje gevaren enzo. Overal vind je trouwens braai-plekken hier. In Tsitsikame op elke parkeerplek en bij elke campingplek voor ieder plekje een eigen braai, wow. In het bos nog een " canopy-tocht" gedaan. Leek heel spannend: slingeren aan kabelbanen van boom naar boom, maar viel beetje tegen.
Inmiddels al veel dichter bij Cape Town. Aangeland in Swellendam, maar niet veel aan was. Dus weer snel verder. Op naar Hermanus, onze laatste bestemming voor Kaapstad. Dit staat bekend om de whale-spotting en shark-cage-diving. Inderdaad echt veel walwissen daar. Je kunt gewoon op de rotsen gaan zitten, even geduld, en je ziet geheid een paar walvissen opspringen. Indrukwekkend om te zien. Enorme wind hier en beetje chilly. In gebied geweest met, let op, vooral de heide-liefhebbers als Ingrid de Jong, maar lieft 1500 soorten hei. Impressive! Ook dit hostel weer relaxte plek, met vooral 1 hilarisch figuur wat altijd wel gezellig is zo bij een kampvuur. En nu, nu dus hier. Even lekker thuis komen, spullen uitpakken, wassen, etc. Voor Marieke heel bijzonder om Natalie weer te zien. En Hillie kan niet meer stuk nu ze de honden haar beste vrienden heeft gemaakt.
We hebben al een mogelijk project bezocht en verzamelen wat opties. Komende dagen dus nog even rondkijken en dan besluiten wat de beste optie is. Mogelijkheden genoeg iig.
We zullen ook even wat foto's/filmpjes hierop proberen te zetten.
Nou, wij hebben het helemaal goed hier. We hopen jullie ook daar.
We begrijpen dat het kabinet is gevormd, succes...
zaterdag 25 september 2010
Me, myself and Precious
Lieve mensen,
We berichten jullie vanuit St Lucia, aan de kust, net onder Swaziland. We hebben sinds ons vertrek van Reggie & family veel meegemaakt. Na een beetje onwennig wegrijden uit Johburg, aan de linkerkant van de weg, zijn we inmiddels helemaal vertrouwd met onze linkse Precious. Precious is onze trouwe Chevrolet Spark, die ons, van snelle snelwegen tot aan ingedeukte zand/steenwegen, overal brengt.
Onze eerste stop was Blyde Rivier Canyon, de valley view backpackers. Daar echt prachtige ritten gemaakt. Hierna door naar Kruger, wat nogal wat om handen had. Maar goed, we hadden accomodatie. Helaas konden we geen "bushwalk" meer doen en waren we overgeleverd aan een enorme truck vol met toeristen. Niet een enorm succes. Gelukkig hadden we Precious, die de volgende dag een geweldige safari heeft mogelijk gemaakt voor ons. We hebben veel gezien, van olifant tot giraffe, alles liep of rende voor onze neus. Toch wel indrukwekkend om die dieren in het echt te zien in natuurlijke omgeving. In Kruger de uitgang genomen richting Swaziland zodat we meteen door konden rijden.
Swaziland is echt een heel mooi land! Super groen en glooiend landschap. Prachtig. Je hebt ook het idee dat je in een heel ander land bent dan Zuid Afrika. Gewoon andere vibe ( niet negatief). En je bent opeens heel bijzonder als blanke. In het hostel in Swaziland een jong stel ontmoet die al 1 jaar en 8 maanden op reis waren...! Wow. Konden we mooi wat tips van krijgen. Super relaxed hostel met zwembad. En even gehiked in de omgeving. Filmmateriaal komt later.
Na mislukte poging om in het Hluhluwe-iMfolozi park een Bush-Walk te kunnen doen, zijn we nu net aangekomen tussen de Zulu's (uhoh ;) ) in St Lucia dus. We zijn hier in een ultiem relaxed (lees: viezig en achterstallig) hostel. Morgen hopen we te gaan snorkelen in het Wetlands Reserve hier. Tussen de nijlpaarden wel te verstaan die, let op, de nummer 1 van de top dodelijke dieren is. Volgende bestemming is Coffee Bay, maar we weten niet of we dat wel halen, dus we zien wel even.
Het leven hier voor ons: redelijk vroeg naar bed (het is om 18u al erg donker) en vroeg op. We zijn nog nooit zo vaak achter elkaar zo vroeg opgestaan als nu. Steen en been klagen we in Nederland over vroege diensten om 7u. Nu staan we geheel vrijwillig paraat om die tijd.
Het weer is hier heerlijk. Nog best wisselend soms in temperatuur, maar lekker. Eten scoren we veel in de super om onderweg in de auto op te kunnen eten. sAvonds kunnen we vaak koken in het hostel en er is ook met regelmaat een leuk restaurant in de buurt om te gaan eten.
We zitten nu precies een week in Zuid Afrika, maar het lijkt al veel langer. Hebben jullie nog nieuws uit de troonrede? (vraag van Hillie uiteraard) Had Bea een mooie hoed op?
Nou, laat de reacties maar eens volstromen hier. Dat lijkt ons nou eens leuk, hint hint.
We berichten jullie vanuit St Lucia, aan de kust, net onder Swaziland. We hebben sinds ons vertrek van Reggie & family veel meegemaakt. Na een beetje onwennig wegrijden uit Johburg, aan de linkerkant van de weg, zijn we inmiddels helemaal vertrouwd met onze linkse Precious. Precious is onze trouwe Chevrolet Spark, die ons, van snelle snelwegen tot aan ingedeukte zand/steenwegen, overal brengt.
Onze eerste stop was Blyde Rivier Canyon, de valley view backpackers. Daar echt prachtige ritten gemaakt. Hierna door naar Kruger, wat nogal wat om handen had. Maar goed, we hadden accomodatie. Helaas konden we geen "bushwalk" meer doen en waren we overgeleverd aan een enorme truck vol met toeristen. Niet een enorm succes. Gelukkig hadden we Precious, die de volgende dag een geweldige safari heeft mogelijk gemaakt voor ons. We hebben veel gezien, van olifant tot giraffe, alles liep of rende voor onze neus. Toch wel indrukwekkend om die dieren in het echt te zien in natuurlijke omgeving. In Kruger de uitgang genomen richting Swaziland zodat we meteen door konden rijden.
Swaziland is echt een heel mooi land! Super groen en glooiend landschap. Prachtig. Je hebt ook het idee dat je in een heel ander land bent dan Zuid Afrika. Gewoon andere vibe ( niet negatief). En je bent opeens heel bijzonder als blanke. In het hostel in Swaziland een jong stel ontmoet die al 1 jaar en 8 maanden op reis waren...! Wow. Konden we mooi wat tips van krijgen. Super relaxed hostel met zwembad. En even gehiked in de omgeving. Filmmateriaal komt later.
Na mislukte poging om in het Hluhluwe-iMfolozi park een Bush-Walk te kunnen doen, zijn we nu net aangekomen tussen de Zulu's (uhoh ;) ) in St Lucia dus. We zijn hier in een ultiem relaxed (lees: viezig en achterstallig) hostel. Morgen hopen we te gaan snorkelen in het Wetlands Reserve hier. Tussen de nijlpaarden wel te verstaan die, let op, de nummer 1 van de top dodelijke dieren is. Volgende bestemming is Coffee Bay, maar we weten niet of we dat wel halen, dus we zien wel even.
Het leven hier voor ons: redelijk vroeg naar bed (het is om 18u al erg donker) en vroeg op. We zijn nog nooit zo vaak achter elkaar zo vroeg opgestaan als nu. Steen en been klagen we in Nederland over vroege diensten om 7u. Nu staan we geheel vrijwillig paraat om die tijd.
Het weer is hier heerlijk. Nog best wisselend soms in temperatuur, maar lekker. Eten scoren we veel in de super om onderweg in de auto op te kunnen eten. sAvonds kunnen we vaak koken in het hostel en er is ook met regelmaat een leuk restaurant in de buurt om te gaan eten.
We zitten nu precies een week in Zuid Afrika, maar het lijkt al veel langer. Hebben jullie nog nieuws uit de troonrede? (vraag van Hillie uiteraard) Had Bea een mooie hoed op?
Nou, laat de reacties maar eens volstromen hier. Dat lijkt ons nou eens leuk, hint hint.
maandag 20 september 2010
bereikbaarheid
Nog even dit: Marieke's nummer is uit de lucht, iets met de simkaart. Dus jullie kunnen ons bereiken op Hillie's nummer: 0031613272802 Dit nummer zullen we gedurende deze 6 maanden houden. Hier kun je dan ook gratis naar smsen omdat het een NLnummer is. In Marieke's mobi doen we een Zuid Afrikaanse simkaart, dus niet meer naar haar NLnummer smsen ofzo, dat heeft geen zin de komende maanden...
plannen
Hey iedereen,
Voor degenen die nog niet onze plannen weten (wat de meeste mensen zullen zijn, want de plannen ontstaan vrij laat bij ons...) even bericht van hoe de komende dagen er uit zien voor ons. Morgen verlaten we ons warme nest van de familie Nel. We huren een auto en gaan via Kruger, Swasiland, Durban, Garden Route naar Cape Town. Hier zullen we iig de eerste tijd verblijven bij Natalie, een goede kennis van Marieke. We komen daar als het goed is rond 4 oktober aan. Jullie kunnen je voorstellen dat dierendag een big thing is in Afrika, met al die grote dieren hier. Dus dan kunnen we niet meer de autowegen gebruiken, die zijn dan bestemd voor de dieren om vrij op te kunnen lopen.
;)
Nu nog even genieten van de gastvrijheid van Reggie & family.
En we promoten overal waar we komen Bartimeus. Het komt gewoon altijd ter sprake he, als je een ambassadeur bent in hart en nieren. We zien tenslotte overal mogelijkheden. Ook hier.
Voor degenen die nog niet onze plannen weten (wat de meeste mensen zullen zijn, want de plannen ontstaan vrij laat bij ons...) even bericht van hoe de komende dagen er uit zien voor ons. Morgen verlaten we ons warme nest van de familie Nel. We huren een auto en gaan via Kruger, Swasiland, Durban, Garden Route naar Cape Town. Hier zullen we iig de eerste tijd verblijven bij Natalie, een goede kennis van Marieke. We komen daar als het goed is rond 4 oktober aan. Jullie kunnen je voorstellen dat dierendag een big thing is in Afrika, met al die grote dieren hier. Dus dan kunnen we niet meer de autowegen gebruiken, die zijn dan bestemd voor de dieren om vrij op te kunnen lopen.
;)
Nu nog even genieten van de gastvrijheid van Reggie & family.
En we promoten overal waar we komen Bartimeus. Het komt gewoon altijd ter sprake he, als je een ambassadeur bent in hart en nieren. We zien tenslotte overal mogelijkheden. Ook hier.
Abonneren op:
Posts (Atom)