weemoedig terug kijken

Lieve mensen,

Inmiddels zijn wij iets meer dan een week in Nederland.
Maar laten we het daar nog maar niet al te veel over hebben...
In deze blog nog even heerlijk terug blikken en verslag doen van onze Cabo Verde avonturen!  Er staan ook weer foto's op, niet alleen van Cabo Verde, ook van Ghana en Mali.

Vanuit de hoofdstad Praia (op het eiland Santiago, het grootste eiland van CV) vertrokken richting Mindelo (eiland San Vincente). Het bleef spannend of er nou wel of geen carnaval zou zijn. Iedereen die we spraken, vertelden ons weer wat anders. Volgens de één begon het zaterdag en ging het door tot woensdag, volgens de ander was het alleen dinsdag, weer een ander zei dat carnaval er al 10 jaar niet meer is. Dussss. Het bleef spannend. Maar gelukkig zagen we bij aankomst op Mindelo al meteen een carnavals-stoet lopen, dus toen zijn we gelijk aangesloten met de backpack nog op de rug en nooit meer opgehouden. Nee hoor, daar was de backpack beetje te zwaar voor. Maar goed, we wisten iig dat we het carnaval mee zouden gaan maken. De volgende dag met een boek op het plein lekker in de zon, de oren open zodat we vanzelf de trommels zouden horen en ons aan konden sluiten bij de feestende stoet. Jullie moeten je voorstellen dat het carnaval in Cabo Verde veel lijkt op het Braziliaanse carnaval: prachtige, sexy kleding, super mooie praalwagens in allerlei thema's, en als muziek vooral getrommel en maar schudden met de billen! Van zaterdag tot en met dinsdag, van 3 uur smiddags tot 7 uur sochtends. Echt, de Kaap Verdianen weten wel van feesten! Wel 4 dagen lang hetzelfde liedje, elke keer weer. Dat vonden we wel wat bijzonder: waarom niet ff wat meer afwisseling?
Tussen het carnaval door nog even een korte hike gedaan op het eiland San Antaon (zoiets), wat vlakbij San Vincente lag. Een erg mooi eiland, voor het eerst dat we veel groen en bergen zien in Kaap Verdie.

Na al het gefeest terug naar Praia (1,5 dag varen). Vanuit daar weer ff een Unesco Wereld-erfgoed spot afgetikt met behulp van onze Romeo die we de aankomstdag hadden ontmoet en meteen al met de rozen klaar stond. Hij was wel een erg leuke gids moeten we zeggen, we hadden de spots niet kunnen vinden zonder hem. Wel weer bijzonder dat iemand dan gewoon zn hele plan omgooit en spontaan de hele dag met je mee gaat. Vervolgens weer een boot naar Fogo (= vuur): het vulkaaneiland. Muchos tranquil in Sao Filipe... wat een rust en stilte daar, en dat is dan nog het grootste stadje ook op het eiland. Hier het leukste Pensao getroffen van heel Cabo Verde (wat de naam niet deed vermoeden) Pensao Las Vegas. Aardige hotelbaas, dakterras met mooi uitzicht waar je je ontbijt kreeg sochtends en heerlijk kraakbed. Op Fogo natuurlijk de vulkaan beklommen. Heel gaaf. sOchtends in de vroegte begonnen, boven op de vulkaan gedanst, in de zon gezeten en weer de vulkaan afgerend! Ja, gerend, of misschien kun je beter zeggen gesprongen. Echt heel leuk om zo in noodvaart af te dalen! Wel bizar landschap hoor, zo rond de vulkaan. Alles zwart, kaal, kwam op ons wat deprimerend over. Beetje het gevoel van de 1e of laatste dag van de wereld. Dankzij ons klimtalent en frisse uitstraling waren we trouwens uitgekozen voor een film-rapportage over het toerisme in Fogo en is onze hele tocht dus gefilmd... Ff by the way ;-)
Hierna weer die boot in en toen voor de laatste dagen het strand opgezocht. Oh nee, we gingen niet de boot in, want er waren teveel golven. Jaja, dat kan je natuurlijk weer gebeuren. Dus wij nog halsoverkop een vlucht geboekt. En hierna nog even wat bij-bruinen zodat we in Nederland nog ff lekker de neger uit konden hangen.

Nog even wat bijzonderheden over Cabo Verde:

• Het is geen Afrika meer (qua hoe het leven er uit ziet enzo). Vonden wij erg jammer. De Kaap Verdianen zelf zijn er zeer trots op.
• Je snapt niet dat de gemiddelde Kaap Verdiaan het uberhaupt overleefd in Rotterdam. Ze vinden Praia al druk, wat voor ons net zo rustig is als Bunnik. Dus, hoe doet zo'n figuur het in Rotterdam vraag je je dan af.
• De mannen (en vrouwen trouwens ook) zijn mooi exemplaren. Die verdienen zeker de nummer 1 (van delanden die wij gezien hebben dan). Mannen zijn wel wat gretig, zeker tijdens carnaval. We moesten vooral in beweging blijven met veel armbewegingen om alle handtastelijkheden een beetje te kunnen ontwijken. In de eigen woorden van de mannen: we are very hot. Nou, dat klopt wel ja.
• Ze hebben hier weer lekkere koffie, geproduceerd in eigen land.
• Het leven is hier een stuk duurder dan in de andere landen.
• Ze zijn meer gewend aan toerisme. Je moet ff wat dieper zoeken om het 'echte leven' tegen te komen. Maar dat is ons doorgewinterde reizigers uiteraard gelukt ;-)
• We kunnen het aan iedereen aanraden om te overwinteren. Ook als je niet van Afrika houdt of dat soort taferelen en een wat meer luxe reiziger bent dan wij 2. Je hebt 365 dagen zon hier! En je kunt heel goedkoop vliegen van Brussel naar het eiland Sal. Het enige waar je ff rekening mee moet houden is dat die boten tussen de eilanden niet altijd gaan.

Nou mensen, dat was het dan...
Het laatste blogbericht.
Het leven wordt weer saai voor ons.
Marieke moet morgen al werken. Hillie vrijdag.
Auw. Ai. Ach en Wee.
De was wacht weer op ons, de afwas stapelt zich al weer op, de wolken pakken hier samen, eczeem en andere stress gerelateerde uitslag komt al tevoorschijn... Mensen, het is gewoon HEEL ERG MOEILIJK voor ons nu. Dus houdt die optimistische praatjes maar voor je. Wij hebben voorlopig alleen nog maar behoefte aan mensen die begrip tonen en die met ons in onze weemoedigheid willen treuren.

Bedankt allemaal voor het volgen van onze blog.
Wij hebben een geweldig half jaar gehad! We hebben het gedaan, en hoe, YES! Een avontuur om nooit meer te vergeten. Wie weten verrassen we jullie nog eens met onze diepere overdenkingen over deze reis...

Hillie en Marieke