verslag ottertrail

Dag trouwe volgers,

De otters zijn weer terug van hun trail. En wat voor een trail. Woorden schieten tekort natuurlijk om uit te drukken hoe het is geweest. Het voelde iig echt als een cadeau van God... Zo er tussen kunnen komen op het laatste moment (we zagen ook dat voornamelijk Zuid Afrikanen de trail hadden gelopen, weinig buitenlanders), prachtig weer gehad wat we vanwege karige uitrusting ook wel nodig hadden, leuke groep die allemaal zeer uitgebreide uitrusting bij zich hadden waar wij ook wel van afhankelijk waren, wederom vanwege onze karige uitrusting. Even voor de duidelijkheid: we waren niet te dom om een slimme uitrusting klaar te zetten of te lui om alles mee te nemen. Maar dingen als gaspitjes, campingpannen en echte wandelschoenen hebben we nu eenmaal niet in ZA, dus moesten we het zonder doen.
In ieder geval, allerlei dingen waar we geen invloed op hadden, hebben enorm in ons voordeel gewerkt waardoor de tocht een groot succes was.

De groep bestond uit 8 Zuid Afrikanen en 2 Duitsers. Om de twee Duitsers hebben we ook echt gelachen. Typisch Duitsers: als ze het doen, dan doen ze het ook met de beroemde 'grundlichkeit'. Bagage bijvoorbeeld: enorm veel mee. Fotos: meer dan 800. Tempo: te hoog waardoor ze af en toe struikelden. Maar goed, valt echt geen kwaad woord over deze mensen te zeggen hoor, ze waren echt super lief voor ons.  Hillie en ik liepen overdag vooral samen. Wij waren namelijk zo snel, dat er weinig mensen waren die ons tempo bij konden houden. Nee, dit is geen grapje, maar echt waar. (Ons viel de hike dus ook best mee, we hebben wel zwaardere tochten gemaakt.)
Het lopen zelf is super afwisselend en dus heel leuk. Dan weer klimmen, dan dalen. Dan springen en klauteren over grote rotsen, dan weer bospaden. Ook de omgeving is steeds weer anders. Lokale jungle, fynbos, rotsgebied. Riviertjes waar je heerlijk bij kunt uitrusten en de waterflessen opnieuw kunt vullen en dan weer zee om lekker in te zwemmen en in 'rockpools' te zitten (soort bubbelbaden zonder bubbels maar met golven, gevormd door de rotskust).
De uitzichten waren echt GEWELDIG! Niet met fotocamera te pakken en ook niet in woorden. Echt, elke 5 minuten zou je weer stil kunnen staan vanwege een mooi uitzicht, of dat je dolfijnen en walvissen ziet. Op de tweede dag lagen we op een prachtig strand, tussen de bergen, en helemaal voor ons alleen. Wanneer maak je dat nou mee? Een super mooi prive-strand in the middle of nowhere!
En dan ook nog een belangrijk onderdeel van de tocht: rivieren oversteken. Met als hoogtepunt de Bloukransrivier. De meeste rivieren kun je goed oversteken als het tij het laagst is. Dat wil zeggen dat je backpacker droog blijft, zelfs met mijn bescheiden lengte. We hadden dus wel een getijden-tabel bij ons met de tijden van eb en vloed etc. Soms moesten we even wachten tot het water lager was en konden we dan door de rivier heen. Alleen de Bloukransrivier scheen altijd zwemmen te zijn, met de backpacks in waterdichte zakken voor je. Daar vreesden we dus wel voor. Ten eerste hadden wij geen waterdichte zak voor onze pack, maar die konden we wel lenen van anderen. Ten tweede zag ik mezelf al wegdrijven met de stroming mee ipv naar de overkant, zeker na mijn snorkel ervaring (genoemd in eerder verhaal). De dag dat wij de Bloukransrivier over steken is lowtide om 7.12 sochtends. We wisten dat het 4,5 uur lopen is naar de rivier. Dat betekent dat wij om half 3 op staan om om 3uur weg te gaan. Onze Duitsers staan natuurlijk al om 2.50 gereed, maar zijn zo lief om op ons te wachten. We vertrekken met de hele groep. Hillie en Marieke als enige zonder hoofd-zaklamp maar met opwindzaklamp in de hand (leuk geluidje in de het holst van de nacht). Maar goed, zoals ik al schreef zijn wij de snelsten van de groep, dus kunnen wij het multi-tasken van knijpkat opladen in combinatie met klauteren in het donker wel handelen. Als het licht is besluiten we niet meer op de groep te wachten maar door te stomen naar de rivier: wij willen heel graag 7.12 halen want we hopen dat we toch zonder zwemmen over kunnen steken. Op een gegeven moment bereiken we de rivier. Onze inmiddels ervaren rivier-oversteek-route-ogen spotten een paar zandbanken in de rivier die zeer begaanbaar en niet al te diep lijken. En ja hoor, het lukt! We lopen met gemak door de rivier heen, met tassen geheel droog op de rug. We zijn zelfs degenen die de rest van de groep zeer professioneel door de rivier heen lootsen, al staat het water inmiddels al wat hoger als de laatsten aankomen. Maar goed, bikini aan en stevig doorstappen. Bedenk even dat iemand anders de trail 14x gelopen heeft en maar 1 keer door de Bloukransrivier heeft kunnen lopen en alle andere keren moest zwemmen!
Nog een laatste uitdaging van de Ottertrail: bavianen, oftewel baboons! Wij komen aan bij een rivier waar we even moeten wachten tot het water weer zakt. Bikini's aan, even de was doen in de rivier, lekker zwemmen, in de zon zitten, etc. Dan opeens gekrijs en geschreeuw: meer dan 50 bavianen komen aangerend, richting ons! Aaarrrgg! Apen in de dierentuin zijn heel leuk hoor, maar in het echt helemaal niet. Die dingen hebben mega-grote tanden, en wij weten dat er in vele natuurgebieden mensen wel eens aangevallen worden door die beesten. Dus met dit in gedachten staan wij daar met zn 2. Mijn eerste idee: als die beesten komen springen we gewoon in de rivier. Een groot nadeel, dan zijn we onze spullen kwijt. Vervolgens vragen we ons af of bavianen misschien wel kunnen zwemmen... Uhoh. Goed, met angstvallige ogen observeren we de bavianen en zij ons. We leren dat ze op afstand blijven. Gelukkig, hoeven we ons geen zorgen over te maken.
  
Na al deze prachtige dingen die we beleven, gaan we savonds bij terugkomst eerst even 'koken' of beter gezegd ready-made-prut opwarmen met de pannen en het het gas van onze Duitse-Ottertrail-mutti&vati. Na het eten elke avond een vuur met de hele groep. Iedereen blowt hier trouwens, echt zeer populair.

Na deze geweldige tocht krijgen we een lift van onze mutti&vati naar ons hostel. Hier kunnen we even douchen (7 dagen niet mn haar gewassen) en wachten op onze nachtbus naar Kaapstad. De nachtbus blijkt een helse rit te zijn met achterburen met enorme stinkvoeten en luid gesnurk. Maar goed, we houden de Ottertrail-spirit vast. En, als ik naar 'we are the world' ingezongen door paviljoen N luister, kan ik toch weer hardop lachen in de bus. 

Morgen wacht Tenterden weer op ons. We hebben weer zin. Zijn ook heel benieuwd hoe het met Duwayne gaat.
De foto's vd Otter komen later!